fbpx
Search results for

criticus

Ego

De criticus stopt het proces van ontwaken

De criticus floreert bij weerstand, wanneer de criticus omarmd wordt smelt hij als sneeuw voor de zon

Tijdens sessies en cursussen komt de criticus regelmatig bovendrijven. De structuur van de criticus gaat er vanuit dat hulp of steun vragen gevaarlijk is. Behoeftes, verlangens en onzekerheden worden gezien als zwakte en worden onderdrukt. Dit is de dood van vreugde,  levensenergie en de mogelijkheid om echt contact te maken met anderen.

Door eenvoudigweg de werking van de criticus steeds weer te herkennen raakt het vrij en verliest het zijn functie. Een resultaat is dat alle gevoelens er mogen zijn. Er ontstaat een bereidheid om afgewezen te worden, verlaten te worden, te sterven, jezelf minderwaardig of agressief te voelen, etc.  Alles wat er niet mocht zijn krijgt ruimte inclusief de criticus zelf. Dat is een verademing en leidt naar puur Zijn.

De criticus is in oorsprong een lichamelijke sensatie van angst en verkramping. Een gevoel van wanhoop, het komt niet meer goed, machteloosheid, etc. Vanuit deze woordenloze sensatie ontstaat een (meestal) strenge innerlijke stem. Het kan ook zijn dat de stem ontbreekt en dat de sensatie zelf elk voelen afkapt. Door het voelen af te kappen worden allerlei levensprocessen gesaboteerd.

Door de sensatie van de criticus te localiseren en te herkennen ontstaat er ruimte om alles te ervaren. Wanneer alles er mag zijn is er geen probleem of zoektocht meer. Het werkelijk Zijn met alles wat er is voelt als rijk, compleet en kwetsbaar. Er zit iets van overgave in. Dit is de vruchtbare bodem voor Zelfrealisatie. Zijn is een voorstadium voor Zelfrealisatie. In andere woorden; Zelfrealisatie is een subtilisering van Zijn.

In het Zijn, wat voornamelijk een fysieke ervaring is, ontstaan ervaringen van essenties zoals aanwezigheid, stilte, helderheid, kracht, leegte, etc. Deze zachte en kwetsbare essenties zijn altijd dichtbij. De criticus snakt naar deze kwetsbare onverwoestbare essenties. Het heeft alleen nooit geleerd om te vertrouwen en lichamelijk te ontspannen in Zijn

Focussen, Psychoanalyse

Focussen en de criticus

De criticus komt voort uit driftenergie plus normen en waarden

Tijdens een focussessie volg je lijflijke sensaties en de betekenis die daar uit voortkomt. De betekenis maakt zich kenbaar in woorden, beelden, gebaren of andere symbolen. Dikwijls probeert de criticus in te breken in deze informatie en energie flow. De criticus is meestal een strenge stem die de boel probeert te saboteren. De behoefte van de criticus is om onafhankelijk te zijn en geen hulp te hoeven vragen. Hulpvragen is namelijk kwetsbaar en kan pijnlijk worden, omdat je niet volledig gehoord of gezien wordt. De criticus houdt het systeem gesloten, zodat er geen verandering komt.

De interventie die je tijdens een focussessie doet is stilstaan bij deze bozige, controlerende stem en hem een naam geeft. Door deze stem een naam te geven mag de criticus er zijn en wordt het steeds weer herkent als hij om de hoek komt kijken. Door het bewustworden van deze dynamiek ontstaat er afstand van. De criticus heeft met zijn bozige strenge manier van reageren niets nuttigs (in het focusproces) te brengen. Hij mag best later nog eens terugkomen als hij wat aardiger is of wanneer hij echt iets bij te dragen heeft. In de kern wil de criticus helpen.

Mijn ervaring is dat mensen waarbij verlangens vaak onderdrukt zijn door allerlei normen en waardenstelsels van bijvoorbeeld hun ouders er een agressiviteit in het systeem krijgen die samen met het de inhoudelijke oordelen uit het normen en waardenstelsel een criticus vormen. Het is een verinnerlijkte dynamiek van zelfafwijzing.

Een hulpmiddel om de criticus te omzeilen is het steeds weer terug gaan naar de conceptloze essentie aanwezigheid (ik ben). Door telkens in deze stilte te verblijven ontvouwt het leven zich vanzelf.

In een focussessie gaan we onder andere op zoek naar de ik ben en andere essenties. Waar ervaar je kracht, leiding en waarde en wat wil zich door jouw lichaam en geest heen manifesteren? Door een goed contact te voelen met het lichaam ontstaat er vertrouwen en een persoon die voelt wat hij wil. Dan ontstaat er beweging en leven. Dat voelt als vrijheid.

Mooi artikel over de criticus.

Oefeningen

De criticus

De criticus ontstaat tegelijk met het zelf reflectieve vermogen wat zich het tot het 9e levensjaar ontwikkelt.  De criticus is een verinnerlijken van de ideale ouder, verzorger of belangrijke ander.  Het heeft als doel de relatie met deze personen goed te houden.  Het verinnerlijken heeft ook als doel dat deze persoon altijd bij je is.  Het is de buitenste laag van de persoonlijkheid en komt meestal als eerste in het bewustzijn wanneer het zelfonderzoek begint.

De kern van de criticus is een ik-ideaalbeeld; hoe jij of de wereld zou moeten zijn.  Dit komt voort uit het internaliseren van autoriteiten (ouders, leraren, boeken, etc) en/of een chronisch onvervuld verlangen.  Wanneer je iets mist en verlangt ga je de wereld of jezelf op dat gebied bekritiseren.  Het oordelen over jezelf, anderen of situaties komt meestal voort uit jouw gevoel van pijn en genot.  Wanneer iemand jou pijn heeft gedaan zul je geneigd zijn die persoon als ‘slecht’ te beoordelen en op de een of andere manier deze persoon te straffen/leed toe te dienen.

De criticus is een enorme behoefte tot afstemming met anderen.  Het probeert te helpen en echt contact te maken, maar resulteert meestal in het tegenovergestelde.  Het maakt vaak gebruik van een aanvallende toon en wijst op zwakke plekken in het eigen systeem of dat van de ander.  Je kunt in gesprek met de criticus bijvoorbeeld zeggen; “Als je weer zo tegen me praat, ga je maar een blokje om”.  Je kunt zelf een afspraak maken met de criticus. De strekking kan in ieder geval iets zijn van je mag erbij blijven, maar ik neem je niet te serieus.

Er is ook een meer onzichtbare criticus die zich vertaalt in een negatief achtergrond gevoel of een dichtklappen van het systeem.  Er is dan niet die strenge stem, maar meer een niet meer voelen. De criticus heeft het idee dat er goed en fout is en dat hij/zij het goede weet.  De criticus heeft een agenda en streeft naar het goede.  Deze splitsing in goed en slecht leidt nooit naar eenheid en vrede.  Wanneer je ziet dat de criticus niet kan helpen kun je alleen nog alles laten zijn zoals het is.

De criticus is altijd bezig met een egoïstische (kinderlijke) agenda.  Het heeft de drive om beter te worden of te willen zijn.  Bijvoorbeeld om verlicht te raken, een goed imago/identiteit op te houden, een tekort te vullen of de wereld te verbeteren.  Wanneer er een identificatie is met de soms fijnzinnige spirituele concepten van de criticus ontstaat er een verwarrende situatie.  De criticus in jou wil net als iedereen en alles; gezien en geliefd worden.  De bron van de criticus is vaak ook de diepe leegte van de drift.  Deze leegte van overlevingsangst, gulzigheid, afgunst, oneindige schaarste en lust zijn niet weg te redeneren.  Het doorvoelen en opzoeken van deze diepere lagen van het lichaam is nodig om de onderdrukking van de criticus te doorzien en vrij te maken.  De biologische levensdrang is in een vrij staat de bron van levenslust, sereniteit en vreugde zonder reden.  De kracht van de criticus wordt omgebogen en op de criticus zelf gericht.

Hoewel de oordelen van de criticus veel liefdevolle handelingen kan opleveren is het een vorm van controle.  Deze is te herkennen aan de emotionele commoties die veroorzaakt worden door het vasthouden aan bepaalde spirituele concepten waarvan jij denkt dat het de waarheid is.  Vanuit de activiteit van de criticus is het onmogelijk om naar de stilte te gaan.  Stilte is er alleen in stilte.  Zolang je gelooft dat de criticus je naar de stilte of betere relaties kan brengen zal het blijven knagen.  Je zal helemaal echt moeten worden en jezelf nemen zoals je bent met alle leegte en driften.

Het ervaren van het lichaam met al haar emoties en sensaties is een richting om voorbij de criticus te komen.  De ervaring van conceptloze aanwezigheid (ik ben) is vrij van de criticus.  De criticus is voornamelijk een mentale activiteit.

Oefening: Sta jezelf toe om 20 minuten per dag zorgeloos te genieten (incl.  van het vermakelijke commentaar van de criticus, nodig hem uit in dit feest).  Een manier is bewust stilstaan bij enkele goede momenten op een dag.  Wanneer je ergens loopt, een lekkere koffie drinkt.  Normaal is het zenuwstelsel geconditioneerd om alleen op problemen te reageren, ze te signaleren en op te slaan.  Er is bewuste actie voor nodig om ook andere neurologische conditioneringen aan te leggen en te versterken.

Oefening 2: Ga met vriendelijke aandacht naar een sensatie in het lichaam toe onderzoek dit fysiek en cognitief zonder het te willen veranderen.  In de ontvouwing van de sensaties lost alles uiteindelijk op in heldere aanwezigheid of het voelen van een essentiële kwaliteit zoals ruimte, liefde of aanwezigheid.  Verblijven in dit inzicht stopt het lijden, ontspant het lichaam en creëert een leven vanuit compleetheid.

Inquiry

De criticus

De criticus ontstaat tegelijk met het zelf reflectieve vermogen wat zich het tot het 9e levensjaar ontwikkelt. De criticus begint met het verinnerlijken van de ouder, verzorger of belangrijke ander. Het heeft als doel de relatie met deze personen goed te houden. Het verinnerlijken geeft ook een gevoelsidee dat deze ´persoon´ altijd bij je is. Het is de buitenste laag van de persoonlijkheid en komt meestal als eerste in het bewustzijn wanneer het zelfonderzoek begint. Continue Reading

Oefeningen, Relaties en sexualiteit

Relatieoefening – de criticus –

Uitgangspunten in een langdurige liefdesrelatie.
De criticus komt voort uit een niet bevredigd verlangen.

Dat wat je ten diepste wenst van de ander, vindt de ander meestal het moeilijkst om te geven.

Wanneer je iets gaat geven wat je moeilijk vindt, ontstaat er heling van jezelf en de ander.

Volg de volgende stappen;

1.Onderzoek welke chronische kritiek je hebt op de ander.
2.Haal uit deze kritiek je eigen onvervulde verlangen.
3.Maak allebei een lijst van welk gedrag je zou willen ervaren van de ander.
4.Bespreek beide lijsten met elkaar en stel vast welk gewenst gedrag je het makkelijkst en het moeilijkst kan geven aan de ander.

Je hoeft je gedrag (nog) niet te veranderen, maar het spreken erover geeft de ander informatie over wat jij zou willen ontvangen. En andersom.

Ga je er toch actief mee werken houdt er dan rekening mee dat een verandering van gedrag weerstand en angst met zich meebrengt. Het onbewuste kan een gedragsverandering ervaren als een doodgaan. Ervaar dit en ga ermee door. De ander zal het heerlijk vinden.

AuthenticiteitCirkel

Wat krijg je te zien in de AuthenticiteitCirkel?

Er is een diep verlangen in de persoonlijkheid om ontmanteld te worden

Laat ik beginnen met schrijven dat de AuthenticiteitCirkel voor iedereen een andere betekenis heeft en krijgt. Het is niet een eenduidig iets. Er zijn wel een aantal peilers en beschrijvingen van de mogelijkheden die zich aandienen.

Het belangrijkste is misschien wel dat we contact hebben vanuit het moment. Er is een verschil in praten vanuit een situatie en het praten over een situatie. In het praten vanuit een situatie is er een open en kwetsbaar contact met de binnenwereld die in contact wordt gebracht met de overige groepsleden. Dit kunnen gevoelens, verlangens, projecties, zintuiglijke waarnemingen, lichaamssensaties en gedachtes zijn. De onderstroom in het contact wordt zo zichtbaar. De onderstroom die normaal gesproken niet wordt uitgesproken. Waar ga ik uit contact, waar verveel ik me en waar ben ik betrokken? Wat er in het begin van een nieuwe groep eerst speelt is het registreren van de angst voor afwijzing van de overige groepsleden. In de kern zijn het de fight, flight, freeze en collapse reacties die zich in allerlei vormen en mate voordoen.  Wat me opvalt is dat er in een groep altijd een beweging naar harmonie is. Iedereen wil bij de groep horen en tegelijk wil iedereen zichzelf kunnen zijn. Dat is samen zoeken naar houvast. Waar het steeds op neer komt is dat het in het moment ervaren en uiten wat er speelt een manier is om echt in contact te komen en elkaar te begrijpen, zien, horen en voelen. Dat vergt oefening.

Het eerste (spirituele) werk is meestal de ontmanteling van de criticus. Tijdens een AuthenticiteitCirkel komt deze criticus met al zijn beoordelingssystemen bloot te liggen.

De criticus heeft zijn oorsprong in angst en is een verinnerlijking van normen, waarden en beoordelingssystemen van allerlei soorten autoriteit. In eerste instantie de moeder, daarna de vader en daarna allerlei opvoeders, leraren, etc. In dat beoordelingssysteem werkt ook een innerlijk gehoorzaamheidsprincipe. De hele persoon maakt zich ondergeschikt aan dit innerlijke principe. Die gehoorzaamheid van de persoonlijkheid wordt ook voortdurend op anderen geprojecteerd. Die moeten ook in zekere zin gehoorzamen aan “jouw” normen, waarden en beoordelingscriteria. Iedereen heeft de neiging om vanuit zijn of haar beoordelingskader de wereld in te delen en te beoordelen. Dit hele systeem wordt stapje voor stapje zichtbaar, wanneer iedereen vanuit het moment praat. Dat is niet alleen interessant, het blijkt ook dat het voor mensen een enorme aantrekkingskracht heeft om in een dergelijke open gesprek te verblijven. Het is alsof de persoonlijkheid ontmanteld wil worden en er  een diep verlangen is om vrij en eerlijk te zijn in contact.

Essentie is een ontwikkelingsproces

Wanneer in de eerste sessies alle criticussen en afweer tot rust komen begint er een ander proces. Iedereen gaat meer en meer de liefde in het contact ervaren, waardoor er meer essentie boven komt drijven. Essentie zijn subtiele ervaringen van non duale liefde, stilte, sereniteit, kracht, helderheid, contact, etc. Sommige processen kun je niet alleen of in meditatie doen. Sommige ontwikkelingen naar compleetheid en zorgeloosheid verlopen via contact met anderen. Door steeds meer op je gemak te zijn in een groep ontstaat er een diepe lichamelijke ontspanning.

IK ben ik

In mijn werk heb ik het onder andere over IK ben ik. Dat betekent dat ik mezelf realiseer als structuurloos bewustzijn (IK) en als een (on)samenhangend persoon (ik).

In de beleving van mijzelf als non duale bewustzijn is er enkelvoudige eenheid, rust en stilte.

In de beleving van mijzelf als persoon is er voortdurende verwarring. Aan de ene kant is er een verlangen naar consistentie en voorspelbaarheid en aan de andere kant zijn mijn impulsen en verlangens inconsistent. De persoonlijkheid is sterk geïdentificeerd met het overleven van het fysieke lichaam probeert overal mee om te gaan. Het wil gezond zijn, bij de groep horen, primaire behoeftes en zingeving op orde hebben, etc.

Zo ben ik in de wereld en ook weer niet. Zo ben ik beperkt en ook weer niet. Zo ben ik betrokken met de wereld en ook weer niet. Dat spel tussen die verschillende polen is zoals ik mijzelf ervaar. Tijdens de AuthenticiteitCirkel wordt ik mijzelf voornamelijk bewust van de menselijke kant. Doordat het bewustzijn op dat vlak vrijer word verdwijnt de lading uit de persoon. Het is de lading die mij als bewustzijn steeds weer naar de persoonlijke beleving zuigt. Doordat de lading verdwijnt ontstaan er dingen als speelsheid, wijsheid, in het moment zijn, werkelijk contact en samen zijn.

Uw naam

Uw email

Onderwerp

Uw bericht

Voer de volgende code in: captcha

Focussen

Focuscursus begint 5 januari

In de vaardigheid Focussen zitten alle instructies naar non dualiteit wezenlijke verandering en echt contact

Lesdagen:
Vrijdagochtenden: 5 en 19 januari, 2 en 16 februari, 2 en 16 maart.
Tijd: 9.30 tot 12.00
Waar: Dirk Wittehof 15, Amsterdam.
Tel: 0651912693
Prijs: 200 euro inclusief reader
Aanmelden: door 100 euro over te maken op NL 87 ABNA 0535232578 tnv F.Maidman
.

Na zes dagdelen les ben je in staat om een volledige focussessie te geven. Je krijgt een cursusboek met uitgebreide theorie. Een bijkomend doel is essentie en jezelf als kennendheid ervaren. Dit is een aanvulling op het standaard focusproces wat is ontstaan door mijn liefde voor zelfrealisatie. Ik heb hiervoor een gratis instructieboekje geschreven.

Het lichaam is altijd op zoek naar zijn oorspronkelijke staat

Focussen is geschikt voor allerlei situaties; zelfhelend vermogen van het lichaam op gang brengen, zelfrealisatie, je vakkennis vanuit het lichaam verruimen, mensen beter (therapeutisch) begeleiden, echt leren luisteren naar jezelf en anderen, leren praten vanuit je gevoel en niet over je gevoel, vastgelopen situaties in je leven weer in beweging te brengen, je lichaam als leraar ervaren en het geeft een fijn gevoel om het te doen.

Focussen.
De techniek focussen vertrouwt de nog niet gevormde betekenis in het lichaam, waardoor er wezenlijke nieuwe veranderingen ontstaan. Focussen is een vaardigheid en is aan te leren. De techniek is ontstaan door het bestuderen van het bewustwordingsproces tijdens psychoanalyse. Het lichaam bevat alle informatie die een persoon nodig heeft om gelukkig te zijn en keuzes te maken.

De kracht van focussen is dat je de werkelijke lichamelijke/energetische dynamiek ervaart en de mentale inzichten daaruit voortkomen. Dat werkt vele malen beter dan vanuit mentale concepten iets proberen te voelen. Die verinnerlijkte dynamiek is ontstaan in een periode waarin alles lichamelijk gebeurde. Het lichamelijk her ervaren is de beste manier om alles weer te laten ontrafelen. Een extra kracht is dat het focusproces de verantwoordelijkheid en de groei bij de persoon zelf legt door het proces volledig bij de ander te laten en na afloop het lichaam te bedanken voor de informatie.

Focussen brengt wezenlijke verandering

In mijn ervaring zijn er drie belangrijke factoren die wezenlijke verandering brengen in iemands leven;
1.een lichamelijke reflexie
2.een empathische relatie
3.een juiste afstand tussen dat wat ervaart en dat wat ervaren wordt

Bovengenoemde factoren zijn de kern van de vaardigheid focussen. Bij het leren focussen zijn er een luisteraar en een focusser. Op den duur wordt het mogelijk om deze twee rollen in jezelf te vinden en alleen te focussen.

De rol van de luisteraar is onder andere empathisch aanwezig zijn. Empathie is meevoelen met de ander, zonder er in te verdwijnen. Een erbij zijn. De rol van de luisteraar is in het begin lastig, omdat je je innerlijke wereld en neiging tot oplossen tijdelijk opzij dient te zetten. Dit is een actief niets doen. Je bent helemaal in dienst van de focusser.

De rol van de focusser is het gericht aandacht geven aan een vaag gevoel in het lichaam (felt sense) wat past bij een thema. Door dit vage gevoel te onderzoeken en te volgen komt er nieuwe informatie uit het lichaam in het bewustzijn. Dit vergroot het zelfinzicht en het vertrouwen dat het lichaam zelf de volgende stap in het leven kan aangeven (felt shift).

Tijdens de cursus leer je de focus stappen systematisch toepassen. De basis stappen zijn;  1.felt sense, 2.handvat, 3.resoneren, 4.erbij zijn/vragen stellen en 5.ontvangen/felt shift/afsluiten.

Ik besteed ook tijd aan;
6.ruimte maken (alles er laten zijn, wat zit er tussen jou en jezelf goed voelen?)
7.zelfrealisatie, essenties en de structuur van bewustzijn
8.satsang (met zijn allen tegelijk focussen)
9.circling (ontdek een nieuwe manier van communiceren met het hart)
10. hoe de criticus te ontmantelen mbv focustechniek

Focussen is levensreddend

Meer informatie over focussen..

Opgeven.

Uw naam

Uw email

Onderwerp

Uw bericht

Voer de volgende code in: captcha

Zelfregulatie

Gewoon doorgaan en blijven staan

Gewoon doorgaan en blijven staan leiden naar essentie

Mijn belangrijkste tip aan mensen en aan mezelf is gewoon doorgaan en blijven staan vanuit zachtheid. In het dagelijkse leven gebeuren allerlei onprettige dingen. Crisissen op het werk met collega’s, scheidingen en ruzies met geliefden, lichamelijke ongelukken, stress rondom geld, etc. De kunst is steeds weer om bij de felt sense van de situatie te blijven, er hallo tegen te zeggen en actie te laten ontstaan vanuit rust. Door de felt sense te ervaren van de situatie is er betrokkenheid en afstand. Er vormt zich vanzelf een passende re-actie.

Wanneer ik een heftig meningsverschil heb met mijn baas of collega dan geeft dat stress. Vooral de hiërarchische relatie kan dagelijks veel stress geven; een angst om mijn baan te verliezen, geen huis meer te hebben, mijn gezin niet te kunnen verzorgen, dood te gaan. Er kunnen allerlei fantasieën ontstaan over weg gaan, opgeven, vechten, doodmaken, etc. Dat zijn gezonde lichamelijke stress reacties (fight, flight, freeze of collapse). Ik hoef daar niets mee. Alleen ervaren. Mij heeft het altijd een goed gevoel gegeven om rustig door te gaan en te blijven staan in mijn overtuigingen. Buigen wanneer ik het verkeerd heb, blijven staan wanneer ik overtuigd ben van mijn gelijk. Er komt vanzelf een situatie met een oplossing.

Ik laat de criticus, gevoelens van schaamte, schuld, haat en wraak komen en gaan. Ze mogen er zijn, om het eenvoudige feit dat ze er toch al zijn. Niet direct reageren op pijnlijke situaties brengt rust. Om leren gaan met innerlijke stress is in mijn overtuiging het beste wat ik mezelf kan geven. In stress een stapje terug en naar achteren leunen.

Het omgaan met stress heb ik vooral geleerd door het veel doen van zweethutten, aum meditatie, verbonden ademen in koud water en ander lichaamswerk. Het is me opgevallen dat de stress oploopt tot het nivo van opgeven en slachtofferschap. Wanneer ik enkele minuten in deze sensaties verblijf komt er een zachte kracht vrij die alles kan dragen. Dit is een fysieke ervaring. In de zweethut voelt het lichaam geen hitte en benauwdheid meer, in de aum meditatie ontstaat een ongekende kracht (second wind) en in het koude water voelt het lichaam na enkele minuten geen koude meer. Het lichaam heeft een enorme kracht en vermogen tot aanpassen. Deze ervaringen maken van de stress in het dagelijkse leven een lachertje.

Niet meteen de handdoek in de ring gooien bij elke tegenslag. Het verblijven in machteloosheid, pijn of andere onprettige stressgevoelens zijn makkelijk te dragen. Ik zie het dagelijkse leven dan als een zweethut. Het lijkt soms alsof het niet te dragen is en dat ik er onder bezwijk, in elkaar klap of dat het nooit meer goed komt. Dat is het moment van meditatie, dat is de test. Wanneer ik onder dergelijke druk simpelweg blijf staan is er niet veel aan de hand. Naarmate de tijd verstrijkt verandert de situatie. Dat is altijd zo geweest.

Blijf staan, ervaar de stress en doe niets totdat er een twijfelloze impuls ontstaat. Probeer het eens uit.

Voorbeelden.
Ik kan me nog herinneren dat we als organisatoren van het Open UP festival na vijf edities geen geld meer op de bank hadden. Er was geen opstart kapitaal voor dat jaar. We waren als bestuur en groep vrienden zo overtuigd van de kwaliteit van het festival dat we zelf geld hebben ingelegd. We hadden ook kunnen stoppen dat jaar. Inmiddels is het een financiële gezonde organisatie die elk jaar een weergaloze week organiseert.

Na mijn scheiding kreeg ik allerlei gevoelens van weg gaan, opgeven, vluchten, uit contact gaan, etc. Ik ben erbij gebleven en in deze reacties blijven werken, in relatie met mijn ex gebleven en co-ouderschap blijven doen. Inmiddels is de situatie zo fijn en harmonieus dat had ik toen nooit kunnen vermoeden en is achteraf gezien gebeurt door te blijven en door te gaan. We wonen nu honderd meter van elkaar en er is een uitgebreid familieleven.

Op mijn werk kreeg ik meerdere aanvaringen met leidinggevenden. In deze situatie kwamen er ook allerlei reacties van opgeven, ziekmelden, de boel saboteren, juridische strijd, etc. Door hier niet aan toe te geven te blijven staan in mijn visie en kracht veranderde de situatie altijd in harmonie en nieuwe mogelijkheden. Ik werk inmiddels al zestien jaar voor deze organisatie. Op de huidige werkplek word ik gewaardeerd voor de eigenschappen die op een andere plek juist verguist werden. Zo gaat dat in het werkende leven, de ene baas vind mij uitstekend en de andere vindt mij super slecht, terwijl ik niet of nauwelijks verander.

Het uit de kast komen voor mijn verlichting en het focussen bracht in het begin veel weerstand in mijn spirituele vriendenkring. Verlichting is moeilijk en onbereikbaar is ergens het onuitgesproken idee. Door er in te blijven staan en mijn doel en realisatie trouw te blijven veranderen allerlei meningen van mensen om mij heen en zet de bekendheid van de focustechniek rustig door.

We waren verdwaald in de bergen in India. Er was niet veel keuze, doorgaan. De weg was via uren klimmen, uitgeput raken en dalen. In het dalen bij een afrond terechtkomen en weer uren klimmen. Om de beurt waren we uitgeput en vol overlevingsenergie. Er was geen eten en geen water. Drinken uit de rivier. Slapen aan de oever. Totdat we na twee dagen weer een hutje zagen en iemand die ons botermelk gaf.

In Marokko in de woestijn waren we met gids in een zandstorm de weg kwijt. Ogen vol zand, te weinig water. Water is daar echt als goud. Alles kon me gestolen worden, behalve vers water. Geen hand voor ogen kunnen zien. Uitgeput van het tegen de wind in lopen. Doorgaan.

Focussen

Focussen is…

…een niet doen
…een instrument om iemands innerlijke wijsheid naar buiten te brengen.
…een lichamelijke manier om innerlijke ruimte, helderheid, vrede en energie te ervaren.
…een manier om een indringend lichamelijk signaal te begrijpen en te veranderen.
…een structuur om beter te leren omgaan met overweldigende gevoelens, in plaats van je hulpeloos te voelen bij de hevigheid van je emoties of gewaarwordingen.
…een bevrijding van overdreven vormen van zelfkritiek en innerlijke sabotage.
…een instrument om beslissingen te nemen of om je creativiteit te mobiliseren
…een subtiel proces dat nauw verweven kan raken met je wijze van leven.
…een eenvoudige vaardigheid die kan leiden tot een ervaringsgebied wat uitgebreid wordt tot een spirituele/religieuze dimensie
Ego

Psychoanalyse en Zelfrealisatie

Psychoanalyse en Zelfrealisatie vullen elkaar aan

Het ego is het zelfregulerend vermogen waarmee het lichaam en geest mechanisme zichzelf staande houdt in de wereld. De kern van het ego is het nastreven van liefdesobjecten om te kunnen overleven. De primaire programmering wordt gemaakt in de eerste levensjaren in contact met mamma en pappa of andere opvoeders. Dat is de reden waarom in zelfonderzoek en succesprogramma’s tijd besteedt wordt aan dit thema.

Mijn ervaring is dat er zonder gezond ego geen stabiele Zelfrealisatie is. Een gezond ego bestaat voornamelijk uit levensenergie (libido) wat een emotioneel oprecht intiem en zorgzaam contact kan aangaan met anderen. Bij een zwak ego worden behoeftige gevoelens en angst vermeden door niet meer te voelen. Wanneer de persoon niet meer voelt kan hij of zij zich niet staande houden in de wereld. Dit resulteert meestal in problemen en stress rondom dagelijkse dingen zoals lichamelijke gezondheid, werk (geld) en relaties (gezin).

Een belangrijk onderdeel van het ego is het verlangen naar oprecht menselijk contact met iemand die de capaciteit heeft om jou in het moment op waarde, met zorg en begrip te behandelen. In een dergelijk contact ontstaat de mogelijkheid om jezelf als een authentiek persoon te ervaren. Rondom deze innerlijke ervaring wordt een gezond ego gebouwd.

In het ontwikkelen van een gezond ego kan een stukje psychoanalyse om de hoek komen kijken. Psychoanalyse is de bestudering van het ego met als praktisch doel het werkbaar maken in het dagelijkse leven. Je zou dit doel ook als basis kunnen zien van satsang en geloofssystemen. Iedereen komt uit een meer of mindere dysfunctionele familie en heeft daardoor een vorm van egozwakte ontwikkeld. Iedereen heeft wel een deel van zichzelf wat hij of zij verborgen houdt voor de ander uit angst om afgewezen te worden. Dit uit zich in niet gehoord, niet begrepen, niet gezien worden en daarmee allerlei gevoelsvormen van ik ben niet goed genoeg.

Hoewel je het ego niet kunt lokaliseren, bestaat het wel degelijk als patronen in het bewustzijn. Het ego is een vorm van bewustzijn. Dat is de reden dat je jezelf uiteindelijk kunt realiseren als bewustzijn.

Het probleem is dat het ego een innerlijke afweer maakt tegen de ervaring egozwakte (anti libido). Ego zwakte zijn de opgeslagen kinderlijke herinneringen (verinnerlijkte object-relaties) van te kort. Deze zijn ontstaan door het niet afgestemd zijn van de opvoeder met de behoeftes van het kind. Vandaar dat in therapie en satsang vaak kinderlijke of kwetsbare patronen opkomen.

Tijdens focussessies komt duidelijk naar voren dat kwetsbare sensaties worden aangevallen door een agressief denken wat het voelen stopt. Ik kan het de criticus of het super ego noemen. Dit is een energie die meer bevat dan het normen en waarden stelsel van ouders of andere autoriteiten. Het heeft een gevoel van dierlijke woede in zich. De essentie van deze woede is kracht, pure levenskracht. Door het onbewust onderdrukken van deze kracht blijft de criticus bestaan. Door de kwetsbaarheid, woede en de criticus er te laten zijn ontstaat er stilte en overgave.

De afweer is voornamelijk tegen deze kinderlijke behoeften van gezien worden die in het volwassen leven er nog steeds zijn. Op deze behoeftige gevoelens heerst een taboe. Er is een idee dat men sterk moet zijn. Kwetsbaarheid is zwak. Er zijn vele vormen van afweer tegen deze zogenaamde zwakte en kwetsbaarheid. Denk bijvoorbeeld aan de strenge innerlijke criticus, een rijke fantasie/droomwereld, vreemdgaan, intellectualiseren, hard werken, verslaving en karakterstructuren van Reich. Door behoeftes niet te voelen en niet in contact te gaan is er ook geen hulp van buitenaf nodig (denk aan bv een psychotherapeut of spiritueel leraar). Deze afweer dient het zwakke ego om niet emotioneel afhankelijk te worden van iemand die er niet volledig voor jou is. Liever alleen en niet volledig leven. Het lastige is dat er in deze afweer tegelijkertijd een verlangen is naar diep contact en volledig leven. Wat je meestal ziet is dat mensen in en uit commitment en situaties/relaties gaan. Dit wordt ook wel het schizoïde compromis genoemd. Het bedekken van zwakte (verlangens en behoeftes) en het niet uitstrekken naar de ander wordt een gesloten systeem. Er is angst voor eenzaamheid, contact en uitputting. Het hele systeem staat voortdurend onder druk.

Ik voel me als een muisje die even uit zijn holletje komt en hard piept in de buitenwereld en snel weer zijn holletje in kruipt. Dan komt dat stemmetje waarom kun je niet stoppen een muis te zijn? Dat is het moment van besef van egozwakte. En voordat ik er iets mee kan doen komt het andere stemmetje, waarom laat je me niet met rust? En de wens van zelfonderzoek verdwijnt.

De egozwakte is pijnlijk om te ervaren, omdat het een ervaring van angst en afhankelijkheid brengt. Toch kun jij als Kennendheid alles ervaren. Je gaat niet dood wanneer er een ervaring van angst, uitputting, eenzaamheid of een andere vorm van zwakte is. Dat is een reden waarom Zelfrealisatie en een stukje psychoanalyse kan helpen om steviger in de wereld te komen staan en te groeien als mens. Mijn waarneming is dat non duale essentie en egozwakte elkaar afwisselen en aanvullen. Uiteindelijk is uitputting de meest voorkomende reden van het begin van kracht en zelfrealisatie. Satsang en (psycho) analyse zijn een belangrijke voorbereiding op de onmiddellijke realisatie. Langzaam ontstaat er kracht en helderheid. Wanneer je alle hechting aan voorkeuren opgeeft ben je tijdens je zoektocht totaal vrij en geduldig met wat zich in de ervaring aandient.

Een volledig geanalyseerd persoon bestaat niet, dat is een mythe. Hoe meer analyse, hoe meer er te analyseren is. Er is een grens in de analyse. Bij (psycho) analyse en satsang gaat het er om dat er genoeg zelfkennis is om in de wereld te functioneren en jezelf te realiseren als Kennendheid.

Voor het omgaan met en het transformeren van egozwakte naar  Zelfrealisatie gebruik ik de vaardigheid Focussen. Deze vaardigheid komt voort uit het bestuderen van psychoanalyse. Focussen bestaat uit gestructureerde stappen waarbij de relatie en groei van de ander zuiver wordt gewaarborgd. Focussen brengt beweging in vastgelopen energie en concepten. Focussen spreekt het hele lichaam aan.

Je kunt met deze vaardigheid op je eigen tempo en onmiddellijk tot volledige bloei komen. Het fijne is dat er in de beoefening veel steun ervaren wordt, omdat je het met anderen doet en je gehoord, gezien en begrepen wordt. Dat zijn meestal de dingen die in de jeugd tot ego zwakte hebben geleid en in dit moment leiden naar kracht en helderheid. Alle informatie over een gezond ego, een gezond lichaam en zelfrealisatie liggen al in het lichaam besloten. In de conceptloze lichamelijke aanwezigheid, NU. Focussen is een manier om deze informatie en ervaring te ontsluiten. Alles is al hier.

Ego, Focussen

Focusvragen

Leven is een stap voorwaarts

Wat is ego?
Ego is een zelf organiserend proces wat de energie en informatie stroom in het lichaam reguleert (zelfregulatie). Ego komt voort uit het hele lichaam en de relatie met de omgeving. De zelfregulatie gebeurt door een voortdurend proces van waarnemen en beïnvloeden. Het is een activiteit die voortdurend meet hoe het in het lichaam en buiten het lichaam is. Dit gebeurt vanzelf. De kerntaak van het ego is het lichaam helpen te overleven. Dit werkt voor meer dan vijfennegentig procent onbewust.

Het ego is geen waarneembare solide entiteit en is daarom in zekere zin een illusie. Het is een beweging in bewustzijn. De beweging zelf is wel waar te nemen in het moment.

Tijdens een focussessie merk ik dat een felt sense altijd een stap voorwaarts brengt. Er ontstaat nieuwe energie en daarmee wezenlijke verandering. Door de vertraging van het focussen krijgt de energie ruimte om in te dalen.

Een klein stapje is leuk.
De nieuwe energie wordt bekrachtigd door een klein stapje in het dagelijkse leven actief uit te voeren. Het kan informatie verzamelen zijn over een bepaald onderwerp of een telefoontje plegen met iemand die je lang niet hebt gesproken. Een kleine stap kun je herkennen aan het feit dat het lichaam iets heeft als; oh dat is leuk, dat kan ik wel. Kleine stapjes zijn belangrijk om de nieuwe energie te bevestigen en te laten groeien.

Superego.
Soms komt er een superego aanval om de hoek kijken wanneer er iets nieuws ervaren wordt. Het superego wordt ook wel de innerlijke criticus of verinnerlijkte ouder genoemd. Het is echter meer dan dat. Het komt voort uit een (onbewuste) boze en bange laag dieper in het lichaam. Het heeft geen moraal, compassie of uitgebreide informatie over de situatie. Het is afkeurend (zelfafwijzing) en het heeft iets primitiefs. Het superego is meestal een gevolg van het ontkennen van gevoelens van boosheid, schaamte en/of angst in het dagelijkse leven. Het is bezorgd en wil beschermen, maar het bereikt in die strenge afwijzende vorm juist het tegenovergestelde. Een superego aanval stopt het levendige kwetsbare vernieuwende voorwaartse proces. Tijdens een focussessie erkennen we de aanval, omarmen we het en brengen we vervolgens de aandacht terug naar dat wat verder wil. Tegen het superego kun je innerlijk dingen zeggen; wanneer je op zo’n toon met me praat luister ik niet of kom later maar weer eens terug als je normaal doet. Dat soort zinnetjes.

Houding.
Tijdens een focussessie is het raadzaam om in een ontspannen losse houding te zitten. Een strakke meditatiehouding is over het algemeen niet aan te raden, omdat het de interactie tussen het denken en het lichaam kan bemoeilijken. Focussen heeft overeenkomsten met mediteren en mindfullness, maar is ook zeker anders.

Het veranderen van houding bij het ontstaan van een bodily shift kan ook bijdragen aan het indalen en bewustworden van een nieuwe energie in het lichaam. Dit zijn allemaal technische interventies die je werkelijk gaat begrijpen door het te ervaren. Het lichaam en het leven is nu eenmaal wonderlijk.

Focussen is helend.
Het niet kunnen of willen ervaren van opgeslagen trauma blokkeert het levende. Het lang onderdrukken van lichamelijke sensaties kan leiden naar fysieke problemen. Deze problemen worden in de westerse geneeskunst in de meeste gevallen behandeld met medicatie. Dit blokkeert vervolgens weer het zelfhelende vermogen, omdat de natuurlijke flow van het lichaam wordt beïnvloed door chemie van buitenaf. Ik zeg niet dat medicatie slecht of onnodig is. Ik wil zeggen dat het zelfhelende vermogen van het lichaam groot is en onderschat wordt. Wanneer de felt sense in de flow komt tijdens een sessie ervaar je direct de helende capaciteit van het lichaam. Een bevroren energie komt eerst langzaam in beweging en vindt steeds vloeiender zijn weg in het lichaam en geest mechanisme.

Normen en waarden.
Ieder persoon heeft andere normen en waarden die zich kenbaar maken vanuit de felt sense. De felt sense gaat voorbij aan cultuur en aangeleerde concepten. Een focusvraag die werkt bij een innerlijk moreel conflict is zoiets als; beslis even niets, ga naar het midden van je lichaam en voel wat het juiste of het hoogste is. Het lichaam geeft feilloos aan wat jouw normen en waarden zijn. Dit kan soms heel anders zijn dan je denkt of de omgeving er van vindt.

Een mooi voorbeeld is misschien het idee wat veel mensen krijgen op een ernstige gebeurtenis zoals een overlijden van iemand of seksueel misbruik. Omdat het systeem niet goed om kan gaan met dergelijke intense pijn kan er zoiets ontstaan als; het zal wel een reden hebben of het is goed dat het is gebeurd. Het lichaam geeft echter duidelijk aan; het is niet ok! Het is belangrijk dat dit eerst erkent wordt. Pas daarna kan het leven weer voorwaarts gaan.

Focussen en Zelfrealisatie.
Leven is beweging en deze beweging vindt plaats in iets onveranderlijks. Beide fenomenen zijn helder te ervaren tijdens een focussessie. Het wordt je alleen nooit geleerd. Focussen zoals ik het gebruik is een erkenning van de onbegrensde dagelijkse persoon en de onpersoonlijke helende stilte. Wanneer beiden ervaren worden in het moment is er rust, heling en harmonie.

Wat mij bezig houdt is hoe ik mensen duurzaam bij een non duale ervaring kan brengen. Ik kan alleen in een sessie de weg laten zien naar de non dualiteit en manieren vinden om er aan te wennen. Met het overdragen van focusstappen zoals ik ze heb omschreven geef ik de persoon een hulpmiddel om dit zelf te gaan doen. Het vereist oefening om steeds weer de non duale ervaringen te vinden en er in te verblijven. Alleen dan zal Zelfrealisatie plaatsvinden. Iedereen die ik ken en zich gerealiseerd heeft is er jarenlang op deze manier mee bezig geweest. Er is geen andere weg.

Inquiry

Psychoanalyse en Zelfrealisatie

De diepste behoefte van een mens is om in relatie te zijn (en uit de gevangenis van het alleen zijn te komen)

Ik geloof dat op dit moment in de psychoanalyse de meest werkzame stroming de object relatie theorie is. Dit gaat over hoe de relatie met belangrijke anderen wordt geïnternaliseerd tot een gevoelsidee van een persoon. Een belangrijk fenomeen hierin is de schizoïde beweging. In deze beweging vindt er een splitsing plaats waarbij het voelen van heftige emoties stopt en daarmee een groot deel van levensenergie van de persoon wordt teruggetrokken uit het leven en relaties. Dit in zichzelf terugtrekken uit contact en niet voelen van heftige afwijzing  is een manier om om te gaan met het ontbreken van liefde, zorg en ondersteuning van ouders en belangrijke anderen. Iedereen heeft dit schizoïde angstige deel in zich is een onderdeel van onze maatschappij.

Een deel van de persoon is geïsoleerd, alleen en voelt droog aan. Innerlijk kan er zelfs nog een keer een splitsing en terugtrekking plaatsvinden om dit droge eenzame innerlijke gevoelsleven niet te hoeven voelen. Een sterk symptoom naast het niet voelen van het lichaam is de criticus die die de persoon steeds maar weer neerhaalt met zelfafwijzing en zelfhaat. Een belangrijk onderdeel in psychoanalyse is dan ook om een andere vorm van relatie met de therapeut te gaan ervaren en te verinnerlijken. Onderzoeken op het gebied van verslaving tonen aan dat het gebrek aan goede relaties meestal de oorzaak is van verslavingsgedrag.

Om het teruggetrokken niet voelende deel weer te activeren kun je rebalancing massage (lange diepe strokes om het lichaam te gaan voelen), verbonden ademen (prettige flow van energie ervaren) en focussen (zachte manier van lichamelijke inquiry) gebruiken. Door deze lichaamsgerichte technieken voorzichtig te gebruiken durft iemand steeds meer te voelen en ontstaat er een draagkracht voor onprettige gevoelens. Deze draagkracht brengt iemand steeds meer in het leven.

Tijdens de intervisie groep deze week zijn we ingegaan op hoe we vanuit de techniek focussen kunnen werken met het idee van het innerlijk kind.  Er kwamen vragen op als; bestaat er zoiets als innerlijk kind, zo ja, wat is het dan en hoe kun je hiermee werken. Wat ik meegenomen heb uit deze ochtend was dat het innerlijke kind niet benoemd hoeft te worden. Focussen is altijd in het moment en de vroege organisatie/afweer van wat het innerlijke kind genoemd zou kunnen worden is in essentie een onrustige energie in het lichaam die uit contact gaat met het lichaam en de wereld. Wanneer deze energie ontladen wordt door er een innerlijke relatie mee op te bouwen komt er een vreugdevolle speelse energie vrij. In deze energie is er contact en zin in leven. Het schizoïde teruggetrokken deel verdwijnt (tijdelijk) als sneeuw in de zon.

In de zoektocht naar Zelfrealisatie en non dualiteit mag dit relationele en lichamelijke deel niet vergeten worden. In mijn ervaring kan het eenzijdig verblijven in aanwezigheid of de waarnemer het schizoïde afgescheiden stuk in stand houden, terwijl er toch een bepaalde autonomie aanwezig is. Dit is echter een deel van Zelfrealisatie. Het werkelijke vrij zijn en het genieten zit in het volledig voelen en het contact maken met het leven en anderen.

Het proces van Zelfrealisatie vindt naar mijn inzicht op twee niveaus tegelijk plaats;

1.de onpersoonlijke realisatie van bewustzijn (wakker worden)
2.de persoonlijke realisatie in relaties en de wereld (zelfactualisatie, persoon van zijn, volwassen worden)

Beide niveaus beïnvloeden elkaar. Wanneer de persoonlijke verdieping achter blijft stagneert de onpersoonlijke verdieping en andersom. De werkelijke vraag in therapie en satsang moet steeds weer zijn; hoe kan ik, kunnen wij samen het leven ten volle leven? Als onderzoekers komen we samen steeds verder in het mysterie van het leven. Verder en verder….

Suggestie aan mezelf en iedereen; ik neem mijn plek in vanuit contact, rust en ruimte.

Het leven is echt!

 

Wetenschap

Gedachten (is niet wat ik ben)

Het denken heeft geen eigen bestaan, het wordt gezien door iets

Wanneer ik naar mijn gedachtenstroom kijk kan ik er een grove analyse op loslaten. Het denken begint bij het wakker worden en stopt wanneer ik in slaap val.

Ik neem even aan dat er gemiddeld twintigduizend gedachten per dag zijn. Dit komt uit een onderzoek wat vaak genoemd wordt. Van die twintigduizend gedachten gaat ongeveer zeventig procent naar een psychologisch zelf-refererende gedachtenstroom. Die gedachtenstroom gaat over een autobiografische zelf, de voorbereiding en evaluatie van interactie met de omgeving (de interactie zelf is zonder gedachten) en eten (er zijn volgens een ander onderzoek ongeveer 200 eet/drink momenten op een dag). Deze referende gedachtenstroom is niet gefocust en associeert erop los. In mijn geval is het een prettige gedachtenstroom, waardoor ik nooit een verlangen heb gehad om deze stroom te stoppen. Ik weet dat ik dit psychologische zelf niet ben en dat maakt het vrij om te bewegen.

Ik weet uit begeleiding en contact met anderen dat deze zelf refererende gedachtenstroom ook een negatieve inhoud kan hebben met bijvoorbeeld depressieve gevoelens of een sterke criticus. In dat geval is het mogelijk om met behulp van meditatie en verbonden ademen deze stroom te onderbreken. In het onderbreken ontstaan er essentiele ervaringenvan compleetheid en waarde die voor iedereen makkelijk te ervaren zijn. Er zijn zelfs voorbeelden, zoals van de man hieronder dat de gedachtenstroom helemaal stopt. Wanneer de gedachtenstroom stopt, stoppen ook de bijkomende gevoelens en is er stilte, aanwezigheid.

Ik schat in dat ik verder nog tien procent planningsgedachten heb (meestal over werk en dagindeling icm tijd) en twintig procent probleemoplossende gedachten (meestal over werk, dagindeling en zelfonderzoek). Deze laatste twee zijn meer gefocust en vaak intuïtief.

In mijn slaap ervaar ik geen gedachten. Soms is er bewustzijn van een droom. De hele gedachtenwereld in de wakkere staat is slechts 1% van wat er werkelijk wordt verwerkt door het lichaam. Vandaar dat lichaamswerk belangrijk kan zijn om het lichaam gevoelig te maken en daarmee het dagelijkse bewustzijn te vergroten.

Onderliggend is er bij mij een voortdurend bewustzijn dat ik DAT ben wat aan al deze gedachten en gevoelens vooraf gaat. DAT is te omschrijven als bewustzijn wat alles oordeelloos waarneemt. Wanneer de identiteit als dit bewustzijn is, ontstaat er een ontspannen beleving van je psychologische zelf, de ander en de  wereld.

In de zoektocht naar wat je bent dient het denken totdat het alle concepten twijfelloos weet over wat je bent en subtiel kan onderscheiden wat het wel en wat het niet is. Dat is het moment om het denken achter te laten en je te richten op wat je bent (dat wat het denken waarneemt). Gebeurt dat niet dan blijft het denken vragen opwerpen en bewustzijn zich identificeren met die verwarring. De radicale stap is dan; stoppen met zoeken. Dat is een nieuwe fase. Een fase van wennen aan jezelf als bewustzijn. 

Context van mijn begeleiding, Inquiry

Zijn en worden

Het beginpunt is dat ik, jij en de wereld compleet zijn. Kijk eens door het filter ´alles is goed zoals het is´. Wat ervaar je dan?

Ik ervaar dan lichamelijke ontspanning en ruimte in de ervaring om te ontvouwen. Dit is de paradox van Zijn en Worden. Er is de onveranderlijke rust van Zijn ´wat je bent´ en  tegelijk de ontvouwing van ´wat je bent´. Dit ontvouwen gebeurt vanuit de eenvoudige rijkdom van aanwezigheid.

Op het moment dat het filter verandert in ´het is niet goed zoals het is´ ontstaat er een lichamelijke verkramping, de ruimte wordt kleiner en ik ervaar een lichamelijke onrust die in actie wil komen.

Er zijn twee belangrijke (lichamelijke) angsten die op allerlei manieren opkomen;
1.ik ben bang om dood te gaan
2.ik ben bang voor mensen

De identificatie met deze twee angsten belemmeren mij soms om mijn verlangens volledig te leven. Ik schrijf bewust ´de identificatie´, want de angsten zelf zijn niet belemmerend. De angst resulteert meestal in een vorm van isoleren of juist actie (vecht, vlucht en verlam reactie). In mijn geval beweegt het systeem meestal naar een vorm van isolatie en uit contact gaan.

Deze angsten en reacties hoef ik niet te veranderen. Op de een of andere manier is er een ideaalbeeld ontstaan dat je in zelfrealisatie geen angsten en verlangens meer hebt. Dit idee creëert een voortdurende zoektocht, omdat er geen blijvende staat bestaat van angst- en verlangenloosheid. De angsten en verlangens erkennen, begrijpen en voelen brengt juist een energie op gang van helderheid, moed en vrijheid. Ze horen bij elkaar. Natuurlijk zijn er ook periodes van een afwezigheid van angsten en verlangens, maar de vraag hier is; neem je ook de aanwezigheid van angst en verlangens?

Door mijn angst voor mensen helder te zien zie ik waar het mijn functioneren beïnvloed. Het is een web van terughoudendheid in een vermomming van luiheid om mezelf volledig te laten zien. De passie en het verlangen zijn voortdurende innerlijke explosies en die worden vroegtijdig gedempt door de angst voor mensen. Het gevolg is een onderliggende zoektocht naar richting en drive.

Kijk eens naar je lijden. Is het niet zo dat het meeste lijden voortkomt uit het bang zijn voor anderen? Ons zenuwstelsel is getraind om te scannen op (sociaal) gevaar. De angst voor mensen is een ingebouwd lichamelijk mechanisme. Net als de angst voor de dood. Het lichaam wil leven!

Mijn leven is een voortdurend proces van weten, niet weten, verwarring, groeien, stuntelen en doorgaan. Er is in mijn beleving geen verlichte, juiste of morele handeling. Er zijn wel allerlei ideaalbeelden over verlichte, juiste en morele handelingen. Ik kom de hele dag vele emoties tegen zoals; afwijzing, schaamte, schuld, angst, terughoudendheid, kracht, plezier en passie. Elk moment is het weer anders. Het ene moment heb ik energie, voel ik me krachtig en zet ik iets neer, het andere moment voel ik me zwak en ga ik iets uit de weg.

Het loslaten van het idee dat het anders zou moeten zijn geeft ruimte en geluk. Ik ben vrij ook al voelt dat soms niet zo. Het gevoel is geen goed kompas voor zelfrealisatie en vrijheid. Werkelijke vrijheid gaat voorbij het lichaam, denken en voelen. Kun je ontspannen en het geluk ervaren van eenvoudige aanwezigheid?

Mijn waarheid is ook alles wat ik voel, denk en doe. De angst voor afwijzing en mensen ligt in elke seconde. Dat is enorm. Wanneer er geen afwijzing van buiten komt, komt die wel van de innerlijke criticus. De angst voor de dood komt ook ineens op. Dat gebeurt allemaal in mij en als mij.

Waar komt dat ideaalbeeld toch vandaan dat het verlicht is om niet te lijden? Het is veel simpeler. Laat elke lichamelijke en geestelijke reactie er zijn en richt je op de aanwezigheid of ruimte waarin deze gebeuren. Niet om te ontsnappen, maar om het juist volledig toe te laten.

Ik voel me vaak als een kwetsbare bloem waar iedereen zonder moeite overheen kan lopen. Ik krabbel steeds weer op om mijn geur en kleur te verspreiden. Ik ben een bloem en ik kan niet anders. Het is vreugdevol om te bloeien en pijnlijk om vertrapt te worden. Dit is het, niet meer en niet minder. Ik ben steeds weer bereid om die pijn aan te gaan, mijn verlangen te volgen en contact te maken.

Al deze dagelijkse emotionele commoties zijn de bouwstenen van de ontvouwing van de mens en daarmee het universum. Alle beweging komt voort uit de onkenbare diepte. De stilte die ik elk moment ervaar als mezelf. Het kennen van de bron van aanwezigheid, dat is het werkelijke geluk. Dit geluk is onafhankelijk van een gevoel van geluk.

Het is mogelijk om gelukkig te zijn in een ongelukkig gevoel. Vanuit deze realisatie maakt het niet veel uit of er angst, plezier of lijden is. Mijn leven beweegt zich tussen ongeluk en extase. Er is geen hechting aan een voorkeur. De theorie is misschien makkelijk te begrijpen, maar hoe ontwikkel je deze houding in het dagelijkse leven? Oefenen, oefenen en oefenen. Het dagelijkse leven is een bron van informatie en oefenmateriaal. De negatieve emotionele lading zal afnemen, er zullen vaker gevoelens van vreugde en dankbaarheid zijn, de thema´s zullen iets veranderen, maar de grote lijn blijft hetzelfde.

Er komt iets bij; de realisatie van wat je bent. Een kostbare diamant.

Na zelfrealisatie krijg je een nieuw ‘probleem’; het vergeten ´wat je bent´. Er wordt een reeks zichtbaar van identificatie met een gevoel, gedachte, waarneming of handeling en dan weer zelfherinnering. Ook deze beweging is volstrekt normaal. Zelfrealisatie is geen staat van zijn, het dient zich elke seconde opnieuw te realiseren. Het ideaalbeeld dat er nooit meer een ´identificatie is of een vergeten van jezelf´ is een volgende illusie en begin van een andere eindeloze zoektocht. Neem alles zoals het is. Je bent al compleet. Het enige wat je steeds weer kunt doen is alles laten zijn en ontspannen. De dingen zien zoals ze zijn.

Dit is Zijn en Worden. Een voortdurende ontvouwing van je leven in de helderheid van ‘wat je bent’..

niet gecategoriseerd

Nederigheid

oudNederigheid is het erkennen van je grenzen en mogelijkheden. Nederigheid is wat mij betreft heel fysiek. Dat je de juiste verhouding kent van het mens zijn in de kosmos.

Hoe ondragelijk het soms ook is, het kennen van de waarheid over jezelf geeft een eigen soort voldoening. Het doorzien van ideaalbeelden en grandiositeit (trots) geeft een gevoel van echtheid en waarachtige waarde. Ideaalbeelden en trots zijn weerstand tegen menselijke gevoelens van minderwaardigheid, hulpeloosheid, innerlijke schaarste, waardeloosheid, etc. Het niet volledig voelen van de kwetsbare kern van de persoonlijkheid houdt de rigiditeit van de persoonlijkheid juist in stand. Ideaalbeelden en trots zijn de voeding van de persoonlijkheid. Continue Reading