Browsing Category

Inquiry

Inquiry

Totaal flexibel

Mijn instructie is; word totaal flexibel.

Ervaar jezelf als kennendheid en als lichaam, denken en voelen (de persoon). Ervaar weerstand en extase. Ruimte en verkramping.

Er zijn voorkeuren, maar hecht je er niet aan.

Ervaring is voortdurend in beweging en er bestaat geen blijvende staat van geluk. Zelfs het ultieme geluk van weten wat je bent is er niet de hele dag. Wanneer je totaal flexibel bent is alles welkom. Wanneer alles welkom is ben je vrij.

Dit betekent dat je alle staten waarin het lichaam en geest mechanisme zich kan bevinden dient te kennen. Dat is een paradox. Wanneer je de ervaring van jezelf als kennendheid niet kent is er geen totale berusting. De ervaring beweegt dan steeds tussen het streven naar genot en het vermijden van pijn. De hechting aan dit mechanisme laat los wanneer je weet dat je kennendheid bent. Het pijn en genot mechanisme hoort bij het lichaam en gaat door. Daar hoeft niet weg.

Voor de specifieke realisatie van jezelf als kennendheid kun je tijdelijk een leraar gebruiken, omdat je daar met je eigen kennis en ervaring moeilijk komt. Het is zo subtiel dat er een paar aanwijzingen nodig zijn. Het is handig om de verwijzing van mensen die deze staat kennen te horen.

Mijn grootste verschuiving in bewustzijn kwam door een ontmoeting met Isaac Shapiro. Zijn teaching ging in die periode vooral over het herkennen van weerstand en ruimte. Ik had voor mezelf een ideaalbeeld gemaakt dat in zelfrealisatie geen weerstand meer was. Een jaar lang heb ik dat mechanisme elke dag onderzocht. De ervaring van ruimte was meer en meer aanwezig. De ervaringen van weerstand ook. Toen ik aan hem na dat intensieve jaar vroeg; heb jij dan geen weerstand meer? was zijn antwoord; oh ik heb de hele tijd weerstand. Toen ontspande er iets in mij dat tot de dag van vandaag doorgaat. Alles mag er zijn. Voor mij was dat de kosmische grap, ik een jaar lang van weerstand proberen af te komen door een eigen gemaakt ideaalbeeld.

Ik ken ook het ideaalbeeld van me gaan hechten aan de ervaring van kennendheid. Dat is net zo’n geval als het hechten aan ruimte. De ervaring van mezelf als kennendheid is er niet de hele dag. Wanneer ik dat zou willen ben ik nooit vrij. Nu zie ik die herkenning als mijn naam. Daar ben ik me ook niet de hele dag van bewust, maar als iemand me vraagt hoe heet jij? dan komt het vanzelf op. Dat is ook zo als iets of iemand me vraagt; wie ben jij? Dan ervaar ik mezelf direct als bewustzijn.

Wanneer je een bepaalde ervaring boven een andere ervaring stelt ontstaat er een probleem.

Het denken en herinneren maken een ideaalbeeld en dat wordt dan de norm. Vervolgens zijn er allerlei cursussen en leraren die je zeggen te kunnen helpen. Dat is de klassieke denkfout, de oneindige impuls van de zoektocht naar een ideaalbeeld.

Vandaar mijn instructie; wordt totaal flexibel. In andere woorden je bent al vrij of doe niets. Laat alles zijn zoals het is, dit is het, etc.

Het paradoxale dilemma blijft; zorg eerst dat je jezelf realiseert als bewustzijn, want die ervaring hoort erbij. Totale flexibiliteit kan alleen als die mogelijkheid er ook is. Anders blijft het een gesloten systeem van genot nastreven en pijn vermijden.

Dat jezelf ervaren als kennendheid is niet moeilijk met de juiste instructie. Ik vind zelf dat de tien stappen van het focussen een goede oplossing is. Het is niet zweverig en voor iedereen toegankelijk.

Inquiry

Ik ben IK

Het kleine en het grote is 1

Er is geen Absolute en Relatieve. Er is geen Non dualiteit en Dualiteit. Er bestaat geen Persoon van Essentie. Er is alleen onmiddellijke ervaring. Het is allemaal 1 en tegelijk. Dit is niet te bevatten voor het denken. Het is wel direct te ervaren. Je ervaart jezelf als transparante ondefinieerbare onveranderlijke leegte en tegelijk verlangens, weerstanden, beweging en andere sensaties. Dat laatste noemt men vaak persoon, maar wanneer je deze probeert te lokaliseren kun je niets vinden. Er lijkt een persoonlijk en onpersoonlijk perspectief en dat ligt aan waar de aandacht (gefocust bewustzijn) zich bevindt of zichzelf beperkt.

Dit inzicht wordt duidelijk door met perspectieven te spelen. Met behulp van de vaardigheid focussen heb ik een reeks stappen en een manier van contact maken ontdekt waarmee je dit onmiddellijke inzicht ervaart.

Inquiry

Basisvertrouwen

Vertrouw op dit moment

Er is basisvertrouwen nodig in jezelf, anderen, de wereld en het universum om te ervaren dat er niets te doen is om gelukkig en vrij te Zijn. Dit is vanuit mijn ervaring vooral een lichamelijk proces. Wanneer je alle lichamelijke sensaties zonder weerstand ervaart is er basisvertrouwen. Vanuit deze ontspanning wordt het mogelijk om de subtielere ervaringen van essentie (zoals aanwezigheid, kracht, liefde, sereniteit, helderheid, etc.) te ervaren. In het ervaren van (non duale) essentie ontstaat er op een gegeven moment een weten dat er iets is wat aan alles ten grondslag ligt. Dit gaat voorbij basis vertrouwen en essentie. Dit inzicht is niet te pakken, te snappen of te omschrijven. Het is Dat wat je kwetsbaar en sterk tegelijkertijd maakt. Dit ervaren als jezelf is Zelfrealisatie.

Wanneer je hier ervaringen mee krijgt dan kun je dat in eerste instantie niet op waarde schatten. Het is als een nieuw betaalmiddel. Het heeft waarde, maar je moet het meerdere keren ervaren. De gewenning aan de persoonlijke structuur als betaalmiddel bestaat uit genot nastreven en pijn vermijden. Het nastreven van langdurig zorgzaam contact is een belangrijke. Stapje voor stapje wissel je van dit persoonlijke betaalmiddel naar het Zijn zonder iets nodig te hebben als betaalmiddel.

De persoonlijke structuur probeert het los geraakt zijn met het basisvertrouwen (in de omgeving) te verkrijgen door;
1.zelfverbetering
2.ontkennen van behoeften, maar wel de omgeving proberen te manipuleren
3.alles zelf doen, ik kan het wel
4.ontkennen van Zijn en controle uitoefenen op jezelf en de omgeving
5.terugtrekken en isoleren (niet voelen van de pijn van afgescheiden Zijn)
6.achterdochtig zijn ten aan zien van de omgeving
7.plannen en fantaseren in plaats van het verlies van basisvertrouwen voelen
8.kwaad worden en vechten met de omgeving
9.doen alsof alles in orde is

Wanneer je al deze activiteiten opgeeft kom je in iets wat je Zijn zonder voorwaarden zou kunnen noemen. Dat stoppen met alles is basisvertrouwen. De persoon is een zich herhalende gedachten en gevoelsstructuur met als kern een gevoel van niet goed genoeg zijn. In werkelijkheid is deze structuur echter transparant. Dit kun je alleen ervaren door te stoppen.

Je zou kunnen zeggen wanneer er geen basis vertrouwen of transparantie is dan kijk je naar de verkeerde kant, dan is er iets geblokkeerd, iets verhuld, iets geïdentificeerd. In het moment is deze verwarring, verhulling of identificatie te doorzien.

Wanneer er steeds meer ervaringen van Liefde komen ontstaat er een innerlijke reactie van het jaren afgesneden zijn van deze Liefde. Er komt haat los, er komt ongeduld los, er komt lijden los. Het beest komt te voorschijn. Het toestaan van al deze ongemakkelijke lichamelijke en geestelijke ervaringen resulteren uiteindelijk in Zijn zonder voorwaarden. De hoop van de persoon in een betere toekomst wordt steeds meer de ervaring van NU. Doordat deze hoop smelt stopt de persoon met zijn activiteiten. In dit moment is er totale vrijheid. Het was er al.

Ik gebruik de vaardigheid focussen om tot dit inzicht te komen in je directe ervaring. Door te Zijn met wat er is in het moment lossen alle lagen op, totdat heldere Kennendheid of Zijn overblijft.

Dit gebeurt elke seconde.

Ego, Inquiry, Psychoanalyse

Schizoide fenomeen en essentie

Gevoelens van wanhoop, eenzaamheid, zwakheid en niet kunnen liefhebben achter een koud afstandelijk masker

De levensenergie streeft onophoudelijk naar een langdurige samen werkende relatie (liefde) van de ouder (object) en bouwt met de verinnerlijkte object-relatie ervaringen een ego-zelf op. Het ego-zelf is een gevoelsidee van iemand zijn en is niet ergens te localiseren.

De levensenergie en het verlangen van een kind is enorm. Het vergt veel van de ouder. Wanneer er afwijzing, verwaarlozing of druk is in de ouder-kind relatie ontstaan de volgende reacties in oplopende volgorde;

  1. boosheid (haat)
  2. honger naar de ander (manipuleren, claimen)
  3. angst (vermijden, vluchten, verlammen)
  4. totale terugtrekking (verlangen naar de baarmoeder, de dood, isolatie, niets meer voelen, dissociatie)

De totale terugtrekking is een kenmerk van het schizoïde fenomeen. Het schizoïde dilemma is het worstelen met de buitenwereld en als afweer tegen de pijn van afwijzing naar binnen gaan. Er is een paradoxale dynamiek van behoefte aan liefde en uit angst juist relaties/situaties uit de weg gaan. Er is een afsnijden van contact en tegelijkertijd een verlangen naar contact. De interesse in de ander, soms voedsel, het nu en de toekomst verdwijnt en resulteert in betekenisloosheid en onverschilligheid.

Naar binnen gaan staat voor geen relatie in de buitenwereld meer aangaan en niet voelen. Er is dan geen probleem met de buitenwereld (geen gevoel is ook geen verantwoordelijkheid). Iemand met een schizoide structuur gaat of steeds in en uit contact of leeft met een deel van zichzelf voortdurend in de binnenwereld en een deel in de buitenwereld. Dit kan een robot achtig functioneren zijn.

Misschien kun je je voorstellen dat in onze maatschappij waarin kinderen vanaf hun vierde jaar stil op een stoel moeten zitten en daarna als volwassene tot het zevenenzestigste jaar werken er symptomen ontstaan van schizoide functioneren. Een deel van de potentie van de mens wordt waarschijnlijk geparkeerd in de binnenwereld.

De grootste angst in het schizoïde fenomeen is de angst om gek te worden, uitgeput te raken, het object van liefde te verliezen en uiteindelijk uit elkaar te vallen. Er is een voortdurende onderliggende angst en vaak een verlangen naar of onverschilligheid ten aanzien van de dood.

Misschien herken je in deze beschrijving ook thema’s uit de spiritualiteit zoals; terugtrekken, geen probleem ervaren in de buitenwereld (alles illusie), geen verlangens, in de waarnemer verblijven, niet bezig zijn met de toekomst, er is geen dood, etc. In het schizoïde fenomeen is er echter een deficiënte leegte en geen volle leegte zoals in een essentiële ervaring.

Het tegenovergestelde van liefde is niet haat. Haat is liefde omgezet in boosheid, omdat het object van liefde je afwijst. Het tegenover gestelde van liefde is onverschilligheid. Geen relatie willen hebben met een ander.

Er bestaat ook een gezonde vorm van terugtrekken en naar binnen gaan, die is tijdelijk, verfrissend en wordt weer gevolg door actie. Een gezond ego-zelf kan alleen groeien in een omgeving met liefdevolle relaties. De belangrijkste factor in de groei is liefde kunnen geven, eerst door ook liefde te ontvangen om uiteindelijk onvoorwaardelijk liefde te kunnen geven. Langdurig samenwerkend contact maken is helend voor het ego-zelf en creëert een geïntegreerde beleving van jezelf. Dit is wat er in mijn ervaring meestal gebeurt in therapie en zogenaamde spirituele groepen. Er wordt een omgeving neergezet waar de kans op liefdevolle open relaties groot is.

Een fenomeen wat ik in focussen gebruik is non duale essenties. Wanneer je in contact bent met non duale essenties is er veiligheid en moeiteloosheid. Vanuit deze beleving kun je stabiele langdurige samenwerkende onafhankelijke relaties aangaan. Dit is een basis voor zelfregulatie in de maatschappij en daarmee een vorm van geluk. Vanuit de ruimtelijke non duale ervaring waar niets nodig is blijf je vloeiend in contact met jezelf, anderen en de wereld. Je wordt geraakt en kunt alles in aanwezigheid ervaren. Ik noem dit de Persoon van Essentie.

Voor Zelfrealisatie is een gezonde ego-zelf opbouw noodzakelijk, omdat er anders geen gezond onderscheidingsvermogen is. In mij en anderen merk ik dat het een geintegreerd heen en weer bewegen van identificatie is met Kennendheid, non duale essenties en het ego-zelf (het persoonlijke). Een eindeloze beweging die steeds subtieler wordt.

De twijfelloze Kennendheid van mijzelf als Bewustzijn blijft onveranderlijk en er is voortdurend iets wat integreert in contact met anderen. Dit zou je de Persoonlijke Essentie kunnen noemen. Dat wat persoonlijk contact maakt.

In de hulpverlening kom ik het schizoïde fenomeen veel tegen. Mensen die zich door een gevoeligheid voor afwijzing niet kunnen handhaven in relaties en daarmee de maatschappij. Het er zijn voor iemand zonder reden of richting biedt mogelijkheden tot heronderhandeling en daarmee herstel. Afwijzing die boosheid, verlangen, angst en schizoïde isolatie hebben veroorzaakt worden in liefdevol contact geheeld. Het ego-zelf kan gedurende het hele leven worden hersteld en opgebouwd. Dit uit zich in fenomenen als psychotherapie, tantra, circling, etc.

Een ander fenomeen wat ik waarneem is internet. Ik kan me voorstellen dat internet met alle social media en andere innerlijke werelden het schizoïde fenomeen in stand houdt en het misschien zelfs vergroot. Internet als nieuw psychologisch afweermechanisme tegen de pijn van afwijzing en de creatie van een afgescheiden innerlijke wereld.

Het leven is echt, kom buitenspelen!

Zie ook het afweermechanisme Narcisme en Narcisme en Zelfrealisatie.

Inquiry

Eenheidservaringen en verkramping

Het lichaam weet meer dan opgeslagen ervaringen

Het lichaam bevat de samenhang. Of het nu de relatie met de ouders is, wat er nodig is om gezond te worden of de verbinding met het universum. Wanneer het niet volgens deze innerlijke waarden verloopt weet iets dat het anders had gekund. Het lichaam bevat de kennis en de vaardigheid om dit kenbaar te maken. Het is daarom belangrijk om intiem te zijn met de lichaamssensaties en ze ruimte te geven om zich te laten ontvouwen.

In focussessies kan dit zich vertalen in de vraag hoe een bepaalde situatie in de jeugd of een traumatisch ongeluk anders had kunnen lopen. Het lichaam kan dit kenbaar maken als een verbeelding. Deze verbeelding kan het lichaam voelen en dat gebeurt in het NU. Het is een echte ervaring en heeft een geruststellende invloed op het systeem. Het brengt ook een wezenlijke verandering. Zo zijn er focusvragen zoals; hoe zou jij je voelen als deze verkramping er niet was of wat zit er tussen jou en een goed leven in?

Eenheidservaringen zoals essenties en non duale ervaringen staan verkrampingen niet in de weg. Je kunt het lichaam steeds weer vragen wat er tussen jou en volledige vrijheid in staat. Het lichaam geeft telkens aan wat er nog gezien dient te worden om tot vrijheid te komen. Elk stapje is belangrijk. Focussen is daarvoor de ideale vaardigheid.

Wanneer iemand bekend is met eenheidservaringen zullen de verkrampingen zich steeds makkelijker ontwarren. Wanneer er laagjes worden onderdrukt door het nastreven van ideaalbeelden of een niet willen ervaren stopt de ontwikkeling en de onmiddellijke vrijheid. Onmiddellijke vrijheid wil alles NU ervaren. Er wordt niets uitgesloten.

Doe je onderzoek zonder enkele verwachting. Door steeds weer met de aandacht bij de lichamelijke sensaties te zijn stap je uit de verhalen in de ervaring. Daar is sowieso alles al goed, omdat er geen ideaalbeelden zijn. De onmiddellijke ervaring is de weg.

 

Inquiry

Ontvouwing houdt niet op

Je hebt een felt sense, je bent het niet

Hoe gerealiseerd jij en ik ook zijn, ontvouwing stopt niet. Daarom vind ik het focussen zo ondersteunend. Het geeft ruimte aan jezelf ervaren als bewustzijn en aan de organische ontvouwing van de persoon/ziel.

Gisteren en vandaag kom ik weer in een moederstuk. Een verdieping, een verfijning, grote verwarring. Gevoelens van verscheurd zijn, het niet aan kunnen, de behoefte kind te zijn. Er gebeurt van alles, veel meer dan ik zou kunnen verwoorden. Het voelt als onprettig en lijden en tegelijk is er DAT. Het (focus)proces verloopt vanzelf en het bewustzijn van de focusstappen is behulpzaam. Het toepassen van de gestructuereerde stappen werkt. Zo simpel is het. Dan is er ineens weer helderheid in de kwetsbaarheid. Het proces loopt door, terwijl ik dit schrijf en zo naar mijn werk ga.

Ik krijg in de begeleiding wel eens de vraag houdt het ooit op, dat persoonlijke? In mijn ervaring tot nu toe en de hints die ik kreeg van mijn leraren en ervaren therapeuten laten mij zien dat proceswerk (waarschijnlijk) niet ophoudt. Er zijn momenten dat er weer iets opborrelt en gezien dient te worden. Uiteindelijk gaat het steeds weer over moeder en vader dingen. Bijna lachwekkend. Steeds weer van een andere kant belicht. Een thema is zo complex dat het wel honderden invalshoeken heeft die op hun eigen tijd aan het licht komen. Dat is pijnlijk en waar.

Het besef dat verandering nooit ophoudt geeft geruststelling en een eenvoudig realisme. Het heeft weinig zin om me te vertellen dat er alleen maar bewustzijn is. Ik ben niet altijd onaantastbaar, de ouder of de leraar. Het is heerlijk om even kind of leerling te zijn. Dat ik op de borst van mijn geliefde kan rusten, wanneer er een dergelijke storm of patroon komt. Dat is de nederigheid van het leven. Ik zie het als karma yoga; steeds weer buigen, ervaren, verwerken zonder hechting aan een resultaat. Bewustzijn draagt alles.

Ik herinner me ineens een mooie definitie van lijden en de impliciete hulpvraag van mensen;
1.lijden komt voort uit een langdurig onvervuld verlangen
2.de hulpvraag van iemand aan de ander is meestal; telt het voor jou, dat ik, steeds maar weer, in dat zelfde cirkeltje ronddraai?

Wat we als mens voor elkaar kunnen doen is er met geconcentreerde aandacht voor elkaar zijn. Erbij zitten, een drager zijn. Bewust zijn. Dat is waar focussen wat mij betreft over gaat. Het leraar en leerling spel, of het ouder en kind spel gaat over een voorbeeld zijn, het hoogste nastreven. Wanneer we met zijn allen de lat hoog leggen komen we misschien iets lager uit, maar het eindresultaat is wel dat het algemene niveau wat hoger komt te liggen en/of blijft.

Inquiry

Zelfrealisatie is alles dragen

Niets is te zwaar voor bewustzijn

Wanneer alles moeiteloos gedragen wordt als persoon wordt het perspectief anders. Het is namelijk niet de persoon die alles draagt, maar bewustzijn. Bewustzijn is onveranderlijk, onvermoeibaar en fris. Het moeiteloos dragen bestaat uit alle lichamelijke sensaties ervaren, hallo zeggen tegen alles wat is en ermee zijn. Het steeds dieper doordringen in de ziel en het dagelijkse leven. De menselijke structuur is complex en niet te doorgronden. Je krijgt steeds stapjes en laagjes te zien. Een patroon heeft duizenden kanten. Je hoeft niets te begrijpen, alleen te dragen wat er is. Omgaan met de pijn en de bliss. Ga voorbij het genot nastreven en pijn vermijden. Ga voorbij het allerhoogste. Ga ga….

Wat overblijft is zoiets als een leeg midden. Een ervaring van Ik ben van waaruit alles helder wordt beleefd. Een millimeter perceptieverandering. Van dragen in lijden naar dragen in bliss of eenvoud. Niet alleen het persoonlijke lijden, maar ook het lijden van de wereld.

Wanneer je dit werkelijk wil kennen dient je hele systeem er naar te snakken, bereid zijn alles op te geven, het vuur zijn werk te laten doen en enkelvoudig worden in dit verlangen naar ontwaking. Enkelvoudigheid geeft rust. Het is verblijven in de eenvoud van Ik ben, het is kiezen voor de bliss van aanwezigheid, het is precies weten wat je wil en wat je niet wil. Het is duidelijk en liefdevol handelen in het dagelijkse leven, vanuit het lege midden. Onbedenkbaar, spontaan.

Alles gebeurt.

Ik ben de kennendheid van mijn leven. Richt je tijdelijk op de kennendheid en alles wordt helder.

Inquiry

Commitment

Enkelvoudigheid leidt naar liefde

De lichtheid en diepte van het bestaan zit voor mij in de dagelijkse dingen; man, vrouw, kind, relatie, werk, etc.

Het maakt niet uit of ik verlang naar een relatie, een baan of verlichting. De enige manier is om er enkelvoudig voor te gaan. Commitment is iets moois. Vanuit ontspanning me volledig vastbijten in iets. Vastberaden, doelgericht en blijven staan.

Wanneer ik ergens aandacht aan blijf besteden werkt de situatie altijd naar een oplossing toe. Meestal op zeer onverwachte manieren. Het is alsof het hele universum meewerkt. 

Zodra het commitment of de enkelvoudigheid wegvalt gaat het zwabberen. Dat brengt onduidelijkheid en gedoe. Deze gecommiteerde enkelvoudige energie is verbonden aan helder verlangen. Dat is de reden waarom verlangen niet in de weg staat van verlichting of wat dan ook. Verlangen is iets natuurlijks. Verlangen en commitment ontstaan in de overgave aan iets groters. Het is devotioneel.

Ik heb er nooit voor gekozen om een sterk verlangen naar Zelfrealisatie te hebben. Dat is ergens ontstaan in mijn pubertijd en dat ervaar ik niet als een keuze. Ik zie dat ook bij anderen. Hetzelfde geldt voor verliefd worden of van baan veranderen. Dat ontstaat allemaal vanzelf.

Ik zie het als een zichzelf voedende beweging; van het krachtige doelgerichte verlangen naar de stilte van verlangenloosheid. Van volledige actie naar totale rust en vanuit de rust weer in actie komen. Dat is voor mij leven. Beiden in de extremen ervaren.

Wanneer ik deze gedachtegang toepas op Zelfrealisatie dan betekent het; geconcentreerd studeren, naar satsang gaan, doelgericht te werk gaan, mijn leven er aan geven, commitment aan de boodschap, aan de leraar, enkelvoudige actie! Door deze totaalheid ontstaat er vroeg of laat een volledig loslaten van alles, een stoppen met zoeken, er zijn, een twijfelloos weten. Zo is het bij mij gegaan. Zo zie ik het bij anderen gebeuren.

In de liefde heb ik een diep verlangen om bij iemand te zijn en van daaruit alle weerstanden en patronen te doorzien in het contact. Kan ik de ander ruimte geven en bij mijn eigen verlangens en grenzen blijven? Gecommiteerd zijn en van daaruit oplossingen zoeken. Wanneer het commitment wegvalt valt de liefde weg. De liefde in het moment heeft geen beeld van de ander. Elke seconde fris. Niet wetend waar ze vandaan komt en waar ze heen gaat.

In het werk uit het zich in het contact wat ik heb met de mensen. De liefde die we daar samen maken. Het werk maakt me niet uit. Ik volg het verlangen samen iets neer te zetten. Iedereen binnen boord houden, investeren in elkaar. Een team is een groep mensen die elkaar vertrouwen en liefhebben.

Ik werk met een team mensen aan de rehabilitatie van clienten met een justitiële titel (tbs, top 600, ander soorten toezicht). Het zijn veelal beschadigde mensen die over de maatschappelijke grenzen gaan en daardoor crimineel genoemd worden. Ik neem waar dat ze qua zelfregulatie in het dagelijkse leven grotendeels uit de bocht vliegen door hechtingsproblematiek. Vaak zeer problematische opvoeding. Ze doen stoer en crimineel, maar het zijn in wezen beschadigde jongens en meisjes. Wat ze vooral nodig hebben is andere voorbeelden. Als personeel ben je vaak papa of mama. Ze willen zoals iedereen echt contact, dat iemand bij ze blijft in goede en slechte tijden, verhalen horen over hoe je kunt slagen in de maatschappij. Hoe ga je om met tegenslag? Wat is vriendschap opbouwen? Hoe werkt die ingewikkelde maatschappij? Ben ik wel iets waard? Het is een voortdurend informatie geven, grenzen stellen, begrip tonen, in gesprek blijven, af en toe straffen en kansen bieden. Liefde in beweging. Het doel van de gemeente en justitie is dat het criminele gedrag minder wordt of stopt. Liefde is de enige remedie ben ik bang.

Ik volg vanuit stilte mijn vurige verlangens. Ik ben gecommiteerd aan mensen en zelfonderzoek. Het zelfonderzoek en beoefening van meditatie staan in dienst van het dagelijkse leven. Werkelijke stilte is niet de afwezigheid van geluid, het is de kennendheid van wat ik ben.

Wat het me uiteindelijk brengt is eenvoud en comfort in allerlei vormen.

Ego, Inquiry

Duidelijkheid

Duidelijkheid creëren is waarheid maken

Het meeste lijden van de mens zit in de relationele sfeer. Projecties van vroegere relatie met papa en mama, verkeerde verwachtingen, niet duidelijk communiceren, etc. Om duidelijk te zijn is moed nodig. Angst kan verlammend zijn, maar wanneer er meer ruimte in komt, het er mag zijn wordt het een sensatie van spannend, potentie, avontuur en uitdaging op zoeken.

De laatste weken speelt het thema duidelijkheid een grote rol in mijn dagelijkse relaties. Ik neem waar dat ik duidelijkheid aan het vragen en creëren ben in relaties. Dat voelt fijn en opruimend. Echt contact.

Wat wil je van mij? en wat wil ik van jou?

Het is een zoektocht naar vrijheid en waarheid in relaties. Contact maken vanuit essentie en verlichting. Hoe kan ik duidelijkheid voor mezelf en de mensen om mij heen in creëren? en wat levert dat dan uiteindelijk op?

Ik zie verschillende soorten vrijheid in relaties;

1.ik wil niets van een ander

2.een ander wil niets van mij

3.ik wil iets van een ander, ik maak dat duidelijk en ik hecht me niet een het resultaat

4.de ander wil iets van mij, ik maak duidelijk wat ik wel of niet wil geven en hecht me niet aan het resultaat

Onduidelijkheid in relaties kan vormloos en grenzeloos zijn. Dat kan vervolgens verwaarlozing en contactloosheid oproepen. Ik heb in deze periode vooral behoefte aan grenzen, duidelijkheid en contact.

Hieronder een filmpje als voorbeeld hoe iemand vanuit zijn helderheid en kracht een meditatie leidt. Wanneer je ervaart wat hij zegt kun je ook kijken hoe je vanuit deze structuur de wereld in zou gaan.

Inquiry

Psychoanalyse en Zelfrealisatie

De diepste behoefte van een mens is om in relatie te zijn (en uit de gevangenis van het alleen zijn te komen)

Ik geloof dat op dit moment in de psychoanalyse de meest werkzame stroming de object relatie theorie is. Dit gaat over hoe de relatie met belangrijke anderen wordt geïnternaliseerd tot een gevoelsidee van een persoon. Een belangrijk fenomeen hierin is de schizoïde beweging. In deze beweging vindt er een splitsing plaats waarbij het voelen van heftige emoties stopt en daarmee een groot deel van levensenergie van de persoon wordt teruggetrokken uit het leven en relaties. Dit in zichzelf terugtrekken uit contact en niet voelen van heftige afwijzing  is een manier om om te gaan met het ontbreken van liefde, zorg en ondersteuning van ouders en belangrijke anderen. Iedereen heeft dit schizoïde angstige deel in zich is een onderdeel van onze maatschappij.

Een deel van de persoon is geïsoleerd, alleen en voelt droog aan. Innerlijk kan er zelfs nog een keer een splitsing en terugtrekking plaatsvinden om dit droge eenzame innerlijke gevoelsleven niet te hoeven voelen. Een sterk symptoom naast het niet voelen van het lichaam is de criticus die die de persoon steeds maar weer neerhaalt met zelfafwijzing en zelfhaat. Een belangrijk onderdeel in psychoanalyse is dan ook om een andere vorm van relatie met de therapeut te gaan ervaren en te verinnerlijken. Onderzoeken op het gebied van verslaving tonen aan dat het gebrek aan goede relaties meestal de oorzaak is van verslavingsgedrag.

Om het teruggetrokken niet voelende deel weer te activeren kun je rebalancing massage (lange diepe strokes om het lichaam te gaan voelen), verbonden ademen (prettige flow van energie ervaren) en focussen (zachte manier van lichamelijke inquiry) gebruiken. Door deze lichaamsgerichte technieken voorzichtig te gebruiken durft iemand steeds meer te voelen en ontstaat er een draagkracht voor onprettige gevoelens. Deze draagkracht brengt iemand steeds meer in het leven.

Tijdens de intervisie groep deze week zijn we ingegaan op hoe we vanuit de techniek focussen kunnen werken met het idee van het innerlijk kind.  Er kwamen vragen op als; bestaat er zoiets als innerlijk kind, zo ja, wat is het dan en hoe kun je hiermee werken. Wat ik meegenomen heb uit deze ochtend was dat het innerlijke kind niet benoemd hoeft te worden. Focussen is altijd in het moment en de vroege organisatie/afweer van wat het innerlijke kind genoemd zou kunnen worden is in essentie een onrustige energie in het lichaam die uit contact gaat met het lichaam en de wereld. Wanneer deze energie ontladen wordt door er een innerlijke relatie mee op te bouwen komt er een vreugdevolle speelse energie vrij. In deze energie is er contact en zin in leven. Het schizoïde teruggetrokken deel verdwijnt (tijdelijk) als sneeuw in de zon.

In de zoektocht naar Zelfrealisatie en non dualiteit mag dit relationele en lichamelijke deel niet vergeten worden. In mijn ervaring kan het eenzijdig verblijven in aanwezigheid of de waarnemer het schizoïde afgescheiden stuk in stand houden, terwijl er toch een bepaalde autonomie aanwezig is. Dit is echter een deel van Zelfrealisatie. Het werkelijke vrij zijn en het genieten zit in het volledig voelen en het contact maken met het leven en anderen.

Het proces van Zelfrealisatie vindt naar mijn inzicht op twee niveaus tegelijk plaats;

1.de onpersoonlijke realisatie van bewustzijn (wakker worden)
2.de persoonlijke realisatie in relaties en de wereld (zelfactualisatie, persoon van zijn, volwassen worden)

Beide niveaus beïnvloeden elkaar. Wanneer de persoonlijke verdieping achter blijft stagneert de onpersoonlijke verdieping en andersom. De werkelijke vraag in therapie en satsang moet steeds weer zijn; hoe kan ik, kunnen wij samen het leven ten volle leven? Als onderzoekers komen we samen steeds verder in het mysterie van het leven. Verder en verder….

Suggestie aan mezelf en iedereen; ik neem mijn plek in vanuit contact, rust en ruimte.

Het leven is echt!

 

Focussen, Inquiry

Focussen is heling

Het lichaam is de sleutel naar eenheid

De techniek focussen is geniaal. Ik heb inmiddels zoveel mensen zichzelf zien helen en tot vrijheid komen dat er voor mij geen enkele twijfel is dat deze techniek in elk vakgebied zou moeten worden geïntegreerd. Hoewel het van kunst tot filosofie kan worden gebruikt ligt mijn focus bij welzijn en zelfrealisatie.

Voorbeeld.
Afgelopen week deed ik een focussessie met het thema eenzaamheid. Dit kon ik voelen als een transparant vlak aan de linkerkant van mijn lichaam in mijn borstkast, rond mijn longen en hart (felt sense). In het vlak zat een verdichting bij mijn hart wat aanvoelde als verdriet. Het geheel voelde als een lichte verkramping. Door erbij te blijven ontwikkelde er een energiestroom die zich liet vertalen naar twee tegengestelde gevoelsovertuigingen; ik ben eenzaam (handvat) en later tijdens het resoneren van dit concept met de felt sense werd het een ervaring van ik ben een (bodily shift). In de eenzaamheid was er een link met het lichaam en al het collectieve materiaal over relaties. In het een zijn was er alleen ruimte (en geen identificatie met het lichaam en eenzaamheid). Beiden waren afwisselend aanwezig. Er was geen stelling of keuze tussen deze twee ervaringen nodig. Wanneer eenheid kwam verdween eenzaamheid en andersom.

In mijn dagelijkse leven ervaar ik deze overgang ook, alleen heb ik dan soms het idee dat er een probleem is, omdat er iets is wat wil kiezen of duidelijkheid wil hebben. Ben ik eenzaam of een? In een focussessie is dat dilemma er niet, daar kunnen beiden zonder moeite aanwezig zijn. Er ontstaan dan ook andere impulsen tot actie.

In de literatuur kom ik vaak het verband tegen tussen psychosomatische klachten rondom de longen en hartfalen en gevoelens van eenzaamheid. Tijdens deze sessie kon ik deze link direct ervaren. Focussen brengt een helende stroom in het lichaam op gang, omdat het vastzittende lichamelijke sensaties ontspant. Heling is een natuurlijke onderstroom in het lichaam. Focussen is vertragen en brengt ervaringen van ruimte, sereniteit en eenheid in het bewustzijn. Deze probleemloze ruimte is een niet logische oplossing voor blokkades.

Ik zie dit ook keer op keer bij mezelf en cursisten gebeuren. Laagje voor laagje komen deze overtuigingen en blokkades vrij. Door hiermee te zijn is het leven vloeiend, gewoon, compleet en transparant. Sensaties van eenheid en verkramping komen en gaan. Niets wordt uitgesloten en er is een houding van alles laten komen zoals het komt en laten gaan zoals het gaat. Deze moeiteloosheid is heling.

Inquiry

Kensho teachings

Kensho is een leraar die na lange voorbereiding naar buiten komt. Hij heeft een simpel en daardoor diepgaand boekje geschreven wat hij gratis weggeeft, nadat je jezelf hebt ingeschreven bij de nieuwsbrief. Een echte aanrader. Wanneer je zijn inzicht elk moment in de praktijk brengt heb je een krachtige oefening naar Zelfrealisatie. Het kan natuurlijk ook zijn dat je het direct ziet na het lezen. Het is de kern van de kern. We zullen nog meer van deze jongen gaan horen de komende tijd. Zijn website is kenshoteachings.org.

Inquiry

Mijn verhaal

De enige verwarring die er bestaat is de hechting aan de identificatie met het lichaam, denken, voelen of een non duale staat. Door een eenvoudige uitbreiding van de techniek Focussen geef ik je een vaardigheid om dit elk moment te zien, totdat dat alles helder is.

Jeugd.
Ik ben altijd een introverte zachte jongen geweest. Ik heb mijn jeugd als prettig ervaren. De onbezorgdheid is altijd in mijn leven geweest. Toen ik rond mijn 18e jaar een hbo studie ging doen ontstonden de eerste levensvragen en een intuïtief verlangen naar waarheid. Dit uitte zich in het lezen van filosofische en psychologische boeken. Ik kan me nog herinneren dat ik een presentatie deed in het eerste semester over het boek Hebben en Zijn van Erich Fromm.

Spiritualiteit.
Mijn eerste kennismaking met spiritualiteit was rond mijn 30e via een vriendinnetje die in die tijd boeddhistisch bezig was (ze had net drie maanden in een klooster in afzondering gemediteerd). In ons contact was met name het enneagram een onderwerp van gesprek. Het enneagram is een psychologisch model om vrij te worden. Tijdens een reis in India kwam ik in aanraking met meditatie en het gedachtegoed van Osho. Na een paar maanden ervaring met holotropic breathing, dynamic, kundalinie en andere Osho meditaties kwam ik in Nederland terug. De zoektocht was begonnen. Een Astroloog die mijn levensthema’s liet zien gaf me een paar suggesties; rebalancing massage en biodanza. Dat ben ik gaan doen en tijdens een van de massage bijeenkomsten was er een jongen die zei dat hij naar zijn leraar (Isaac Shapiro) ging en of ik mee wilde. Die ontmoeting heeft mijn leven drastisch veranderd.

Leraren.
Ik kwam de Muiderkerk in lopen waar zijn meeting in truth’s elk jaar plaatsvinden en ik werd op slag verliefd. Ik kon het niet plaatsen wat er gebeurde en ik wist alleen dat wat die man had met zijn dikke buik en hawai shirt wilde ik ook hebben. Dat eerste jaar kwam ik elke dag naar de bijeenkomsten en voelde dat er iets met me gebeurde. Het ging steeds over de ervaring in het moment en dat deze in weerstand of openheid kon worden ervaren. Het ging over houding en het ging over concepten. Het eerste concept wat ik begon te doorzien was boosheid. Er werd gezegd dat boosheid ontstaat wanneer er iets gebeurd wat je niet wil. Klinkt misschien logisch, maar voor mij was dat het begin van het inzicht dat overtuigingen mijn (gevoels)leven bepalen. Vanaf dat moment ben ik al mijn overtuigingen gaan onderzoeken.

Een belangrijk ervaring was dat ik na twee jaar onderzoek op de stoel voor Isaac ging zitten en hem de vraag stelde “Heb jij nog weerstand?”. Die vraag kwam voort uit mijn onderzoek waarin ik het niet voor elkaar kreeg om de steeds opkomende weerstand en concepten te stoppen. Het antwoord was luchtig en eenvoudig “Oh, ik heb de hele tijd weerstand”. Dat antwoord was voor mij de deur naar alles laten zijn zoals het is en totale bliss. Ik werd in die jaren daarna steeds weer overvallen door een gevoel van genieten en extase om niets.

Ik was zo goed op dreef dat ik geen genoegen nam met een leraar die eens per jaar naar Nederland kwam. Ik wilde iemand hebben waar ik elke week heen kon. Ik kwam toen bij Susan Frank terecht, die inmiddels bekend is als Prajnaparamita.

De sfeer en het onderricht was daar anders. Strenger, mentaler en je kon vaste leerling worden. Toen ik die band aanging begon de relatie en het onderricht pas echt. Ik heb van nature een schizoïde karakterstructuur wat wil zeggen dat ik een rijke binnenwereld heb als afweer tegen pijn en een bijkomend fenomeen is om onzichtbaar te zijn. Op de een of andere manier voelde zij dit aan en moest ik altijd vooraan komen zitten. Ik werd bij haar ook steeds weer uitgenodigd om heldere vragen te stellen. Dat was goed voor mij, want het bracht een gefocust helder onderzoek op gang. De tijd die daarop volgde bestond uit confrontaties waardoor mijn karakterstructuren het een voor een opgaven.

Ik heb ongeveer zes jaar met beiden meegelopen en alles geleerd wat ik moest leren over de werking van het lichaam en Zelfrealisatie. De leraar en leerling verhouding is een bijzondere ervaring.

Op eigen benen staan.
Op een gegeven moment verdween het verlangen om bij hen te zijn, terwijl ik nog niet gerealiseerd was. Ik kon goed met het leven omgaan en op dat niveau was het goed zoals het was. Toch was het ook een lastige tijd, omdat er nog steeds een knagend gevoel was van niet compleet zijn en ik geen steun of hulp had van een leraar. Ik kreeg in deze periode een enorme impuls om een boek te schrijven en dat heb ik toen in een paar maanden gedaan. In deze tijd kwam ik ook in aanraking met de techniek Focussen. Deze techniek bracht een integratieproces op gang van alles wat ik met lichaamswerk en satsang had ervaren. Het proces van focussen herkende ik als een belangrijk onderdeel van de innerlijke leraar. Ik was nu autonoom.

Ik ben Zijn.
Tijdens het schrijven van het boek begon ik in Ik ben Zijn te lezen. Ik had het al jaren in mijn boekenkast staan, maar begreep er nooit iets van. In deze periode echter wel. Stapje voor stapje begon ik te begrijpen en te ervaren wat Nissargadatta duidelijk probeerde te maken. Ik was ook hier weer maanden of misschien wel jaren in opgeslokt. Lezen en oefenen, lezen en oefenen. Het oefenen bestond uit het verblijven in conceptloze aanwezigheid (ik ben). Dat is eigenlijk oefenen met het stoppen met zoeken.

Ergens in dit proces ontstond er geleidelijk een twijfelloos weten dit ben ik. Dit besef begint met een ervaring van een ruimte achter en in het ervaren van het dagelijkse leven en eindigt met iets Absoluuts. Deze (niet) ervaring heeft zichzelf verstevigd en is mijn identiteit geworden. In deze overgang werd de ervaring geboren dat de non duale ervaring in het duale tot stand komt. Het is elke seconde door het lichaam, denken en voelen heen.

Lesgeven.
Vanaf die tijd, ik was rond de veertig jaar ben ik les gaan geven. Ik begon met groepen en lichaamswerk, omdat ik niet wist hoe ik het besef van wat ik ben kon overbrengen. In de loop der jaren heeft het zich ontwikkeld zoals het nu is. Tijdelijke individuele sessies met de techniek Focussen als kern en verbonden ademen als een prettige manier om in het lichaam te komen. Ik hou van technieken, omdat het eenduidig is en iemand er zelf mee door kan gaan. Technieken zijn een soort ritueel, wanneer je die gebruikt met de intentie om helder te worden brengen ze een oneindige verdieping.

Ik werk individueel met mensen, omdat de persoonlijke ontmoetingen met mijn leraren de grootste veranderingen brachten.

Ik heb gaande weg ook de kennis van AH Almaas geïntegreerd in mijn werk. Ik vind dat hij een uitgebreid ervaringsmatig perspectief heeft ontwikkeld waarmee ik mezelf in alle dimensies beter begrijp en daardoor andere personen makkelijker kan bereiken. Bij elk persoon is er een andere ingang naar het Absolute.

Van zelfrealisatie naar zelfactualisatie.
De onverwoestbare basis is een onveranderlijk helder weten wat ik ben. Ik ben het duale, het non duale en de overstijging daarvan. Ik beleef dat als IK (non duale) ben ik (duale). Ik gebruik hiervoor ook de term de Persoon van Zijn. Dit is een authentiek persoon zonder grenzen.

Na een lange weg van zelfonderzoek en oplossen in non dualiteit sta ik in het dagelijkse leven met lege handen. Ik ben een simpel persoon en tegelijk het allerhoogste wat er is. Zelfactualisatie is het voortdurend leven vanuit het besef van Zelfrealisatie. Dat ervaar ik regelmatig als een hoop gestuntel. Ik weet niet hoe het hoort, hoe het moet en waar het leven heen gaat. Er is een meebewegen met de stroom en een voortdurende inquiry. De richting gevende concepten en gevoelens rondom succes, overleven, ambitie, zingeving, gezin, relatie, werk, lesgeven, etc. vallen steeds verder uitelkaar waardoor elke houvast verdwijnt. Ik ben.

Zelfrealisatie is niet logisch.
Zelfrealisatie is verbonden aan het lichaam en de wakkere staat. Zelfrealisatie gebeurt elk moment door het lichaam, denken en voelen heen. De kern is steeds weer de onbewuste beweging van identificatie doorzien, zonder de echtheid van het persoonlijke leven te verliezen. Als er een beoefening is dan is het continu.

Ik zie het fenomeen Zelfrealisatie als een voorbereiding op de lichamelijke dood en als een onderdeel van de menselijke evolutie. Wanneer de persoonlijkheid wordt doorzien en sterft is het fysiek sterven en het samen delen eenvoudig.

Over het algemeen zie ik dat het verlangen naar Zelfrealisatie rond het 30e levensjaar begint en dat de meeste mensen zich rond de 40e of later realiseren. Rond het 40e jaar komt ook ineens het lichamelijke besef van fysieke eindigheid in de geest. Lichamelijk sterven is onvermijdelijk. Ik merk nu rond mijn 50e ook dat er een verlangen aan het ontstaan is om te sterven. Dat klinkt misschien raar, maar ik ervaar het als gewoon.

Zelfrealisatie is een zeer klein onderdeel van de evolutie, maar het is er wel. De evolutie draagt de problemen en de oplossingen allemaal in zich. Ik zie de ontwikkelingen in de wereld dan ook niet als een probleem, maar als een vorm van perfectie. Of de mensheid daarin overleefd dat is maar de vraag en in wezen onbelangrijk.

Ik zie een beeld voor me van een levendige man. In alle diepte volledig aanwezig in het leven. Er is niets te doen en er gebeuren allerlei dingen. Hij weet al een tijdje dat hij zal sterven. Elke ochtend zingt hij met een groepje mensen vreugdevol en klappend zonder reden. Daar was hij ooit aan begonnen in zijn zoektocht naar vrijheid. En dan, tijdens het zingen in volle overgave tussen twee klappen houdt zijn hart ineens op. Hij was niet bang om te sterven en hij was niet bang om te leven.

Inquiry, Oefeningen, Satsang op youtube

Dzogchen

Jackson Peterson heeft 47 jaar bij leraren over de hele wereld en verschillende tradities gestudeerd. In onderstaande video vertelt hij over non dualiteit vanuit de Dzogchen traditie. Dzogchen is een stroming in het Boeddhisme die direct verwijst naar de natuurlijke staat. Ik vind deze leraar bijzonder helder. Hij geeft ook oefeningen die helpen de essentie te ervaren. Er zijn vijf delen.

Absolute, Advaita Vedanta, Ik ben, Inquiry, Satsang op youtube

Wolinsky over het Absolute

Alles wat kenbaar is, is niet het Absolute. Bewustzijn is kenbaar en is dus niet het Absolute. Non dualiteit is een staat zoals leegte, ruimte, liefde, de waarnemer en dus niet het Absolute. Het gaat ook over 40 samskaras (subtiele neigingen die Zelfrealisatie kunnen belemmeren) en 17 manieren van liegen die onwetendheid in stand houden.

Wolinsky was een leerling van Nissargadatta. Hij is misschien een rare verschijning, maar zijn kennis is helder en bruikbaar. Aan het einde staat een lange geleide meditatie om de IK BEN te herkennen.