fbpx

Wanneer je iets wil veranderen aan de staat van de wereld is het goed om je schaduw te ervaren. Wat stoort jou? Begin daar…

De laatste tijd ben ik Jung aan het bestuderen en kom ik in het schaduwwerk van de paradoxen terecht. Ik zie het gebruik van ayuhuasca als een vorm van schaduwwerk. Afgelopen week kwam ik via een ayuhuasca ritueel bij de energie; ik haat mijn leven. Wanneer ik deze energie volg dan kom ik eerst in een weerstand/angst achtige sfeer en wanneer ik erbij blijf zie ik beelden van allerlei dingen die ik niet fijn vind in mijn leven. Ik kan dit op alles toepassen; relaties, werk, wonen, de samenleving, etc.

Het is bevrijdend om (elementen in) mijn leven ook te haten. Wanneer ik deze haat volg ontstaat er een totale afwijzing van mijn leven en beweegt het naar iets voorbij mijn persoonlijke leven. Dat is een innerlijke alchemie en resulteert in een volledige vrijheid, zonder dat er iets veranderd.

Wat er ook gebeurt is dat ik gevoeliger word voor dingen die ik wel en niet wil. Dat kan soms problematisch zijn in contact met anderen. Niet voelen lijkt soms probleemlozer, maar is het uiteindelijk niet. Er zit veel onderdrukking van de schaduw in.

Ik ben een ervaren van oneindige paradoxale sensaties

De ontvouwing van de psyche in de wereld is iets wat niemand begrijpt en toch bestaat. Het ontvouwt zich in relatie met het lichaam, anderen en het universum. Het is een voortdurende multi-dialoog waarin ontwaking een stevig midden is. Geen ja, geen nee, de realisatie van mezelf als kennendheid die voor alles ruimte maakt. Ik ervaar mijzelf als kennendheid (ontwaking) en psyche in eindeloze ontvouwing (groei). Dit geheel noem ik Fundamenteel Welzijn.

Na ontwaking is er nog steeds schaduw en inferioriteit. Schaduwwerk is contact hebben met alles wat het universum aan energie te bieden heeft. Het lichte en het donkere. In beide werelden verblijven is balans houden. Iedereen is een schandaal en de kunst is om dit te innerlijk te containen en niet perse uit te leven. Wanneer er geen contact is met de schaduw ontstaat er vroeg of laat vanzelf een afkeer en een projectie in de buitenwereld. Het eenzijdig streven naar of een voorkeur hebben voor licht leidt onherroepelijk naar problemen.

Het is geen wonder dat je als ontvouwende ziel het leven ook haat; het misbruik van je ouders en andere autoriteiten, de hardheid en onmatigheid in de wereld, de onvermijdelijke fysieke dood en dat alles ook nog eens in jezelf…..

Depressie en burnout zijn in de kern een vechten tegen; ik haat mijn leven. Ik haat mijn ouders of ik haat de wereld zijn nog subtiele projecties. De enige manier om uit dit gevecht te komen is de haat en de afkeer van je eigen leven te ervaren en er niets mee doen. De transformatie doen het lichaam en psyche zelf. Er is altijd het tegendeel. In dit geval de groei naar heelheid en liefde.

De perceptie van heelheid zonder tegendeel is net als elke andere ervaring tijdelijk. Het ultieme geluk is de realisatie van jezelf als kennendheid en het absolute. Toch ontslaat dat je niet van het ervaren van en/of identificeren met de persoon en zijn of haar schaduw. In die zin is het werk van Jung nog steeds actueel en sluit het wellicht beter aan bij de westerse ontvouwing van de ziel. In zijn woordgebruik is verlichting het samenvallen van de innerlijke en de uiterlijke wereld. Mijn ervaring is ook dat het leven van mijn authentieke zelf een groter Zelf beschikbaar maakt. Dit is lastig te verwoorden en direct te ervaren.

Er is niemand die weet hoe dit werkt en toch kun je het leven

Het contact met het goddelijke of mystieke is in zijn werk essentieel in de oplossing van neurose en ziekte. Het te veel aanpassen aan het collectieve beeld van hoe de psyche zou moeten zijn (persona) zorgt voor neurose en ziekte. Er is voortdurende frictie tussen het individu wat zich op een unieke manier wil ontvouwen en het collectieve bewustzijn wat andere structuren van ontvouwing heeft. 

Op de vraag aan Jung; geloofd u in God?, antwoordt hij, ik geloof niet, ik weet.

Share This