Browsing Category

Ontspannen

Lijden, Ontspannen, Zelfactualisatie

Uiteindelijk sta je er alleen voor

Ik hoop dat ik je met mijn/het werk kan laten begrijpen en ervaren dat jij essentie/bewustzijn bent. Dat de eenvoudige aanwezigheid bij de persoonlijkheid alle afweer laat smelten en er een authenticiteit vrijkomt die (h)eerlijk is. Ik blijf zoeken naar vormen en integratie die in deze tijd passen. A.H.Almaas, Eugene Gendlin en Nissargadatta zijn mijn basiskaders. De jongens van circling europe vind ik op dit moment ook geniaal.

In het/mijn werk leg ik onder andere uit dat essentie en verlichting begraven wordt door een misvatting. De misvatting is dat mijn/jouw gevoel van compleetheid als kind afhing van de moeder. Doordat de moeder altijd faalt om mijn/jouw essentie te spiegelen en om onmiddellijk al mijn/jouw behoeftes te bevredigen ontstaat er een idee van afgescheidenheid en daarmee een gemis en leegte. De gevoelens van gemis en leegte zou je kunnen zien als gaten.

Deze gaten zijn pijnlijk en worden begraven onder psychische structuren die als doel hebben deze pijn niet te voelen. Dit niet voelen bestaat onder andere uit het onderdrukken van affectie, verlangens en fantasieën. Dit niet voelen brengt je nog verder weg van de essentie en verlichting die onder die gaten altijd aanwezig blijft.

Wanneer je weet hoe je bent verdwaald, kun je de weg ook weer terugvinden. Via het niet meer onderdrukken (AuthenticiteitCirkel), het weer gaan voelen van het gemis en de leegte (LichaamFocussen) kom je weer terecht in de compleetheid van jezelf. Het (non duale) geluk zonder de ander.

Wanneer ik mijzelf niet als essentie of (non duaal) gewaarzijn ervaar is er lege leegte. Nog voordat ik die volledig voel start er een ontwijkingsstructuur met onmatigheid als kern; meer horloges, meer jassen, grotere auto’s en/of meer vrouwen. Dit speelt elke dag, elke seconde. Het steeds weer terugkeren naar de soberheid is meestal mijn grootste geluk. De enkelvoud van Kennendheid is gevuld met levendigheid en volle leegte. Het is verlangenloos en angstloos. Toch is er steeds weer de verlating van deze hemel. De beleving wordt er vroeg of laat een van gemis en leegte.

Een verfijning in de onmatigheidstructuur is de levendigheid en overvloed die er ook in zit. Er zit een volledig leven in de wereld in. In het onderdrukken van de onmatigheid zit ook weer een valkuil. Ik moet dan wel eens denken aan Osho die wilde laten zien dat alles samen kan. De uitbundige Zorba (mooie gebouwen, kleding, horloges, sexualiteit, rolls royces) en de sobere Boeddha (stilte, meditatie).

Het is een balans en wisseling van de aandacht. Het wereldse leven als middel of test om steeds weer tot het besef van Kennendheid te komen. Beiden zijn aanwezig en er is geen voor of afkeur.

In het vergeten wat ik ben kan er een voortdurende verwarring zijn. Voor mij is het een steeds weer herontdekken van mezelf in alle aspecten van het leven. Ik weet niet hoe het moet en hoe het hoort. Ik kan alleen mezelf als mens uitvinden, zoals ik hoor te zijn in het moment. En dat is niet consistent. Er is in onze samenleving een voorkeur voor consistentie. Dat geeft veiligheid, dat wordt gewaardeerd. Wanneer ik naar mezelf kijk zie ik echter dat ik niet consistent ben. Ik wissel voortdurend van perspectief. Dat is wat mij betreft authentieke verlichting. Daar sta ik helemaal alleen.

Het enige wat consistent is, is de Kennendheid van mijzelf.

De psychologische dood is in het volledig gewaarzijn. Door de afweer en vermijding heen het ervaren van de onuitstaanbare lege leegte. Dat is iets waar de persoonlijkheid enorm angstig voor is. De persoonlijkheid kent alleen de fysieke dood als concept. Daar waar er geen gewaarzijn meer is. Voor beide soorten dood is het bang. Door het leren ervaren van gemis, leegte en angst ontspant het lichaam en daarmee persoonlijkheid. De persoonlijkheid is eigenlijk verkrampt gewaarzijn, wat zich uit in spierspanning. De weg terug naar essentie en verlichting verloopt geleidelijk en is voor zo ver ik kan zien eindeloos. Er zijn zoveel gaten en bedekkingen. Het werk blijven doen zonder hechting aan een resultaat is de enige weg. Dit zou je lijden kunnen noemen. Het omgaan met dit lijden is dan ook een belangrijk onderdeel van het werk. Zijn met wat er is.

De enige weg is het steeds maar weer (in elke seconde) uitbreiden van het innerlijke gewaarzijn, totdat alles (in het moment) doorzien en gezien wordt. Dan is er voortdurende Kennendheid. Hier verdwijnt en verschijnt steeds maar weer het gemis, de leegte en de angst. Lijden en verlichting zijn onmiddellijk en in elk moment. Dat zien en ervaren is bevrijding.

Ontspannen, Zelfregulatie

Extase maken

Genieten, extase en bliss liggen dichtbij angst en verlangen

Tijdens focussessies kom je vanaf de bodily shift (stap 8) in directe ervaringen van ruimte en opluchting. Wanneer je jezelf daarna als een essentie gaat ervaren heeft dit een extra ontspannend effect in het lichaam. Wat er kan gebeuren is dat het lichaam zich via ontspanning en genieten naar extase beweegt. Extase is een lichamelijke extreem genietende ervaring. Het heeft iets sexueels en kan zelfs ondraaglijk aanvoelen. Bij mij begint het meestal vanuit de buik.

Wat ik tegenkom in sessies en bij mezelf is dat angst zich om kan vormen tot extase. De kern van angst is een opwindende sensatie. Dit kan als een gevaar waargenomen worden of als een avontuur. Het is dezelfde energie, alleen de beleving ervan verschilt. Wanneer het lichaam de impulsen niet kan wordt het ervaren als gevaar. Wanneer het lichaam de ervaring kan dragen (containment) wordt het omgevoeld naar iets positiefs ervaren.

Angst, verlangens, contact en weerstand zijn ingrediënten voor extase. Het gaat erom hoe je de ingrediënten gebruikt. Het aanmaken van essentie en extase is eenvoudig en is een soort alchemie.

Het is net alsof je goud kunt maken met wat je al hebt.

Mijn ervaring is dat wanneer het lichaam geen weerstand meer biedt tegen de ervaring er een proces op cel nivo plaatsvindt wat de beleving of substantie van extase aanmaakt. Wanneer er geen weerstand meer is, stopt de beleving en scanning van gevaar. Het lichaam gaat anders functioneren en er ontstaat ruimte om zichzelf te helen. Helende energie is van nature aanwezig in het lichaam. Wanneer je deze weg door oefening gaat herkennen kun je dit in jezelf herhalen.

Het aanmaken van extase is dan net als het horen van je naam. Gedurende de dag ben je jezelf niet bewust van je naam, maar wanneer iemand je roept gebeurt de alertheid vanzelf; he dat ben ik. Zo is het ook met het gevoel van extase. Wanneer je er met bewustzijn op focust is het er in vijf minuten.

Zelfrealisatie is de realisatie van jezelf als Kennendheid. In deze realisatie verdwijnen tijd, ruimte, dualiteit en onveiligheid. Dit heeft ook als effect dat er ruimte ontstaat voor extase. Je bent je net als extase niet de hele dag bewust van jezelf als Kennendheid en toch is het altijd dichtbij. Sterker nog, je bent het.

Ontspannen

Ontvouwing

Ik ben verdwaald in verlangen en niet weten

Geduld oefenen is de essentie van overgave. Geduld hebben is ware aanbidding. Er is geen waardevollere aanbidding dan geduld. Heb geduld, geduld is de sleutel naar vrijheid.

Het leven ontvouwt zich vanzelf. Wanneer ik in contact ben met de onderstroom is er vertrouwen en geduld. Er is een weten dat het goed is zoals het gaat, ondanks alle pijn, verlangen, ongeduld en onzekerheid. Alles ontvouwt zich in heelheid naar heelheid. Stilte is onze natuurlijke staat ook al lijkt dit aan de oppervlakte soms niet zo.

In geduld is er een juiste afstand ten aan zien van de ervaring. Het is niet te dichtbij en niet te ver weg. Elk moment helder ervarend zie ik hoe mijn leven zich ontvouwt in liefde en eenvoud. Het wordt steeds weer duidelijk dat alles perfect is en meestal niet logisch voor het denken. In dit voortdurende niet weten is het leven wonderschoon.

In het niet weten is er geen ideaalbeeld of plaatje van hoe het zou moeten zijn. In niet weten is er stilte en vurig verlangen. Ik weet niet waarheen, hoe het moet, hoe het hoort, wat er verwacht wordt….niet weten is volledig vrij.

Ik ben volledig vrij, net als jij.

Ontspannen

Verlichting is thuis zijn

Leven is een innerlijke stroom volgen zonder doel

Er bestaat verlangen zonder doel. Dat is de natuurlijke innerlijke stroom. Blijf bij dit moment en voel wat de innerlijke impuls is. Er is geen keuze, doel of verwachting. Het leven laat mij mezelf delen en er zijn. Ik ben er elk moment met of zonder geluk. Ik ben er in focus bijeenkomsten en ik ben er op mijn werk.

Wat is de reden van ongeluk? Ongeluk is verwarring. Verwarring is twee impulsen hebben. Een eenvoudige innerlijke impuls en een doelgerichte onnodige op concepten gebaseerde impuls.

Verlichting is een doel geworden en daarmee een financiële markt. Verlichting is thuis zijn. Het kan niet bereikt worden. Het is er nu. Aanvaard dit moment, jouw leven, zoals het nu is. Aanvaard de zieke geest die steeds doelen nastreeft, je wordt daar niet vrij van. Volg het simpelweg niet. Stem je af op de natuurlijke levensstroom.

Yoga ontstaat uit thuis zijn, thuis zijn ontstaat niet uit yoga.  Satsang ontstaat uit thuis zijn, thuis zijn ontstaat niet uit satsang.

Wat is jouw natuurlijke flow vanuit thuis zijn? Innerlijke bliss bevat ongeluk en een zieke geest. Dat is alles. Er is geen verandering in de reacties op het leven. Richt je op de natuurlijke impuls zonder doel.

Het leven is een eenvoudige ontspannen beweging. Er is onveiligheid en onzekerheid. Leven bevat ups en downs. Dat is leven van moment tot moment. Je vloeit mee met de beweging van het leven. Pijn, problemen, bliss, alles.

We leven, omdat we niet dood zijn. Het leven is geen probleem, het heeft problemen. Los het op, of niet en wees natuurlijk, volg de innerlijke levensstroom zonder doel of verwachting.

Ontspannen

Felt sense van verlichting

Wanneer ik Verlichting zoek vind ik mezelf, wanneer ik mezelf zoek vind ik Verlichting

Het is alsof de ervaring in het moment een eindeloze zichzelf verfijnende dimensie in zich heeft. Deze verstilde beweging ervaar ik als mijzelf. De op de voorgrond staande ervaring van de wereld, lichaamssensaties, gedachtes en gevoelens ben ik ook. Het is allemaal echt!

De identiteit is echter verrijkt met en verschoven naar bewustzijn en ruimte. Vanuit deze waarneming gebeurt alles en is er niet iemand die iets doet. Er is geen zin, richting, ambitie of doel. Het grootste succes is het kennen van mijzelf. Kennendheid.

Wanneer de aandacht zich verplaatst naar de persoon ontstaan er allerlei gedachten en gevoelens over zingeving, richting, ambities en doelen. Ook dat gebeurt. Het is allemaal niet zo serieus.

Absolute, Ik ben, Ontspannen

Innerlijke leiding

Iedereen zoekt een vorm van innerlijke leiding. De een wil dit gebruiken om tot bevrijding of verlichting te komen, de ander simpelweg om een fijn leven te leiden. Innerlijke leiding ervaar ik als een krachtige kwetsbare intelligente substantie die voortdurend richting geeft.

Wanneer ik het intiem en persoonlijk ervaar noem ik het ik ben. De ik ben kan aanvoelen als iets persoonlijks in en rondom het fysieke lichaam met de energie van Ferry in zich, terwijl het tegelijk onbegrensd is. Ik zou het ook de Jezus energie kunnen noemen. Ik ben kan zich ook laten zien in meer onpersoonlijke essenties. Iedereen heeft een dergelijke ik ben. Het is het medium waarmee je in contact kunt zijn met anderen en de omgeving. Het produceert leiding door gedachtes, gevoelens en handelingen. De ik ben ligt precies tussen het Absolute en het persoonlijke in.

Het Absolute is de Vader van alles en kan ook een vorm van innerlijke leiding geven. Hiermee ervaar ik geen intieme band. Ik ben Dat. Vanuit het Absolute, wat ik God zou kunnen noemen, ontstaat alles en is onkenbaar voor het ervaren. De eerste ervaring die uit dit Absolute ontstaat is de conceptloze ik ben. Het is Absolute zelf is leeg, stil en onveranderlijk. Dit Absolute perspectief zit ook in ieder mens.

Mijn ervaring is dat de aandacht (= gefocust bewustzijn) van het ene naar het andere springt en dat ik mezelf als beiden ervaar (ik ben niets, dat is waarheid en ik ben alles, dat is liefde). Wanneer de leegte van het Absolute kenbaar wordt via de ik ben en het lichaam ontstaat er liefde.

Innerlijke leiding is doorgaans te vinden door te vertragen en te ontspannen in het lichaam en de subtiele sensaties bewust te ervaren. In het steeds subtieler ervaren en het loslaten van elke hechting aan en voorkeur komen deze lagen van innerlijke leiding vanzelf naar de voorgrond. Wanneer je ze eenmaal een keer hebt ervaren is het een trainen om er steeds weer bewuste aandacht aan te besteden (zelfherinnering), totdat alles helder is en vanzelf gaat. Het bewustzijn van jezelf als bewustzijn is er altijd geweest en zal er dan altijd bewust zijn. Als een thuis en als innerlijke leiding.

Een belangrijk onderdeel van innerlijke leiding is echter ook leegte. Daar moet je ook mee om kunnen gaan. Een groot deel van de dag is er geen richting gevende leiding, maar leegte. Ik hoor ook wel eens dat deze leegte jaren kan duren en ervaren kan worden als een wanhopig gevecht, een inspiratieloze periode zonder leiding (darkness of the soul). Toch is dit onderdeel van de leiding. Mijn ervaring zegt hierover dat het een afbreken van (subtiele rigide) structuren is en een dwaling van de waarheid (narcistische grondslag, ontbreken van embodiment of spirituele bypass). Of deze periode nu kort of lang duurt er is iets anders te doen dan te verblijven in deze droge leegte en steeds weer de oefening van zelfherinnering toe te passen en afstemmen op het hoogste wat je op dat moment kan ervaren. Er is altijd Leiding of je dit nu ervaart of niet. Dat is de perfectie van zelfrealisatie, dat ontvouwt zichzelf.

Ontspan en laat alles zijn zoals het is en gaan zoals het gaat.

Ontspannen

Je bent goed zoals je bent

De basis van de persoon en het leven is bewustzijn en essentie. Dit kun je direct ervaren door voorbij het denken en voelen te gaan. De bewustwording van de ervaring dat je heel en compleet bent is belangrijk werk. Dit werk is zo simpel dat je er steeds overheen kijkt. Je hoeft jezelf niet te veranderen, te helen, te repareren of wat dan ook.

Een kleine verandering van de focus van je aandacht maakt alles vrij.

1.Richt je aandacht op bewustzijn zelf
2.Ervaar jezelf als bewustzijn

Dit wil niet zeggen dat je hele leven ineens goed gaat en er geen problemen meer zijn. Er ontstaat een intiem contact met jezelf en een scherp onderscheidingsvermogen met de capaciteit om waarheid te kennen (de innerlijke leraar). De ultieme bevrijding is steeds weer een weten wat je bent. Steeds dieper, persoonlijker en oneindiger.

Ontspannen

God Health

Afgelopen weekend op de Vlierhof met J.V. Avadhanulu doorgebracht. Het mooiste van het weekend vond ik zijn persoonlijke verhalen over zijn huwelijk, hoe hij omging met de moord op zijn broer, zijn zoektocht naar betekenis in het leven en hoe hij vier keer herstelde van bijna dood gaan door gezondheidscrisissen. Gezondheid is in zijn presentatie de basis voor geluk en innerlijke harmonie.

Een aanzienlijk deel van het weekend ging over stressmanagement en perceptie. Een mooie stelling in zijn presentatie:

Stress is de reactie op de perceptie dat de eisen die het leven aan je stelt hoger zijn dan je hulpbronnen.

Hulpbronnen zijn bijvoorbeeld ontspanning, innerlijke kracht, focus, betekenis, lachen, een stukje wandelen, geld, relaties, werk, etc. In het onderzoeken van de hulpbronnen werd snel duidelijk dat de innerlijke geestelijke hulpbronnen het belangrijkste zijn in het hanteren van stress. De richting van het weekend was dan ook de hulpbronnen vergroten in de vorm van oefenen met meditaties en wetenschappelijke informatie geven over geluk.

Wat is geluk?
Geluk is een innerlijke subjectieve staat van welbevinden. Er is geen universele meeteenheid, omdat het subjectief is. Alleen de persoon zelf weet of hij of zij gelukkig of gelukkiger is.

Uit een wetenschappelijk onderzoek komt naar voren dat veertig procent van je geluk wordt bepaald door de betekenis die je geeft aan het leven. De betekenis is altijd subjectief en gaat meestal over liefde, werk en/of spiritualiteit. Doelen en intenties hebben op deze gebieden verhogen je ervaring van geluk, omdat je volgens bepaalde waarden je leven inricht. De andere factoren van geluk in dit onderzoek zijn; vijftig procent innerlijke conditionering en tien procent de situatie waar je in zit. Uit deze informatie blijkt hoe belangrijk je innerlijke leven is in het ervaren van geluk. Een hulpbron is dan ook het hebben van en werken aan een droom, intentie of betekenis.

Met woord perceptie maakt je ineens zelf de baas van je eigen stress en daarmee je gezondheid, geluk en innerlijke harmonie. Door meditatie krijg je direct toegang tot je innerlijke hulpbronnen (ontspanning, kracht, positiviteit). We hebben dit weekend veel geoefend met een set micromeditaties (van enkele minuten) en pranayama (ademoefeningen).  Deze oefeningen brengen het dagelijkse stressniveau omlaag en daarmee evenwicht in je perceptie van stress.

Ik raakte gefascineerd door de eenvoud en werking van de yoga en pranayama oefeningen in de ochtend. Hij heeft een praktische reeks van een half uur samengesteld waarmee je elke dag kunt beginnen. De reeks is voor iedereen goed te doen en werkt van actief bewegen en ademen naar totale ontspanning en niet doen. Doet me denken aan de manier die Osho gebruikte voor de westerse geest (eerst alles eruit bewegen en schreeuwen als voorbereiding op meditatie). Wat me onder andere is bij gebleven na dit weekend is dat micromeditaties veel waarde hebben en plezier geven.

Hoe simpel kan het leven zijn?

 

Ontspannen

Ontspan in A

Het enige probleem wat er bestaat is dat je A bent en B wilt zijn. En B is altijd mooier, beter, intelligenter, meer verlicht, aantrekkelijker, etc.

Het Absolute is A.

Wanneer je op dit moment werkelijk ontspant in wat je bent (A) is er geen enkel probleem meer. Dan zie je onmiddelijk hoe simpel het leven is en dat er geen enkele spirituele beoefening of inzicht bestaat.

Ontspannen

Alles gebeurt

Wanneer je afstemt op de diepte wat je bent zijn er gevoelens van sereniteit, rust en kracht in het lichaam. Vanuit dit perspectief gebeurt alles vanzelf. Vanuit wat je bent is er geen hechting aan een voorkeur. Het dagelijkse  leven krijgt voortdurend vorm uit het niets. Gedachtes, gevoelens en ambities gebeuren in relatie met de omgeving. Vaak gebeuren de dingen niet zoals het verstand bedenkt of pland. Dit zijn herinneringen die geprojecteerd worden op de toekomst. Zo werkt het verstand. Ga voorbij je verstand en rust in wat je bent. Het leven heeft een eigen dynamiek en de kunst is steeds weer via zelfherinnering te vertrouwen op wat er is. Niet hechten aan genot en niet hechten aan pijnvermijding. Anders gezegd geen ja en geen nee tegen welke ervaring dan ook. Het begint als een praktiserende houding en het wordt uiteindelijk je natuurlijke staat.

Wanneer je niet weet hoe je steeds weer afstemt op wat je bent kun je een leraar zoeken en wekelijks naar satsang of meditatie gaan. Ik hoop dat het lezen van de testen op deze website je ook daar brengen. Er is namelijk altijd een innerlijke leraar die alles waarneemt en beoordeeld op waarheid. Deze innerlijke leraar wordt steeds subtieler. Ik heb nog geen einde gevonden in het leren en nieuwsgierigheid.

Wat ik wel weet is wat ik ben. Daar is geen enkele twijfel over.

Ik ben, Ontspannen

Naakt zien

Wat jij bent is altijd puur

Het verblijven in conceptloze aanwezigheid (ik ben) is totaal transformerend. Het is te simpel voor woorden. Wat ik meemaak in mezelf en begeleiding is dat er in de ruimte en stilte van de (ik ben) allerlei afleidingen, onrust en identificaties plaatsvinden.

De onrust en identificatie zijn gemaakt van dezelfde substantie als ruimte en stilte. Hoewel het voortkomt uit een vergeten van de stilte is het een met het Absolute. Er bestaat geen afscheiding. Door dit steeds beter te zien en te ervaren ontstaat er een dieper en dieper loslaten. Je hoeft je niet te bemoeien met deze verschijningen en gedragspatronen.

Steeds weer rusten in ik ben.

De vraag ´Waarom val ik steeds uit de extase van aanwezigheid en kom ik terecht in lijden?´ komt voort uit een hechting aan de voorkeur voor stilte. Wanneer je deze hechting aan genot opgeeft is er totale vrijheid.

Zelfrealisatie gaat vaak ook gepaard met een totale desinteresse voor zelfrealisatie en moreel gedrag. Elke (niet) gerealiseerde heeft een vreemde fascinatie voor iets onzinnigs. Ontspan hierin en zie dat alles is doordrongen van helderheid en liefde. Dit zal niet meevallen wanneer er een subtiel spiritueel ego is gevormd met voorkeuren, ontkenningen of concepten over hoe het er uit ziet om verlicht te zijn.

Laat alle concepten los, bemoei je niet met je eigen leven en zeker niet met andermans leven. Wees met ´wat er is´ en dring door tot de kern; ik ben en daaraan voorbij.

Oefeningen, Ontspannen

Hoe kan ik een open houding aanleren?

De basisinstructie die ik gebruik is vestig je stevig in de waarnemer en blijf volledig betrokken bij de ervaring. Ik heb ondervonden dat het waarnemen van ruimte en weerstand in het moment een zeer doeltreffende methode is om tot een open houding te komen. In het realiseren van jezelf en het ontspannen van je lichaam is houding belangrijker dan inhoud. Hoe meer je houding ontspant, hoe mooier en simpeler de inhoud ervaren wordt. Het ontwikkelen van een open houding is in mijn ervaring een fysiek leerproces. Net als het leren fietsen gaat dit gepaard met vallen en opstaan. Op een gegeven moment gaat alles vanzelf.

Er zijn twee houdingen die jij kan aannemen ten aanzien van dit moment en dat zijn;
1. ruimte
2. weerstand

Wanneer je beide houdingen fysiek en mentaal gaat herkennen zal het zenuwstelsel zichzelf steeds weer naar de ruimte bewegen. Ruimte en genieten worden dan je natuurlijke staat van aanwezig zijn. Deze open houding creëert een innerlijke zachtheid en uiteindelijk een gelukkig leven.

1. Ruimte (activeert het parasympatische zenuwstelsel)
Je kunt alles wat je buiten je lichaam ziet, hoort en ruikt ‘naar binnen laten vallen’ en voelen dat het sensaties in het lichaam zijn. Door al deze sensaties te ontvangen met een ontspannen innerlijke houding wordt er ruimte gecreëerd voor elke ervaring. Dit gebeurt door letterlijk met je aandacht in je lichaam te gaan, te ontspannen, en alle sensaties met een vriendelijke houding toe te laten. Je laat je aanraken. Hiervoor heb je meestal enkele minuten nodig. Wanneer je dit vaker oefent ontstaat er een ja-houding ten aanzien van alle sensaties en daarmee het moment. Alle patronen, gedachtes en gevoelens komen nog steeds op alleen de perceptie verandert. Een andere omschrijving is geen ja en geen nee tegen de ervaring hebben. Jij bent volledig aanwezig en hecht je niet aan een of andere voorkeur. Er ontstaat meer afstand ten aan zien van de ervaring, terwijl je juist niets mist en alles juist subtieler ervaart. Het is alsof je innerlijk een stap naar achteren zet. Ook een nee-gevoel en pijn kunnen in deze ruimte makkelijk omarmd en ervaren worden.

Wanneer je alle gedachtes, emoties, beelden en gevoelens er laat zijn in je lichaam, laat je de buitenwereld er ook totaal zijn. De buitenwereld is namelijk niets anders dan een ervaring in jouw lichaam. Dit besef creëert een basisvertrouwen wat essentieel is voor de verdere ontvouwing.

In deze ja-houding reageer jij vanzelf in verbinding met de omgeving en ontstaan er gevoelens van ontspanning en genieten. In genieten stopt het denken met zoeken en is er alleen ‘aanwezigheid’. In deze ‘aanwezigheid’ is er rust en tegelijkertijd een volledige participatie in het moment. Dit kan aanvoelen als ‘wakker’ en ‘verbonden zijn met alles’.

Wakkere personen staan voortdurend in communicatie met hun omgeving. Alles wat om hen heen gebeurt beroert hen. Hun geest en zintuigen zijn levendig en alert. Dat merk je aan het feit dat ze niet ineenkrimpen voor ze aanpakken. Ze begrijpen onmiddellijk wat er aan de hand is en wanneer ze handelen komt dat omdat de druk van de gebeurtenissen weerklank vindt in hun hart. Alles gaat vanzelf.

De paradox is dat je voor een dergelijke houding niets hoeft te doen. Je bent alleen ‘aanwezig’. Door een dergelijke open houding aan te nemen krijgen de ideeën van de persoon en de wereld nog meer ruimte om zich te ontvouwen en nu in samenhang met alles. Dit ‘ervaren’ omarmen is je natuurlijke staat van ‘zijn’.

In een volledige ja/open-houding is er geen persoon of perceptie meer. Er is een volledige devotie naar het leven zoals het is in het moment. De aandacht is ongedefinieerd en er is een innerlijke vriendelijke houding. Er ontstaan gevoelens van ruimte en vreugde. Er kan het inzicht ontstaan dat jij ‘ruimte’ bent. Dit is een aspect van zelfrealisatie. Dit besef is een katalysator bij het oplossen van een (zelf) beelden en weerstanden.

Kun je open staan voor dit verhaal?
Het aantal mensen op aarde stijgt exponentieel. In 1900 leefden er ongeveer 1,5 miljard mensen op aarde. In 2011 waren er naar schatting 7 miljard mensen en met de huidige groeisnelheid zijn dat er 9,1 miljard in 2050. Er leven 1,2 miljard mensen van minder dan een dollar per dag (absolute armoedegrens). We kunnen op dit moment voor 12 miljard mensen voedsel produceren (dat is dus meer dan er mensen op de aarde leven) en toch hebben dagelijks 850 miljoen mensen honger. Er sterven 100.000 mensen per dag aan ondervoeding. Elke 5 seconde sterft er een kind aan ondervoeding. Jaarlijks worden wereldwijd ruim een miljoen kinderen verhandeld voor seks. De rijke landen spenderen 350 miljard dollar per dag aan landbouwsubsidies, waardoor de boeren in arme landen niets kunnen verdienen. Een procent van de wereldbevolking bezit veertig procent van de rijkdom op onze planeet. Zeventig procent van de wereldbevolking is door deze armoede alleen maar bezig met het bevredigen van eerste levensbehoeften. Ondertussen worden er elke seconde honderden nieuwe luxe producten de westerse markt op geslingerd, stijgt de vlees en energie consumptie wereldwijd en kappen we elk jaar tropische bossen ter grote van de oppervlakte van Engeland.

Zie je een patroon in het gedrag van de mensheid? Doe jij er werkelijk iets aan? Kun je de goddelijkheid zien in deze beweging van Liefde? Dit is het dan. Dit is de intelligentie van de mensheid op dit moment. Kun je dit volledig in ruimte te ontvangen? Neem nu ook de zonneschijn en de natuur in je bewustzijn. Hoe is dat? Uiteindelijk stopt elke strijd wanneer het niet gevoed wordt.

2. Weerstand (activeert het sympathische zenuwstelsel)
Weerstand is een stressreactie en uit zich in een contractie/verkramping van het lichaam. Dit is, wanneer je echt voelt, een subtiele fysieke pijn. De aandacht heeft de neiging zich te gaan richten op het oplossen van de contractie. Hoe gevoeliger je wordt hoe meer je de verkrampingen (per seconde) voelt. In weerstand wordt het denken geactiveerd om een oplossing te vinden en daarmee verdwijnt het ontspannen contact met je lichaam en de omgeving. Een dergelijke stressreactie/verkramping treedt al op in uiteenlopende situaties zoals; overdreven rekening houden met je omgeving, kou, bezorgdheid, lichamelijke inspanning, wilskracht, onthouding van slaap, angst, irritatie, een hoge concentratie, een geluid of een enkele gedachte.

Wanneer je een ervaring niet wilt hebben is er weerstand. De neiging van het lichaam is om bij een gevoel van weerstand de ervaring te veranderen, te repareren, te helen, kwijt te raken of te begrijpen. Er ontstaat een houding van wachten op een beter moment.

Voorbeeld. Je geliefde verlaat je en er ontstaat een gevoel van verkramping en pijn in je lichaam. Je wil dat niet voelen (weerstand) en je doet er alles aan om hem/haar te overtuigen dat hij/zij het verkeerd ziet en moet blijven Het denken komt met allerlei argumenten. Dan slaat ineens de twijfel toe en neem je jezelf onder handen; ”Ik zal het wel verkeerd hebben gedaan, ik moet veranderen”. Dit is een extreem voorbeeld, maar meestal werkt weerstand een van deze twee kanten op; 1.de ander moet veranderen of 2. jij moet veranderen. In deze kleine beweging begint de manipulatie van de werkelijkheid en het strategisch denken. Denken probeert de ervaring van pijn te vermijden door deze werkelijke ervaring van pijn niet te voelen en te willen veranderen. Dit is echter onmogelijk, want de ervaring van pijn is er al. De weerstand stapelt de pijn van het niet willen voelen op de pijn van de verbroken relatie die er al is. Er is een dubbele pijn. Het niet willen zorgt ook nog eens voor een houding van wachten op een beter moment. Dit is een onbevredigend leven.

Weerstand is een verkramping van het lichaam en kan worden veroorzaakt door een concept. Dit kan een overtuiging, een standpunt, een mening of een voorkeur zijn.

Weerstand komt op in communicatie met de omgeving. Het is niet iets wat jij kunt voorkomen of veranderen. Je hoeft weerstand alleen te zien en te voelen, waardoor er vanzelf weer ruimte ontstaat voor een volgende ervaring. Stop met vechten tegen weerstand. Voel de pijn en laat het lichaam handelen. Het ‘geloven van’ of het ‘vasthouden aan’ een concept of een idee over ‘hoe iets zou moeten zijn’ sluit de ervaring zoals die is uit. Door het zetten van mentale grenzen in wat je wilt ervaren (controle) stopt de vloeiende beweging van het ervaren. Vloeiendheid wordt verkramping. Vechten tegen weerstand is pijnlijker dan het voelen van de ongewilde ervaring zelf. Zodra je dit mechanisme begint te herkennen, kun je gemakkelijker je aandacht vestigen op pijn of een andere ongewenste ervaring.

Voorbeeld. Ik ben alleen op een congres en iemand kijkt me aan. Mijn blik verstart (freeze reactie) en ik voel hoe de spieren in mijn buik, armen en de voorkant van mijn schouder zich licht aanspannen (weerstand). Het voelt als intimiteit. Hoewel het mij een aardig persoon lijkt voel ik de neiging opkomen om het contact te verbreken en weg te lopen (vlucht reactie). Nadat ik deze lichamelijke reacties herken als weerstand (tegen deze intimiteit) kan ik ontspannen en een gesprekje aangaan.

Handelen vanuit verkramping is meestal minder effectief dan handelen vanuit ontspanning. De verkramping komt voort uit ons dierlijke instinct om bij gevaar het kwetsbare buikgebied te beschermen door de buikspieren aan te spannen en in elkaar te krimpen. Het zenuwstelsel is alert voor gevaar. Dit is een onbewust patroon geworden en veranderd door er bewust naar te kijken. Door het toelaten van weerstand lost het uiteindelijk volledig op en ontstaat er een gevoel van extase. Dit wordt door enige subtiele training een automatisme van het zenuwstelsel.

In het vorige voorbeeld lijkt de verstarring van de blik en de aanspanning van spieren een goede manier om de situatie te beheersen. In werkelijkheid klopt dit niet, omdat er sprake is van een soort verlamming (freeze reactie). Pas nadat de verkramping als weerstand wordt herkend, volgt er een passende handeling.

Een stressreactie bestaat uit een vechten (boosheid) of vluchten/freeze/collapse (angst) reactie. Bij de vecht en vlucht reactie gaat de energie/bloed voornamelijk naar de benen (vluchten) of naar de armen (vechten). In stress is het bewustzijn vernauwd en gericht op het veranderen van de ervaring. In stress kun je niet creatief en helder denken. Het gevoel van stress kan zo subtiel zijn, dat het nauwelijks opvalt. De stressreactie kan al beginnen net na het wakker worden; je doet je ogen open, er is een gevoel van aanwezigheid en ineens ontvouwt zich een heel leven met normen en waarden, doelstellingen, keuzemogelijkheden en uitdagingen. De meeste mensen leven voortdurend in deze subtiele verkramping/stress zonder dat ze het merken. Dit is een uitputtende manier van leven. Wanneer iemand het verschil heeft gevoeld tussen een leven in ruimte of in weerstand zal er een alertheid ontstaan waarin het bewustzijn automatisch naar ruimte beweegt. Weerstand houdt in alle gevallen het ongewenste gevoel in stand. Het niet zien of het niet willen voelen van weerstand ontaardt vaak in weerstand tegen de weerstand. Veel mensen lopen vast in deze vicieuze cirkel.

Voorbeeld. Je bent bang om iemand aan te spreken. Het lichaam verkrampt (1e weerstand). Deze verkramping is onprettig en je wil dit niet voelen. Ergens weet je dat de weerstand om de persoon aan te spreken een ongegronde angst is. Je probeert het te begrijpen, een aanleiding te vinden, maar het lukt je niet (2e weerstand tegen de 1e weerstand). De angst en verkramping houden echter aan. Je realiseert je dat je geen controle hebt over deze ervaringen en het denken slaat op hol. Het zoekt een oplossing om deze pijnlijke ervaring niet te hoeven voelen. Het lichaam begint te hyperventileren (3e weerstand tegen de 2e weerstand). Er is sprake van een proces, waarin weerstand op weerstand volgt. Het denken wordt paniek. Paniek maakt elke controle onmogelijk; het lichaam neemt de regie van het denken over en je valt flauw. Het lichaam ontspant zich. Er is geen bewustzijn of weerstand meer.

Wanneer je bevriend raakt met weerstand, brengt weerstand je naar het gevoel. Hoe meer weerstanden je gaat voelen hoe meer ruimte je uiteindelijk kan creëren Wanneer je, in het vorige voorbeeld, om kan gaan met de weerstand (angst) om iemand aan te spreken kun je in het voelen van de weerstand toch de nodige actie ondernemen. Dit vereist bewustzijn, want de neiging in het voelen van weerstand is juist om je af te keren van iemand, omdat je de verkramping niet wilt laten zien.

De paradox in weerstand is: zodra je iets niet wil ervaren, hou je het juist vast. De enige remedie is stoppen met het vermijden van pijnlijke/ongewenste ervaringen. In andere woorden alles aanvaarden wat komt. Dit betekent niet dat je geen grenzen meer hebt. Aanvaarding van alles betekent ook dat je nee zegt wanneer je dit voelt.

Kun je nog ‘nee’ zeggen in Open Aanwezigheid? Ja. Een zuivere ‘nee’ gaat samen met sensaties van weerstand en voelt toch aan als ‘ja’. Het heeft te maken met jouw grens en waarheid en is heel subtiel. Wat is waar voor jou? Elk moment is er een keuze tussen om voor jouw waarheid te gaan of voor het plezierige of het oude. Waarheid is in mijn beleving een te herkennen emotie en kan per moment wisselen van inhoud. Zuivere grenzen en levensprincipes die als waarheid aanvoelen geven een sensatie van genot.

Weerstand is verbonden aan een overprikkeling van het sympathische zenuwstelsel. Dit zenuwstelsel wordt in een fractie van een seconde geactiveerd. Er komt een hormoon (adrenaline) vrij. Wanneer je gaat opletten op een dag merk je hoe snel er een lichte stress ontstaat. Het lichaam moet zich voortdurend aanpassen wat samen gaat met (een oplopend en daarna dalend gevoel van) weerstand. Het duurt ongeveer acht minuten voordat de adrenaline hormoon uit het bloed is verdwenen en je tot rust komt. Deze shift in het bewustzijn kun je zelf steeds weer teweeg brengen door bij stress de focus van de aandacht te ontspannen (en hier minimaal acht minuten voor uittrekt. Als je dit blijft doen, komt het autonome zenuwstelsel steeds vaker in balans. Suggestie: onderzoek bij traumaverwerking heeft aangetoond dat wanneer de aandacht bij stress op iets ‘prettigs’ in de omgeving wordt gericht, het parasympatische zenuwstelsel onmiddellijk actief wordt en het lichaam ontspant.

De mate van weerstand wordt sterk beïnvloed door de gehechtheid aan concepten, overtuigingen, voorkeuren, meningen en standpunten waarin jij gelooft. De persoonlijkheid is opgebouwd uit deze concepten en is dus weerstand. Het onderzoeken van weerstand geeft inzicht in wie jij bent. Wanneer er geen weerstand is, is er ruimte. In deze ruimte is geen enkel houvast. Er is een voortdurend niet weten. Het onbekende. Wanneer de persoonlijkheid wordt geconfronteerd met het onbekende ontstaat er meestal weerstand die zich kan uiten in twee mogelijke bewegingen; 1. frustratie en het onbekende willen begrijpen of 2. een dramatisch verlangen naar eenwording met het onbekende. Wanneer je echter kunt omgaan met het onbekende van een eenvoudig aards leven zal weerstand voortdurend oplossen.

Stel je voor dat je aan geen enkele voorkeur, standpunt of overtuiging meer gehecht bent. Elke ervaring is dan perfect. Daar ben je niet in getraind. Je bent getraind om een mening te hebben, iemand te zijn en ruimte voor jezelf te claimen. Ontvang alle weerstand in openheid en het systeem zal genieten ervaren. Vanuit dit gevoel beweegt het lichaam en geest mechanisme zich vanzelf en is de persoon opgelost.

Koe.
Er was een koe die niet gemolken wilde worden en steeds met zijn poot naar achter trapte als iemand bij haar uier in de buurt kwam. De dorpsbewoners wisten zich er geen raad mee. Op een dag kwam er een verlicht meester langs die er van hield alles te onderzoeken. Toen hij hoorde over deze koe was hij direct geïnteresseerd. Hij pakte een stokje en ging achter de koe zitten. Steeds raakte hij met het stokje de poot van de koe aan en de koe trapte met al zijn energie naar achteren. Hij ging de hele dag en de nacht hiermee door totdat de koe ineens niet meer naar achteren trapte. Hij zei tegen de dorpsbewoners; ‘’het is klaar, ze kan gemolken worden’’. De mensen waren verbaasd, maar de koe heeft zich tot de dag van vandaag niet meer verzet.

Vis.
In een rivier met snelstromend water hielden alle visjes zich krampachtig vast aan de rivierbedding. Dit is wat ze kende. Een van de visjes had zoveel pijn en raakte zo uitgeput dat hij dacht ‘wat heb ik te verliezen’ en liet zich meevoeren in de stroom. Tot zijn verbazing koste het geen enkele moeite en voelde het heerlijk. Hij zweefde door het water en riep in vreugde tegen alle andere visjes dat ze dit ook moesten doen. Dat er niets was om bang voor te zijn. Maar slechts enkele visjes volgde zijn voorbeeld.

Zen-vechttraining.
De zen monnik die een strijder wil worden moet eerst leren om spontaan te worden. De training begint met allerlei huishoudelijk werk; wc schoonmaken, koken, in de tuin werken, etc. De leraar valt de beginnende leerling gedurende de dag aan op onbekende plekken en tijdstippen. De leerling loopt alert en gespannen rond en kijkt tijdens het werk waar de aanval vandaan kan komen. Het duurt echter weken en de leerling is nooit snel genoeg. Het is frustrerend. Dan komt er een moment dat de leerling zich overgeeft en simpelweg zijn werk doet zonder een verdedigende houding te hebben. Hij laat alles los en ziet wel wanneer hij wordt aangevallen en of hij goed verdedigt. Dit is het moment dat de leerling klaar is voor de echte zen-vechttraining.

Het gedrag van de koe, de vis en de zen monnik zijn net als dat van een onrustige geest. Het heeft de neiging om voortdurend weerstand te bieden. Op een gegeven moment is het simpelweg genoeg en houdt het vechten op.

Lichaamswerk, Lijden, Ontspannen, Verslaving, Zelfregulatie

Aanwezigheid is vrij van stress

Wanneer het lichaam ontspannen is ben je vrij

Het lichaam is voortdurend in stress, omdat het wil overleven. Stress kan erg subtiel zijn. Een voortdurend gevoel van onrust of piekeren zijn gevolgen van chronische stress. Stress is er in vele vormen en in dit artikel doel ik op de meer subtielere vormen zoals; een innerlijk te kort, een gevoel van machteloosheid, een niet goed genoeg zijn en een onprettige (deficiënte) leegte. Dit is in onze maatschappij zo gewoon geworden dat de meeste mensen niet eens meer herkennen dat er stress in het zenuwstelsel zit.

Over het algemeen kun je zeggen dat wanneer je de situatie anders wil hebben dan het is, er stress ontstaat. De situatie anders willen hebben dan het is vertaalt zich in onvervulde verlangens. Een (langdurig) onvervuld verlangen is stress. Het goede nieuws is dat er een manier is om verlangenloos en daarmee stressloos te zijn. Om dit te ervaren is het belangrijk om het lichamelijke stress mechanisme te begrijpen.

Lichamelijke stress mechanisme.
Stress activeert de vries, vlucht of vecht reactie. Dit is een subtiel lichamelijk mechanisme. De stress reacties lopen op in mate van ernst. Een vries reactie is heftiger dan  een vlucht of vecht reactie. In een vries reactie is er geen actieve lichamelijke reactie meer op gevaar. Het systeem kan niet meer adequaat reageren en de persoon raakt opgesloten in zichzelf (en stort misschien zelfs fysiek in elkaar). Een ingrijpend (jeugd) trauma kan er voor zorgen dat het hele systeem in een chronisch terugkerende stress reactie verblijft. De heling kan gebeuren door via de vlucht en vecht reacties weer in beweging te komen. Dit kan een langdurig fysiek leerproces zijn.

Vries.
Dit is een passieve staat van afgenomen gevoeligheid en resulteert in een isoleren en uiteindelijk in een ineenstorting van het systeem. In een geïsoleerde en in elkaar gestorte staat is de persoon in zichzelf teruggetrokken, gefragmenteerd en alleen. Er is weinig of geen contact met de buitenwereld. Dit kan eruit zien als doods. Er lijkt niemand aanwezig. Het kan een onmiddellijke en tijdelijk reactie op pijn zijn en het kan een hele karakterstructuur worden.

Voorbeelden: piekeren, angstaanval, uit contact gaan, oppervlakkigheid, jezelf in de computer verliezen (gamen, sociale media, etc,) depressie, burnout, dissociatie van het lichaam, gefragmenteerd, uit elkaar vallen, geen houvast, angst om gek te worden, dreigende paniek, gevangen zijn in jezelf.

Vlucht.
Dit is een actieve staat van weglopen, ontkennen, uitstellen, fantaseren en wachten op een beter moment. Er is een gevoel van angst. Angst is een overprikkeling van het zenuwstelsel en een ontwijking van pijn. Er ontstaan allerlei reacties en verlangens naar een beter moment. Dit kan ook een zoektocht naar verlichting in gang zetten. Ook hier geldt het kan een eenmalige reactie zijn op pijn of een hele karakterstructuur worden.

Voorbeelden: verslaving (kopen, seks, drugs, gokken), onmatigheid, verslaafd aan relaties, achterdochtig zijn, obsessief denken aan een ander leven, weglopen, plannen maken, conflict vermijden, uitstellen, niet doen wat je moet doen, angst voor de ander, geen grenzen stellen. Een spirituele houding van alles laten zijn zoals het is kan ook een vluchtreactie zijn.

Vecht.
Dit is een actieve staat van verdedigen, aanvallen en jezelf groot maken. De pijn en kwetsbaarheid wordt hier vermeden door een gevoel van boosheid en kracht. Dit kan een korte overlevingsreactie zijn en ook weer een (narcistische) karakterstructuur worden.

Voorbeelden; ruzie maken, boos en geïrriteerd zijn, alles beter weten, je op de ander richten ipv op jezelf, de overtuiging en het gevoel gelijk te hebben, niet kwetsbaar zijn, leven van conflicten, de ander beschuldigen.

Gevolgen van (chronische) stress.
Een vries, vlucht of vecht reactie kan heel passend zijn in een situatie. In Aanwezigheid zal een stressreactie kort en functioneel zijn. Het is een probleem wanneer de stressreactie langdurig in het systeem blijft zitten of zelfs een karakterstructuur wordt.

In een stress reactie gaat de energie en het bloed naar de armen en benen ten koste van essentiële lichaamsfuncties zoals creatief denken, herstel van het lichaam en de spijsvertering. Dit leidt uiteindelijk naar psychosomatische klachten, burn-out en ziekte.

Hoe kom ik uit een chronische toestand van stress?
Aanwezig kunnen zijn in stress komt over het algemeen voort uit een bewuste beoefening van lichaamswerk en vormen van mindfullnes. Het is het opgeven van de hechting aan de voorkeur van pijn en genot. Dit is een hoofdzakelijk fysiek verhaal.

Wanneer ik onvervulde verlangens en gevoelens van te kort volledig toelaat (er “hallo” tegen zeg) kom ik steeds weer in de pure en probleemloze Aanwezigheid terecht. Ik gebruik hiervoor de vaardigheid focussen In Aanwezigheid kan er nog steeds een probleem zijn, alleen de lading is eruit. Een probleem kan worden opgelost of niet. In principe hoef je daar niet heel lang mee bezig te zijn.

Al het lijden is gebaseerd op stress. Stress komt voort uit de identificatie met het lichaam. De identificatie met het lichaam heeft direct of indirect met overleven te maken. De identificatie met het lichaam verstoort de non duale ervaring van Aanwezigheid. Het moment van identificatie met het lichaam en daarmee stress gebeurt vanzelf en onbewust.  De enige manier om er steeds weer uit te komen is bewust Aanwezig zijn (ik ben). Dit is de bron van rust en herstel van het lichaam.

 

Ik ben, Inquiry, Lichaamswerk, Lijden, Meditatie, Ontspannen, Relaties en sexualiteit, Zelfregulatie

De paradoxen van lijden

Jij bent ervaren

In je opvoeding gaan je ouders je grenzen over en bevredigen nooit al je verlangens. Dit brengt een diep ongedifferentieerd verlangen in het systeem naar liefde en verbinding. Dit speelt je hele leven door en wordt op allerlei manieren geprojecteerd op je relaties. Het is een steeds terugkomende zeurende en soms overweldigende pijn van gezien, gehoord en bevredigd willen worden. Vaak wordt dit proces vertaalt in relationele en sexuele verlangens.

Er is een voortdurende (bewust of onbewust) beweging van verlangen, pijn en lijden in het lichaam en de innerlijke (stress) reactie om er vanaf te komen.  

Kun je hier contact mee maken? Herken je dit?

Echter…niets helpt.

In het verblijven van ´dit moment´ (satsang, meditatie, mindfulnes, ik ben) wordt dit proces en de sensaties die hierbij horen subtieler en zichtbaarder. Er kunnen ook sensaties van vreugde ontstaan en zelfs het weten ´wat je bent´, maar vroeg of laat komt het lijden weer boven.

Wees volkomen eerlijk en laat je steeds weer raken door het verlangen, de pijn en het lijden. Hoe ver je ook bent of denkt te zijn er ontstaat vanzelf weer een gevoel van innerlijke leegte of een verlangen naar een diepe lichamelijke bevrediging. Deze behoeftige kern wordt keer op keer niet bevredigd met als gevolg een scala aan pijn: wanhoop, angst, verdriet, boosheid, hulpeloosheid, waardeloosheid, etc. Vooral in intieme relaties kunnen deze gevoelens zichzelf uitspelen. Twee personen met een dergelijke onderliggende dynamiek staan garant voor strijd en ongeluk. De ander moet jouw ´te kort´ wegnemen, maar zit tegelijk in hetzelfde dilemma. Het is zo gewoon om in een relatie dynamiek van aantrekken en afstoten te leven dat we er niet aan denken dat het ook anders kan.

De kwetsbare sensaties (niet gehoord, gezien of geliefd worden) in een relatie worden meestal onmiddellijk overstemt door stressreacties zoals vechten (in actie zijn, oplossen, verzetten, ruzie maken), vluchten (dissociëren, isoleren, weglopen), bevriezen (niets voelen, verkrampen) of instorten (niet meer kunnen reageren). Door deze stressreacties te herkennen op steeds subtielere niveaus ontstaat er de mogelijkheid om er vrij van te worden. In het vrij voelen in of vrij zijn van stress stop je met projecteren, analyseren, oplossen en ben je volledig aanwezig. Daar begint liefde.

Het wordt steeds duidelijker dat er niemand is die jouw pijn en verlangen kan bevredigen of oplossen. Zelfs jijzelf kan niets doen. Het is echt een hopeloze situatie.

De paradox van lijden is dat je er alleen doorheen komt door het er helemaal te laten zijn en een innerlijke houding te ontwikkelen van ´niets doen´. En dat lijkt ondragelijk. De stressreacties nodigen heel sterk uit om juist iets te doen. Daarom is het belangrijk hier ´controle´ over te hebben door te zien hoe het in jouw werkt.

Wat kan helpen is het zijn met iemand die deze kern van pijn en het omgaan met stress heeft doorwerkt en een lichamelijke houding beheerst van ´niets doen´. Lichamen leren van elkaar door in elkaars aanwezigheid te zijn. Op de een of andere manier wordt er informatie ´gedownload´. Dit kan een reden zijn om tijdelijk bij een leraar te zijn.

Door te verblijven in de lichamelijke conceptloze aanwezigheid (ik ben) ontstaat er een vertrouwen dat elke sensatie ervaren kan worden zonder dat het lichaam sterft. In dit vertrouwen begint er vreugde en liefde zonder reden in het lichaam te verschijnen. Alles wordt langzaam en zeker doordrongen door licht.

De realisatie dat niemand jouw kan helpen, dat je totaal alleen bent maakt jouw volledig verantwoordelijk en in controle over je eigen geluk. Het rusten in ´wat je bent´ en in de pijn die steeds weer opkomt is een steeds diepere lichamelijke ontspanning.

De deur,
is het breken van het hart,
de ondragelijkheid van het lijden,
keer op keer.

In dit onmiddelijke ervaren ontstaat er meer en meer vertrouwen, ruimte en onthechting.

Is er een einde aan de cyclus van verlangen, pijn en lijden? De paradox van lijden is, het lichaam wil er vanaf en creëert het opnieuw. Het lichaam wil er vanaf en dat lukt alleen door het steeds weer toe te laten.

Komt er ooit een einde aan het lijden?

Ik heb geen idee. Ik zie alleen de oneindige verdieping in het ervaren van deze patronen, de ontwikkeling van een helder aanwezig zijn en tijdelijke periodes van een afwezigheid van verlangen, pijn en lijden..