fbpx
Ik ben

Nog minder vechten is de kunst

Stop met vechten

Tijdens een natuurretraite met een aantal dagen niet eten werd ik geconfronteerd met een uitgeput lichaam. Ik zat en lag daar op een plek tussen de bomen en de bladeren glinsterden in het zonlicht. De wind was verkoelend. Gevoelens van wanhoop en opgeven kwamen regelmatig op en het enige wat ik kon doen was er in ontspannen. Niet vechten tegen deze gevoelens. Dat was het moment dat ik mezelf realiseerde dat er nog een stap verder is dan opgeven. Het ZIJN met het opgeven. Het ZIJN met de fysieke uitputting en eventuele dood.

Zo liggend in de natuur, afscheid nemend van mijn fysieke vitaliteit was voor mij een diep besef van nog minder vechten. Bereid zijn te sterven. Ik begreep ineens mijn moeder die regelmatig fysiek uitgeput is en de hele dag in bed ligt. Ze kan niet anders en er aan over geven is het enige wat kan.

Deze houding van niet vechten kan ik tot in detail verfijnen in de vitale dagelijkse staat. Wanneer ik er op let betrap ik me op allerlei vormen van vechten; van mezelf niet volledig uiten tot het nastreven van succes. In het steeds weer doorzien en opgeven van dit subtiele gevecht ontstaat er lichamelijke ontspanning en ZIJN in het moment. Daar is het leven zoals het is en hoeft er niets anders. Dat is de voedingsbodem voor Zelfrealisatie. Het besef dat ik (voorbij) bewustzijn ben.

De voorkeur die ik heb is afhankelijk van mijn stemming. De vrijheid ligt in het niet hechten aan een voorkeur. Ik beweeg heen en weer van inspanning (passie en vuur) naar ontspanning (stilte en leegte). Hierin steeds weer de balans laten ontstaan – door niet te vechten – is de kunst. Het doen door niet te doen. Elke actie komt voort uit leegte, uit zijn. Wanneer ik niet hoef te (over) leven ontstaat er overvloed. Overvloed bestaat niet uit materie of succes. Overvloed is het besef dat ik (voorbij) bewustzijn ben en dat het ervaren van een persoonlijk leven een extraatje is.

Previous Post Next Post

You Might Also Like