fbpx
Browsing Category

Ego

Ego, Inquiry

Waarom kom je steeds in je drama?

Identificatie is onbewust, dis-identificatie is bewust

Wat ik waarneem is dat cursisten op een gegeven moment weten hoe ze in Essentie kunnen komen en zichzelf realiseren als Bewustzijn of het Absolute. Toch is er keer op keer die terugval naar het drama door de identificatie met het lichaam, denken en voelen. Dit lijkt dan de waarheid. Dat gebeurt in een fractie van een seconde en altijd onbewust. Wanneer er bewustzijn ontstaat van de emotionele commotie is dat het teken om weer actief via het lichaam, Essentie tot Zelfrealisatie te komen. Dat is een superactief doen van de Focusstappen. Op een gegeven moment is het een stabiele ervaring die zichzelf in stand houdt.

De serene ruimtelijke non duale ervaring is echt en geen vlucht of dissociatie. Het duurt even voor mensen dit op waarde schatten

Ego, Focussen

Innerlijke verscheurdheid

Verblijven in wat er is brengt me altijd naar wat ik ben

Vanochtend ervaar ik een innerlijke verscheurdheid. Het is een kwetsbaar, labiel gevoel in het midden van mijn lichaam. Hartverscheurend. Wanneer ik er met zachte aandacht bij blijf ontstaan er beelden en woorden die bij die sensaties horen. Ik zie tegengestelde verlangens en een afkeuring van die tegengesteldheid. In het zien van die afkeuring ontstaat een besluit om ermee te focussen.

Ik ga er eens lekker voor zitten. Zet mijn thee weg, want dat leidt af.

Ik zeg innerlijk “ja” tegen de pijnlijke verscheurdheid en volg de energie. De tegengestelde verlangens scheuren mijn gevoelsbeeld van zelf langzaam uit elkaar. De beweging ontvouwt zich verder. De pijnlijke verscheurdheid verruimt en krijgt de kwaliteit van een non duale ruimte. Het is er warm, ruim, helder en fijn.

Nou dat ging snel. Hoe kan ik vanuit deze situatie verder kijken? Ik neem de verscheurdheid weer in mijn aandacht. Het is nu anders.

Vanuit hier kan ik zien dat al de tegengestelde verlangens mij niet gelukkig maken. In de verscheurdheid lijkt het alsof ik een keuze moet maken en dat daar mijn geluk vanaf hangt. Ik kan nu al die verlangens ervaren en niets doen. Ik zie ook dat ik er een paar kan volgen of allemaal, het maakt niet uit. Ik zie dat welk verlangen ik ook volg het geen blijvend geluk brengt. Zeker niet het geluk van de non duale ruimte die er nu ook is.

Wanneer ik verder de innerlijke verscheurdheid in zak is er een niet weten, geen richting en verwardheid over het dagelijkse leven. Dat is het dan. Er is geen oplossing en er is vanuit de ervaring van ruimte geen oplossing nodig. Het piekeren over een oplossing verdwijnt. Nu zit ik in een situatie waar er verscheurdheid is, verlangens, ruimte en een niets hoeven.

Het in communicatie brengen van de non duale essentie en het lichaam, denken en voelen geeft ruimte om te verblijven in wat er is. In mijn geval verwarring en een gevoel van verscheurdheid op dit moment. De verscheurdheid hoeft niet weg. Ik kan me voorstellen dat wanneer die ruimte er niet is in de ervaring van (langdurig) lijden dat mensen besluiten om zelfmoord te plegen, er uit stappen of het roer omgooien.

Vanuit mijn ervaring op dit moment is dat allemaal geen uitweg. Het verblijven in de pijn is voor mij de enige mogelijkheid. Ik besef me dat ik dat door het focussen heb geleerd. Verblijven in wat er is brengt me altijd naar wat ik ben.

Ik zie dat alle vijf peilers van de Authenticiteitcirkel onderdeel zijn van het Focussen. De peilers worden dan toegepast op de relatie met het gevoel in het lichaam.

Ego, Essentie

Basale innerlijke goedheid

Iedereen is in de basis goed. De vraag is misschien hoe kan ik dat direct ervaren? De aandacht is meestal gericht op wat beter kan en daarmee op gevoelens van te kort en gemis. Het lijkt dan alsof de basis bestaat uit minderwaardigheid of te kort. Dat is niet de waarheid. Het ervaren van de basale innerlijke goedheid is simpel. Door een kleine verschuiving van de aandacht verandert het mechanisme wat gericht is op te kort naar een perceptie van volledig geluk om niets. Dat is de basale innerlijke goedheid.

Met de vaardigheid Focussen zit je in tien minuten bij jouw basale innerlijke goedheid. Wanneer je dat voor het eerst ervaart gebeurt er nog niet zo veel. Het lijkt dan iets van toeval of een incident. Wanneer dit echter vaker gebeurt begint de verandering. Na de verwondering over de simpelheid van de weg naar deze innerlijke goedheid word je er verliefd op. En omdat het steeds weer gebeurt ontstaat er vertrouwen en inzicht. Het is ons nooit verteld dat het zo eenvoudig is om in die basale innerlijke goedheid te verblijven.

Eerst wordt de communicatie tussen het hoofd en het lichaam in gang gezet, daarna de communicatie tussen het lichaam en basale innerlijke goedheid of essentie.

De weg is steeds hetzelfde. Het is jezelf lichamelijk en geestelijk openstellen voor alles wat er op dit moment in jouw te ervaren is. Dat is een innerlijke houding waarin je alles begroet met een simpele ja. Wanneer je thuis bent in deze houding kom je steeds dieper in de ervaring van basale goedheid die je bent.

De simpele vraag; Kun je er ja tegen zeggen? doet wonderen. Dat wat je ervaart hoeft niet weg, te veranderen of milder gemaakt te worden.

Door steeds weer vanuit deze basis te ervaren, waar te nemen en te leven verandert de kwaliteit van je identiteit. Het wordt krachtiger, liefdevoller, zachter en helderder zonder reden. Basale innerlijke goedheid wordt de kern en achtergrond van je ervaring. Je bent het! Wanneer die innerlijke kern zich verstevigt heeft dat uitwerking op het lichaam, denken, voelen en gedrag. Het lichaam wordt gezonder, het denken eenvoudiger, het voelen evenwichtig en het gedrag wordt zorgzamer. Er is minder terughoudendheid en angst in contact. Alles wordt steeds simpeler, omdat er niets meer nodig is van buiten om je goed te voelen.

Stel je eens voor hoe je dan zou leven. Wanneer je steeds terug kan naar een gevoel van compleetheid en innerlijke perfectie verlopen keuzes en actie anders. Het wordt vloeiender en organisch. Er is een andere logica. Een logica van vertrouwen, overgave en een niet hechten aan resultaten, omdat er een innerlijk gevoel van geluk is.

Ik geef alleen aan dat het mogelijk is en ik laat het zien in mijn cursussen. Ik ben daar niet bescheiden over, omdat ik het keer op keer mee mag maken. Samen onderzoeken we hoe het nog simpeler (en stiekum nog sneller) kan. Uiteindelijk vervallen de vormen Focussen en Authenticiteitcirkel grotendeels, omdat het een staat van zijn wordt die elke seconde gebeurt. Het zij echter sterke vormen waarmee het voor iedereen toegankelijk wordt om het te ervaren en het over te dragen.

Ego

Radicale eerlijkheid

Radicale eerlijkheid is delen wat je waarneemt

Er zijn drie dingen die je kunt waarnemen;

1.wat er buiten het lichaam gebeurt
2.wat er in het lichaam gebeurt
3.wat er in de gedachtenwereld gebeurt

We hebben met name geleerd dingen niet uit te spreken en te pleasen. Wat gebeurt er wanneer we alles of op zijn minst meer gaan uitspreken van wat we waarnemen. Dit is niet makkelijk, omdat het de angst voor afwijzing omhoog brengt. Het heeft oefening nodig.

We hebben de ander nodig om helder te worden, omdat we zelf niet goed kunnen zien in wat voor een verhalen we leven. Door ze te delen en er reactie op te krijgen ontstaat er eerlijkheid, helderheid en als we erbij blijven intimiteit.

Ego

De criticus stopt het proces van ontwaken

De criticus floreert bij weerstand, wanneer de criticus omarmd wordt smelt hij als sneeuw voor de zon

Tijdens sessies en cursussen komt de criticus regelmatig bovendrijven. De structuur van de criticus gaat er vanuit dat hulp of steun vragen gevaarlijk is. Behoeftes, verlangens en onzekerheden worden gezien als zwakte en worden onderdrukt. Dit is de dood van vreugde,  levensenergie en de mogelijkheid om echt contact te maken met anderen.

Door eenvoudigweg de werking van de criticus steeds weer te herkennen raakt het vrij en verliest het zijn functie. Een resultaat is dat alle gevoelens er mogen zijn. Er ontstaat een bereidheid om afgewezen te worden, verlaten te worden, te sterven, jezelf minderwaardig of agressief te voelen, etc.  Alles wat er niet mocht zijn krijgt ruimte inclusief de criticus zelf. Dat is een verademing en leidt naar puur Zijn.

De criticus is in oorsprong een lichamelijke sensatie van angst en verkramping. Een gevoel van wanhoop, het komt niet meer goed, machteloosheid, etc. Vanuit deze woordenloze sensatie ontstaat een (meestal) strenge innerlijke stem. Het kan ook zijn dat de stem ontbreekt en dat de sensatie zelf elk voelen afkapt. Door het voelen af te kappen worden allerlei levensprocessen gesaboteerd.

Door de sensatie van de criticus te localiseren en te herkennen ontstaat er ruimte om alles te ervaren. Wanneer alles er mag zijn is er geen probleem of zoektocht meer. Het werkelijk Zijn met alles wat er is voelt als rijk, compleet en kwetsbaar. Er zit iets van overgave in. Dit is de vruchtbare bodem voor Zelfrealisatie. Zijn is een voorstadium voor Zelfrealisatie. In andere woorden; Zelfrealisatie is een subtilisering van Zijn.

In het Zijn, wat voornamelijk een fysieke ervaring is, ontstaan ervaringen van essenties zoals aanwezigheid, stilte, helderheid, kracht, leegte, etc. Deze zachte en kwetsbare essenties zijn altijd dichtbij. De criticus snakt naar deze kwetsbare onverwoestbare essenties. Het heeft alleen nooit geleerd om te vertrouwen en lichamelijk te ontspannen in Zijn

Ego

Ik ben een gewone goede man

De grootste angst van de persoon is om niet te bestaan

De persoon of het ego zie ik als een lichamelijk geestelijke structuur die voornamelijk bezig is om het lichaam te laten overleven. Dit gebeurt via genot nastreven, pijn vermijden en het daarbij horende fight, flight, freeze en collapse stress mechanisme. Ik heb deze structuren uitgewerkt in mijn gratis boek. Wanneer je deze lichamelijke structuren doorziet en er kunt laten zijn wordt alles eenvoudig. Er ontstaat een niet doen.

De grootste angst die deze structuur kent is om niet te bestaan. Deze angst is relationeel en heeft twee pijlers;

  • de angst om geen contact te hebben
  • de angst dat anderen over je grenzen gaan

Ik beschrijf het in een paar regels, maar dit is een ervaringsgebied waar je eindeloos in kunt beleven en experimenteren. Wanneer je dit gebied een beetje kent en je er steeds minder mee bemoeit ontstaat er rust. Niet doen is een vergaande instructie. Wanneer je het een beetje beheerst is de volgende instructie: doe nog minder. Het lijkt op de instructie: vestig je stevig in de waarnemer. Dit is de instructie die in mijn leven belangrijk was. Beiden komen uit in totale openheid.

In niet doen krijgt de natuurlijke ontvouwing van de persoon en het leven vrij baan. Niet doen is geen niets doen. In niet doen verdwijnt laagje voor laagje de afweer en aanpassing. Er komt steeds meer een bewegen en handelen vanuit essentie (leegte, kracht, aanwezigheid, etc.).

Met de techniek focussen leer je op een efficiënte manier om niet te doen. Dat maakt de techniek zo sterk. Het verlangen van het ego is een langdurige zorgzame relatie die begrijpt en aanvoelt wat er is. In een zachte en open aanwezigheid ontstaat de mogelijkheid het ego zichzelf te laten ontwikkelen. Dit ontwikkelen gebeurt in de leegte van wat je werkelijk bent. Dit zien is Zelfrealisatie en leidt naar iets gewoons, iets simpels.

Ik ben een gewone goede man. Het beeld wat ik erbij heb is een man die met zijn handen in zijn zakken staat, tevreden de wereld in kijkt en doet wat hij doet. Hij weet niet hoe het hoort, hoe het moet of wat zijn ambitie precies is. Hij is aanwezig en ziet. Vanuit helderheid is hij actief, zacht, invoelend en duidelijk. Hij ervaart zichzelf als bewustzijn en als persoon. Een situatie kan harmonieus aanvoelen of in strijd met zichzelf. Vanuit dit aanvoelen ontstaat een impuls. Deze impuls is zoals het is, steeds een laagje dieper zonder afweer en aanpassing, in contact met een geheel, puur, zuiver, zoals het zich aandient. Een simpel leven.

Het niet doen eindigt in niets (het Zelf). Om te verblijven in niets of als het Zelf, dien je er eerst verliefd op te worden. Op een gegeven moment leidt dit naar een achtergrond gevoel van sublieme rust. In dit niets is er geen persoon en daarom geen relatie en geen angst om niet te bestaan. Ervaring beweegt zich voortdurend door al die lagen heen. De aandacht voor de persoon in een leven verandert naar aandacht als niets. En wat de buitenwereld ziet is een gewone goede man.

Niet doen maakt alles helder. Niet doen is als een straal helder water die in een emmer met vuil stroomt. Al het vuil verdwijnt op den duur over de rand van de emmer en wat overblijft is puur en helder water.

Ego, Psychoanalyse

Angst en terughoudendheid

Angst zet aan tot actie en de oplossing is een niet doen

Het verlangen van iets in de persoon is naar een zacht en open contact met anderen. In dit contact is er zorg, warmte, samen zijn, ontvangen en ontvangen worden. Wanneer dit er niet is kunnen er sensaties van angst en terughoudendheid in het lichaam ontstaan. Deze sensaties kun je meestal ervaren als een lichte verkramping en zenuwachtigheid rondom het buik gebied ergens in het lichaam. Het zijn vaak subtiele vage sensaties. Vanuit deze angstige en terughoudende sensaties ontstaan meerdere neigingen zoals: uit contact gaan, alles alleen willen doen en een bepaalde rusteloosheid. De paradox is dat er bij een innerlijke sensatie van angst of terughoudendheid er een voortdurende neiging is om iets te doen, terwijl de oplossing ligt in het ontspannen en niet doen. Dit is een eindeloze cirkel.

Het is alsof alles wat je doet voor tachtig procent vervullend is. Het is genoeg om door te gaan en te weinig om volledig vervuld te raken. Dit vertaalt zich in blijven zoeken en studeren. Niet doen is een ontspannen houding en is niet (perse) meer gaan mediteren. Niet doen heeft iets ontspannends en aandachtigs. De alertheid naar buiten richt zich in eerste instantie op de innerlijke wereld. Er zit een innerlijk “hallo” zeggen in tegen alles wat zich in de ervaring aandient. Vanuit deze ontspanning ontstaat essentie, zijn en zelfrealisatie.

Een angstaanval komt meestal voort uit het doordraaien van dit mechanisme. Het lichaam maakt te veel tegengestelde impulsen aan en kan het niet verwerken. Ook bij een angstaanval is de beste remedie Zijn. Alles uit laten razen in het lichaam en bij de sensaties blijven. Het ergste wat er kan gebeuren is dat je dood gaat. De ervaring leert echter dat dit niet gebeurt. Op zijn hoogst een flauw vallen en weer bijkomen.

Wat gebeurt er wanneer je een paar seconden alle gedachtes, verhalen, opinies, ideaalbeelden en verwachtingen er laat zijn en er geen actie aan verbindt? Dan is er conceptloze aanwezigheid: er zijn. 

Vanuit Zijn is er geen angst en terughoudendheid. Er is een vertrouwen, omdat het lichaam volledige gevoeld wordt en de persoon er helemaal mag zijn. Handelingen komen voort uit de interactie met de omgeving zonder specifieke richting, doel of tijdsbeleving. Is het mogelijk om vandaaruit te leven? Kan ik dan nog wel werken? Een gezin hebben?

Probeer het eens. Je kunt altijd terug.

Ego

Psychoanalyse en Zelfrealisatie

Psychoanalyse en Zelfrealisatie vullen elkaar aan

Het ego is het zelfregulerend vermogen waarmee het lichaam en geest mechanisme zichzelf staande houdt in de wereld. De kern van het ego is het nastreven van liefdesobjecten om te kunnen overleven. De primaire programmering wordt gemaakt in de eerste levensjaren in contact met mamma en pappa of andere opvoeders. Dat is de reden waarom in zelfonderzoek en succesprogramma’s tijd besteedt wordt aan dit thema.

Mijn ervaring is dat er zonder gezond ego geen stabiele Zelfrealisatie is. Een gezond ego bestaat voornamelijk uit levensenergie (libido) wat een emotioneel oprecht intiem en zorgzaam contact kan aangaan met anderen. Bij een zwak ego worden behoeftige gevoelens en angst vermeden door niet meer te voelen. Wanneer de persoon niet meer voelt kan hij of zij zich niet staande houden in de wereld. Dit resulteert meestal in problemen en stress rondom dagelijkse dingen zoals lichamelijke gezondheid, werk (geld) en relaties (gezin).

Een belangrijk onderdeel van het ego is het verlangen naar oprecht menselijk contact met iemand die de capaciteit heeft om jou in het moment op waarde, met zorg en begrip te behandelen. In een dergelijk contact ontstaat de mogelijkheid om jezelf als een authentiek persoon te ervaren. Rondom deze innerlijke ervaring wordt een gezond ego gebouwd.

In het ontwikkelen van een gezond ego kan een stukje psychoanalyse om de hoek komen kijken. Psychoanalyse is de bestudering van het ego met als praktisch doel het werkbaar maken in het dagelijkse leven. Je zou dit doel ook als basis kunnen zien van satsang en geloofssystemen. Iedereen komt uit een meer of mindere dysfunctionele familie en heeft daardoor een vorm van egozwakte ontwikkeld. Iedereen heeft wel een deel van zichzelf wat hij of zij verborgen houdt voor de ander uit angst om afgewezen te worden. Dit uit zich in niet gehoord, niet begrepen, niet gezien worden en daarmee allerlei gevoelsvormen van ik ben niet goed genoeg.

Hoewel je het ego niet kunt lokaliseren, bestaat het wel degelijk als patronen in het bewustzijn. Het ego is een vorm van bewustzijn. Dat is de reden dat je jezelf uiteindelijk kunt realiseren als bewustzijn.

Het probleem is dat het ego een innerlijke afweer maakt tegen de ervaring egozwakte (anti libido). Ego zwakte zijn de opgeslagen kinderlijke herinneringen (verinnerlijkte object-relaties) van te kort. Deze zijn ontstaan door het niet afgestemd zijn van de opvoeder met de behoeftes van het kind. Vandaar dat in therapie en satsang vaak kinderlijke of kwetsbare patronen opkomen.

Tijdens focussessies komt duidelijk naar voren dat kwetsbare sensaties worden aangevallen door een agressief denken wat het voelen stopt. Ik kan het de criticus of het super ego noemen. Dit is een energie die meer bevat dan het normen en waarden stelsel van ouders of andere autoriteiten. Het heeft een gevoel van dierlijke woede in zich. De essentie van deze woede is kracht, pure levenskracht. Door het onbewust onderdrukken van deze kracht blijft de criticus bestaan. Door de kwetsbaarheid, woede en de criticus er te laten zijn ontstaat er stilte en overgave.

De afweer is voornamelijk tegen deze kinderlijke behoeften van gezien worden die in het volwassen leven er nog steeds zijn. Op deze behoeftige gevoelens heerst een taboe. Er is een idee dat men sterk moet zijn. Kwetsbaarheid is zwak. Er zijn vele vormen van afweer tegen deze zogenaamde zwakte en kwetsbaarheid. Denk bijvoorbeeld aan de strenge innerlijke criticus, een rijke fantasie/droomwereld, vreemdgaan, intellectualiseren, hard werken, verslaving en karakterstructuren van Reich. Door behoeftes niet te voelen en niet in contact te gaan is er ook geen hulp van buitenaf nodig (denk aan bv een psychotherapeut of spiritueel leraar). Deze afweer dient het zwakke ego om niet emotioneel afhankelijk te worden van iemand die er niet volledig voor jou is. Liever alleen en niet volledig leven. Het lastige is dat er in deze afweer tegelijkertijd een verlangen is naar diep contact en volledig leven. Wat je meestal ziet is dat mensen in en uit commitment en situaties/relaties gaan. Dit wordt ook wel het schizoïde compromis genoemd. Het bedekken van zwakte (verlangens en behoeftes) en het niet uitstrekken naar de ander wordt een gesloten systeem. Er is angst voor eenzaamheid, contact en uitputting. Het hele systeem staat voortdurend onder druk.

Ik voel me als een muisje die even uit zijn holletje komt en hard piept in de buitenwereld en snel weer zijn holletje in kruipt. Dan komt dat stemmetje waarom kun je niet stoppen een muis te zijn? Dat is het moment van besef van egozwakte. En voordat ik er iets mee kan doen komt het andere stemmetje, waarom laat je me niet met rust? En de wens van zelfonderzoek verdwijnt.

De egozwakte is pijnlijk om te ervaren, omdat het een ervaring van angst en afhankelijkheid brengt. Toch kun jij als Kennendheid alles ervaren. Je gaat niet dood wanneer er een ervaring van angst, uitputting, eenzaamheid of een andere vorm van zwakte is. Dat is een reden waarom Zelfrealisatie en een stukje psychoanalyse kan helpen om steviger in de wereld te komen staan en te groeien als mens. Mijn waarneming is dat non duale essentie en egozwakte elkaar afwisselen en aanvullen. Uiteindelijk is uitputting de meest voorkomende reden van het begin van kracht en zelfrealisatie. Satsang en (psycho) analyse zijn een belangrijke voorbereiding op de onmiddellijke realisatie. Langzaam ontstaat er kracht en helderheid. Wanneer je alle hechting aan voorkeuren opgeeft ben je tijdens je zoektocht totaal vrij en geduldig met wat zich in de ervaring aandient.

Een volledig geanalyseerd persoon bestaat niet, dat is een mythe. Hoe meer analyse, hoe meer er te analyseren is. Er is een grens in de analyse. Bij (psycho) analyse en satsang gaat het er om dat er genoeg zelfkennis is om in de wereld te functioneren en jezelf te realiseren als Kennendheid.

Voor het omgaan met en het transformeren van egozwakte naar  Zelfrealisatie gebruik ik de vaardigheid Focussen. Deze vaardigheid komt voort uit het bestuderen van psychoanalyse. Focussen bestaat uit gestructureerde stappen waarbij de relatie en groei van de ander zuiver wordt gewaarborgd. Focussen brengt beweging in vastgelopen energie en concepten. Focussen spreekt het hele lichaam aan.

Je kunt met deze vaardigheid op je eigen tempo en onmiddellijk tot volledige bloei komen. Het fijne is dat er in de beoefening veel steun ervaren wordt, omdat je het met anderen doet en je gehoord, gezien en begrepen wordt. Dat zijn meestal de dingen die in de jeugd tot ego zwakte hebben geleid en in dit moment leiden naar kracht en helderheid. Alle informatie over een gezond ego, een gezond lichaam en zelfrealisatie liggen al in het lichaam besloten. In de conceptloze lichamelijke aanwezigheid, NU. Focussen is een manier om deze informatie en ervaring te ontsluiten. Alles is al hier.

Ego

Ego is onderdeel van Zelfrealisatie

De ervaring van lichaamloze onpersoonlijke eenheid gebeurt steeds door de persoonlijke lichamelijke staat heen

De kern van het ego is het gevoelsidee van afgescheidenheid. Dat begint als baby in contact met de moeder. Er is eerst een oersoep van non duale ervaring zonder afgescheidenheid en langzaam ontstaat het besef dat er een verschil is tussen jou en mama. Uit dit besef van afscheiding en de relatie met moeder ontstaat het begin van het ego en daarmee de beleving van de persoon. Het ego gaat grofweg over hoe je als persoon (lichaam, denken en voelen) omgaat met de buitenwereld. Om een ego te hebben is er dus een subject (ik) en object (wereld) beleving nodig. Later kun je jezelf ook weer als object zien, omdat je jezelf kan ervaren als bewustzijn. Dit idee heb ik in mijn gratis boek uitgewerkt en daar ga ik nu niet verder op in.

Het begin van het ego bestaat waarschijnlijk uit een negatieve ervaring met de moeder. De baby die een behoefte heeft en de moeder die niet is afgestemd. De basis van het ego is daarom ook angst en ontevredenheid. Dit wordt op anderen en de wereld geprojecteerd. Een ervaring waarin er geen verschil is tussen de behoefte en de steun van moeder triggert geen gevoel van afgescheidenheid, eerder eenheid.

Waar het me nu omgaat is dat het jezelf beleven als bewustzijn in de volwassen gerealiseerde staat een stabiel ego bevat. De beleving van afgescheidenheid en dus een lichaam wat zich wel of niet kan redden in een buitenwereld is implicit opgenomen in de beleving van jezelf ervaren als bewustzijn of kennendheid.

Wanneer dit niet goed begrepen wordt ontstaat er allerlei verwarring. In de neo advaita wordt het ego vaak ontkent en in psychotherapie wordt de ervaring van verlichting meestal afgedaan als onzin. Het is beiden belangrijk.  Waar het in mijn beleving over gaat is dat de geest totaal flexibel is. Je kunt jezelf als onverdeeld bewustzijn ervaren en als uniek persoon die contact kan maken en werken, etc.

Een stabiele ego opbouw gaat samen met zelfrealisatie. Zelfrealisatie gebeurt elke seconde door het lichaam, denken en voelen heen. Dit kun je allemaal bij jezelf nagaan. Wanneer je jezelf als bewustzijn ervaart blijft dat ene lichaam, wat je als jouw lichaam kan zien, stevig in het bewustzijn. Tijdens het focussen zie ik dat we allemaal door al deze ervaringen heen gaan en wordt het steeds gewoner om met angst en eenheid om te gaan. Ego opbouw en afbraak gaat oneindig door. Wanneer je de hechting aan de voorkeur voor specifieke ervaringen opgeeft is er vrijheid. Extase en angst zijn dan beiden welkom en er hoeft niets vastgehouden of losgelaten te worden.

Ego, Psychoanalyse

Ego zwakte is taboe

Ego is een dynamiek die helpt te overleven en is slechts een dun laagje aan de oppervlakte

Ego is een gevoel van iemand zijn en is opgebouwd uit verinnerlijkte object-relaties. Voornamelijk met ouders of opvoeders. Deze verinnerlijking zorgt voor de informatieverwerking van het systeem. In onze maatschappij is er een taboe op ego zwakte. Je moet sterk zijn. Ego zwakte uit zich door (subtiele) angst en een gevoel bepaalde situaties en relaties niet aan te kunnen. Een gevoel van niet goed genoeg zijn, hulpeloosheid, machteloosheid, zelfafwijzing, opgeven, moeheid, uitputting, de druk niet aankunnen, etc. De kern van ego zwakte is een diep gevoel van alleen zijn. Het heeft vele uitingsvormen. De enige weg om met deze minderwaardigheid om te gaan is het ervaren zoals het is. In het erbij blijven met liefdevolle aandacht verandert het in essentie zoals zachtheid, versmeltende liefde, aanwezigheid en ruimte. Ik zie dit steeds weer gebeuren in focussessies. Ervaringen van zachtheid en liefde worden over het algemeen ook nog steeds gezien als ego zwakte. Nog een verwarring erbij.

Mijn dochter van negen heeft dyslexie en kan met het schoolsysteem niet goed meekomen. Ik vermoed dat zij soms een ego zwakte voelt die als kind moeilijk te dragen is. Dit uit zich dan in woedeaanvallen wanneer de dagelijkse druk voor haar te groot is. Van kinds af aan wordt ons geleerd door ouders en maatschappij om niet te zeuren en door te gaan. Van school thuisblijven wordt bestraft met een boete en het op hol geslagen schoolsysteem zorgt voor stress bij leraar en leerling. Hoe pijnlijk is dat?

Het gevoel van angst is een afweermechanisme tegen gevoelens van ego zwakte. Na het doorleven van de angst komen meestal gevoelens of beelden van minderwaardigheid en diepe eenzaamheid. De angst wordt in de meeste gevallen uit de weg gegaan door afweermechanismes zoals overdreven aanpassen, psychosomatische ziektes, obsessieve zelfbeheersing, schuilen achter rationalisaties, verslavingen, onzelfzuchtig werk voor anderen,  narcisme (agressiviteit), schizoïde bewegingen, etc. Allerlei afleidingen om niet bij de kern van de ego zwakte te komen. Met deze afweermechanismes kun je makkelijk in onze maatschappij wegkomen.

Het innerlijk afwijzen van de ego zwakte zorgt er voor dat iemand ook geen hulp gaat zoeken. Er ontstaat een gesloten systeem.

Het wezenlijk transformeren van ego zwakte is een langdurig proces wat voortkomt uit begrip, het ervaren van lichamelijke sensaties en een liefdevolle relatie met minstens 1 persoon. Het transformeren gebeurt vanzelf in een eigen tempo. Je zou het een heronderhandeling kunnen noemen met je ouders. Het cliche dat ego zwakte voortkomt uit de relatie met je ouders is nu eenmaal waar.

De egozwakte kan voortkomen uit verwaarlozing, onderdrukking en een gebrek aan spiegeling. Wanneer een kind vol enthousiasme voor iets binnenkomt en de ouder reageert niet met dezelfde intensiteit kan dit al als een afwijzing ervaren worden. Het afwijzen van de verlangens leidt uiteindelijk naar egozwakte.

Het ervaren van een non duale staat is niet moeilijk. Doorgaans breng ik iemand daar in 1 sessie heen. Dit kan, omdat je ware natuur ook non duaal is. De werkelijke verandering ligt in de ontmanteling en langdurige omvorming van gevoelens van ego zwakte. In sommige spirituele concepten/stromingen is ego een taboe. Als ego een taboe is, dan bestaat ego zwakte al helemaal niet. En daar begint de ellende, want ego zwakte is je ervaring en ontkenning of er omheen werken lukt niet. De enige manier is om er midden in te gaan staan. Het ego is niet te lokaliseren. Het zijn lichamelijk opgeslagen reacties die in het moment te ervaren zijn. Dit is bij iedereen anders. Met focussen wordt jouw lichamelijke patroon zichtbaar en kun je ervaren hoe je via ego zwakte steeds weer naar essentie komt. Wanneer je dit een paar keer ervaren hebt weet je wat je kunt doen met gevoelens van minderwaardigheid en angst.

Levensenergie (libido) wordt vertaald in verlangens. Het onderdrukken van verlangens komt meestal voort uit een gevoel van ego zwakte. Deze terughoudendheid geeft een gevoel van niet volledig leven. Niet volledig meedoen of volwassen voelen. In een ervaring van essentie zijn geen verlangens. In het dagelijkse leven zijn er honderden verlangens op het gebied van werk, gezin en relaties. Het er om hoe je omgaat met verlangens en het opbouwen van langdurige samenwerkende relaties. Verlangens voelen en nastreven in contact met anderen is de kunst. Non dualiteit en zelfrealisatie hebben op verschillende manieren invloed op dit systeem. Het ervaren wat je bent in de basis is compleet en dringt in het systeem in eerste instantie door als sereniteit, stilte, kracht, aanwezigheid en eenvoud. Een diepere ervaring is jezelf ervaren als pure levensenergie, Kennendheid of Weten. In een simpel leven zijn er nog steeds verlangens, ze staan alleen niet meer in verband met de kern van je welzijn. Het is een laagje aan de oppervlakte.

Ego, Focussen

Focussen en zelfrealisatie

Mijn laatste inzichten op het gebied van focussen en zelfrealisatie is dat de ervaringen van non dualiteit en de duale ervaring van de persoon zich vloeiend afwisselen. Zoals wat er gebeurt met somatic experience. Van resource naar trauma bewegen. De persoon is over het algemeen samengesteld uit trauma en/of afweer tegen zelfrealisatie. Keer op keer kom ik tegen dat wanneer iemand op een zachte manier blijft bij de lijfelijke ervaring van minderwaardigheid, hulpeloosheid, etc. het transformeert naar non dualiteit. Waar ik nu mee experimenteer is het laten voelen van verlangen in de beleving van de persoon. Na een afgeronde focussessie samen met ogen open het zoeken naar het essentiële verlangen in contact, maatschappij. Door dit verlangen te volgen in kleine stapjes ontstaat er evenwicht en integratie tussen de persoonlijke beleving die iets wil doen in de wereld en de non duale beleving waarin niets gebeurt en hoeft te gebeuren. Zoals in de Gayatri zo mooi wordt gezegd; Dat wat in alle lagen van de ervaring doordringt. Ik interpreteer het op meerdere manieren, de Kennendheid die er is in de non duale ervaring en in de persoonlijke duale ervaring. Vrij zijn in alle lagen is ook dat je als persoon je zielsverlangen volgt en niet in zelfafwijzing blijft hangen. Een stromende beleving van de persoon heeft een positieve invloed op zelfrealisatie. De Persoon van Zijn is dan een concept wat symbool staat voor iemand die zich vrij beweegt in de wereld en zichzelf ervaart als Kennendheid. Kennendheid is een subtiele ervaring, een weten waarmee je bv de subtiele non duale ervaring ervaart. Tijdens een focussessie zijn deze subtiele verschillen direct te onderscheiden en te ervaren, omdat we het hele ervaringsmechanisme vertragen.

Een interventie zou kunnen zijn om na een focussessie de plaats in te nemen van moeder of vader en te vragen met oogcontact; wat is je verlangen? Dat is vaak ook het verlangen wat je de wereld in brengt. Het nadeel van focussen kan zijn dat het een schizoïde stuk in stand houdt, omdat het een innerlijke beleving is die altijd eindigt in iets van ruimte, waardoor een stap in de wereld niet meer nodig lijkt te zijn.

Ego, Inquiry, Psychoanalyse

Schizoide fenomeen en essentie

Gevoelens van wanhoop, eenzaamheid, zwakheid en niet kunnen liefhebben achter een koud afstandelijk masker

De levensenergie streeft onophoudelijk naar een langdurige samen werkende relatie (liefde) van de ouder (object) en bouwt met de verinnerlijkte object-relatie ervaringen een ego-zelf op. Het ego-zelf is een gevoelsidee van iemand zijn en is niet ergens te localiseren.

De levensenergie en het verlangen van een kind is enorm. Het vergt veel van de ouder. Wanneer er afwijzing, verwaarlozing of druk is in de ouder-kind relatie ontstaan de volgende reacties in oplopende volgorde;

  1. boosheid (haat)
  2. honger naar de ander (manipuleren, claimen)
  3. angst (vermijden, vluchten, verlammen)
  4. totale terugtrekking (verlangen naar de baarmoeder, de dood, isolatie, niets meer voelen, dissociatie)

De totale terugtrekking is een kenmerk van het schizoïde fenomeen. Het schizoïde dilemma is het worstelen met de buitenwereld en als afweer tegen de pijn van afwijzing naar binnen gaan. Er is een paradoxale dynamiek van behoefte aan liefde en uit angst juist relaties/situaties uit de weg gaan. Er is een afsnijden van contact en tegelijkertijd een verlangen naar contact. De interesse in de ander, soms voedsel, het nu en de toekomst verdwijnt en resulteert in betekenisloosheid en onverschilligheid.

Naar binnen gaan staat voor geen relatie in de buitenwereld meer aangaan en niet voelen. Er is dan geen probleem met de buitenwereld (geen gevoel is ook geen verantwoordelijkheid). Iemand met een schizoide structuur gaat of steeds in en uit contact of leeft met een deel van zichzelf voortdurend in de binnenwereld en een deel in de buitenwereld. Dit kan een robot achtig functioneren zijn.

Misschien kun je je voorstellen dat in onze maatschappij waarin kinderen vanaf hun vierde jaar stil op een stoel moeten zitten en daarna als volwassene tot het zevenenzestigste jaar werken er symptomen ontstaan van schizoide functioneren. Een deel van de potentie van de mens wordt waarschijnlijk geparkeerd in de binnenwereld.

De grootste angst in het schizoïde fenomeen is de angst om gek te worden, uitgeput te raken, het object van liefde te verliezen en uiteindelijk uit elkaar te vallen. Er is een voortdurende onderliggende angst en vaak een verlangen naar of onverschilligheid ten aanzien van de dood.

Misschien herken je in deze beschrijving ook thema’s uit de spiritualiteit zoals; terugtrekken, geen probleem ervaren in de buitenwereld (alles illusie), geen verlangens, in de waarnemer verblijven, niet bezig zijn met de toekomst, er is geen dood, etc. In het schizoïde fenomeen is er echter een deficiënte leegte en geen volle leegte zoals in een essentiële ervaring.

Het tegenovergestelde van liefde is niet haat. Haat is liefde omgezet in boosheid, omdat het object van liefde je afwijst. Het tegenover gestelde van liefde is onverschilligheid. Geen relatie willen hebben met een ander.

Er bestaat ook een gezonde vorm van terugtrekken en naar binnen gaan, die is tijdelijk, verfrissend en wordt weer gevolg door actie. Een gezond ego-zelf kan alleen groeien in een omgeving met liefdevolle relaties. De belangrijkste factor in de groei is liefde kunnen geven, eerst door ook liefde te ontvangen om uiteindelijk onvoorwaardelijk liefde te kunnen geven. Langdurig samenwerkend contact maken is helend voor het ego-zelf en creëert een geïntegreerde beleving van jezelf. Dit is wat er in mijn ervaring meestal gebeurt in therapie en zogenaamde spirituele groepen. Er wordt een omgeving neergezet waar de kans op liefdevolle open relaties groot is.

Een fenomeen wat ik in focussen gebruik is non duale essenties. Wanneer je in contact bent met non duale essenties is er veiligheid en moeiteloosheid. Vanuit deze beleving kun je stabiele langdurige samenwerkende onafhankelijke relaties aangaan. Dit is een basis voor zelfregulatie in de maatschappij en daarmee een vorm van geluk. Vanuit de ruimtelijke non duale ervaring waar niets nodig is blijf je vloeiend in contact met jezelf, anderen en de wereld. Je wordt geraakt en kunt alles in aanwezigheid ervaren. Ik noem dit de Persoon van Essentie.

Voor Zelfrealisatie is een gezonde ego-zelf opbouw noodzakelijk, omdat er anders geen gezond onderscheidingsvermogen is. In mij en anderen merk ik dat het een geintegreerd heen en weer bewegen van identificatie is met Kennendheid, non duale essenties en het ego-zelf (het persoonlijke). Een eindeloze beweging die steeds subtieler wordt.

De twijfelloze Kennendheid van mijzelf als Bewustzijn blijft onveranderlijk en er is voortdurend iets wat integreert in contact met anderen. Dit zou je de Persoonlijke Essentie kunnen noemen. Dat wat persoonlijk contact maakt.

In de hulpverlening kom ik het schizoïde fenomeen veel tegen. Mensen die zich door een gevoeligheid voor afwijzing niet kunnen handhaven in relaties en daarmee de maatschappij. Het er zijn voor iemand zonder reden of richting biedt mogelijkheden tot heronderhandeling en daarmee herstel. Afwijzing die boosheid, verlangen, angst en schizoïde isolatie hebben veroorzaakt worden in liefdevol contact geheeld. Het ego-zelf kan gedurende het hele leven worden hersteld en opgebouwd. Dit uit zich in fenomenen als psychotherapie, tantra, circling, etc.

Een ander fenomeen wat ik waarneem is internet. Ik kan me voorstellen dat internet met alle social media en andere innerlijke werelden het schizoïde fenomeen in stand houdt en het misschien zelfs vergroot. Internet als nieuw psychologisch afweermechanisme tegen de pijn van afwijzing en de creatie van een afgescheiden innerlijke wereld.

Het leven is echt, kom buitenspelen!

Zie ook het afweermechanisme Narcisme en Narcisme en Zelfrealisatie.

Ego, Focussen

Focusvragen

Leven is een stap voorwaarts

Wat is ego?
Ego is een zelf organiserend proces wat de energie en informatie stroom in het lichaam reguleert (zelfregulatie). Ego komt voort uit het hele lichaam en de relatie met de omgeving. De zelfregulatie gebeurt door een voortdurend proces van waarnemen en beïnvloeden. Het is een activiteit die voortdurend meet hoe het in het lichaam en buiten het lichaam is. Dit gebeurt vanzelf. De kerntaak van het ego is het lichaam helpen te overleven. Dit werkt voor meer dan vijfennegentig procent onbewust.

Het ego is geen waarneembare solide entiteit en is daarom in zekere zin een illusie. Het is een beweging in bewustzijn. De beweging zelf is wel waar te nemen in het moment.

Tijdens een focussessie merk ik dat een felt sense altijd een stap voorwaarts brengt. Er ontstaat nieuwe energie en daarmee wezenlijke verandering. Door de vertraging van het focussen krijgt de energie ruimte om in te dalen.

Een klein stapje is leuk.
De nieuwe energie wordt bekrachtigd door een klein stapje in het dagelijkse leven actief uit te voeren. Het kan informatie verzamelen zijn over een bepaald onderwerp of een telefoontje plegen met iemand die je lang niet hebt gesproken. Een kleine stap kun je herkennen aan het feit dat het lichaam iets heeft als; oh dat is leuk, dat kan ik wel. Kleine stapjes zijn belangrijk om de nieuwe energie te bevestigen en te laten groeien.

Superego.
Soms komt er een superego aanval om de hoek kijken wanneer er iets nieuws ervaren wordt. Het superego wordt ook wel de innerlijke criticus of verinnerlijkte ouder genoemd. Het is echter meer dan dat. Het komt voort uit een (onbewuste) boze en bange laag dieper in het lichaam. Het heeft geen moraal, compassie of uitgebreide informatie over de situatie. Het is afkeurend (zelfafwijzing) en het heeft iets primitiefs. Het superego is meestal een gevolg van het ontkennen van gevoelens van boosheid, schaamte en/of angst in het dagelijkse leven. Het is bezorgd en wil beschermen, maar het bereikt in die strenge afwijzende vorm juist het tegenovergestelde. Een superego aanval stopt het levendige kwetsbare vernieuwende voorwaartse proces. Tijdens een focussessie erkennen we de aanval, omarmen we het en brengen we vervolgens de aandacht terug naar dat wat verder wil. Tegen het superego kun je innerlijk dingen zeggen; wanneer je op zo’n toon met me praat luister ik niet of kom later maar weer eens terug als je normaal doet. Dat soort zinnetjes.

Houding.
Tijdens een focussessie is het raadzaam om in een ontspannen losse houding te zitten. Een strakke meditatiehouding is over het algemeen niet aan te raden, omdat het de interactie tussen het denken en het lichaam kan bemoeilijken. Focussen heeft overeenkomsten met mediteren en mindfullness, maar is ook zeker anders.

Het veranderen van houding bij het ontstaan van een bodily shift kan ook bijdragen aan het indalen en bewustworden van een nieuwe energie in het lichaam. Dit zijn allemaal technische interventies die je werkelijk gaat begrijpen door het te ervaren. Het lichaam en het leven is nu eenmaal wonderlijk.

Focussen is helend.
Het niet kunnen of willen ervaren van opgeslagen trauma blokkeert het levende. Het lang onderdrukken van lichamelijke sensaties kan leiden naar fysieke problemen. Deze problemen worden in de westerse geneeskunst in de meeste gevallen behandeld met medicatie. Dit blokkeert vervolgens weer het zelfhelende vermogen, omdat de natuurlijke flow van het lichaam wordt beïnvloed door chemie van buitenaf. Ik zeg niet dat medicatie slecht of onnodig is. Ik wil zeggen dat het zelfhelende vermogen van het lichaam groot is en onderschat wordt. Wanneer de felt sense in de flow komt tijdens een sessie ervaar je direct de helende capaciteit van het lichaam. Een bevroren energie komt eerst langzaam in beweging en vindt steeds vloeiender zijn weg in het lichaam en geest mechanisme.

Normen en waarden.
Ieder persoon heeft andere normen en waarden die zich kenbaar maken vanuit de felt sense. De felt sense gaat voorbij aan cultuur en aangeleerde concepten. Een focusvraag die werkt bij een innerlijk moreel conflict is zoiets als; beslis even niets, ga naar het midden van je lichaam en voel wat het juiste of het hoogste is. Het lichaam geeft feilloos aan wat jouw normen en waarden zijn. Dit kan soms heel anders zijn dan je denkt of de omgeving er van vindt.

Een mooi voorbeeld is misschien het idee wat veel mensen krijgen op een ernstige gebeurtenis zoals een overlijden van iemand of seksueel misbruik. Omdat het systeem niet goed om kan gaan met dergelijke intense pijn kan er zoiets ontstaan als; het zal wel een reden hebben of het is goed dat het is gebeurd. Het lichaam geeft echter duidelijk aan; het is niet ok! Het is belangrijk dat dit eerst erkent wordt. Pas daarna kan het leven weer voorwaarts gaan.

Focussen en Zelfrealisatie.
Leven is beweging en deze beweging vindt plaats in iets onveranderlijks. Beide fenomenen zijn helder te ervaren tijdens een focussessie. Het wordt je alleen nooit geleerd. Focussen zoals ik het gebruik is een erkenning van de onbegrensde dagelijkse persoon en de onpersoonlijke helende stilte. Wanneer beiden ervaren worden in het moment is er rust, heling en harmonie.

Wat mij bezig houdt is hoe ik mensen duurzaam bij een non duale ervaring kan brengen. Ik kan alleen in een sessie de weg laten zien naar de non dualiteit en manieren vinden om er aan te wennen. Met het overdragen van focusstappen zoals ik ze heb omschreven geef ik de persoon een hulpmiddel om dit zelf te gaan doen. Het vereist oefening om steeds weer de non duale ervaringen te vinden en er in te verblijven. Alleen dan zal Zelfrealisatie plaatsvinden. Iedereen die ik ken en zich gerealiseerd heeft is er jarenlang op deze manier mee bezig geweest. Er is geen andere weg.

Ego

Instructies voor Zelfrealisatie

Het is eenvoudig en het lijkt complex

Wat is ego?
Ego is een zelf organiserend proces wat de energie en informatie stroom in het lichaam reguleert (zelfregulatie). Ego komt voort uit het hele lichaam en de relatie met de omgeving. De zelfregulatie gebeurt door een voortdurend proces van waarnemen en beïnvloeden. Het is een activiteit die voortdurend meet hoe het in het lichaam en buiten het lichaam is. Dit gebeurt vanzelf. De kerntaak van het ego is het lichaam helpen te overleven. Dit werkt voor meer dan vijfennegentig procent onbewust.

Het ego is geen waarneembare solide entiteit en is daarom in zekere zin een illusie. Het is een beweging in bewustzijn. De beweging zelf is wel waar te nemen in het moment.

Wanneer je jezelf werkelijk wilt realiseren als bewustzijn volg dan onderstaande instructies;

Bestudeer de volgende mechanismes in mijn gratis ebook.
1.De kern van het ego is genot nastreven en pijn vermijden (overlevingsmechanisme van het lichaam)
2.Door niet te hebben wat je wil en te hebben wat je niet wil ontstaat stress (fight, flight, freeze and collapse)

Kies een oefening. Uitleg staat ook in het gratis ebook.
1.Vestig je stevig in de waarnemer
2.Vind en verblijf in de conceptloze aanwezigheid (ik ben)

Deze instructies bevatten alle kennis en ervaring die je nodig hebt. Maak het niet onnodig complex. Just do it!

Fuck it houding.
Hou er ook rekening meer dat een goede beoefening en Zelfrealisatie af en toe gepaard gaan met een fuck it houding. Alle kennis en moraal overboord. Genot nastreven en pijn vermijden. Lekker dwars en niet spiritueel zijn. Dat gaat nu eenmaal zo. Het brengt op de een of andere manier balans en menselijkheid. Goddelijkheid in de mens.

Neem mij, jezelf en de ander niet te serieus, terwijl je het verlangen naar Zelfrealisatie uiterst serieus neemt.

 

Ego, Relaties en sexualiteit

Lieverd Ferry

Wie ben ik?

Ik is voor mij een ongrijpbaar begrip. Ik beleef mijzelf als ruimte (IK) en als Ferry (ik). Ik ervaar alles dan ook steeds vanuit verschillende perspectieven. Ik kan helemaal geabsorbeerd zijn door gevoelens en gedachtes rondom mijn lichaam, relatie of werk. Daarnaast beleef ik mezelf steeds als de ruimte waarin dit allemaal plaatsvindt. Doordat mijn beleving van identiteit grotendeels uit ruimte bestaat kan alles van de persoon en de wereld er zijn. Alle gevoelens en gedachtes.

Ik voel net als iedereen de hele dag een achtbaan van emoties; verliefdheid, weerstand, ontspanning, spanning, pijn, genieten, verlangen, irritatie, non duale ervaringen, etc. De hele dag is een stroom van ervaren. Er zijn voorkeuren voor plezierige gevoelens en gedachtes. Er is geen hechting aan die voorkeuren, omdat ik weet dat ik dat iets ben wat daaraan voorbij is.

Dit besef brengt paradoxaal een scherp aanwezige persoonlijke uitdrukkingsvorm. Alles mag er zijn.

Ik ga om met mensen die sterk geïdentificeerd zijn met hun gevoelens en gedachtes en ik ga om met mensen die daar niet of minder mee geïdentificeerd mee zijn. Ik pas me vanzelf aan. Daar hoef ik niets voor te doen. Er is geen vaste vorm. Door anderen word ik vaak ervaren als ongrijpbaar. Wat ik ook vaak terugkrijg is rustig, krachtig en open. Mensen hebben het gevoel er te mogen zijn in mijn aanwezigheid. Dat komt, omdat ik niets in mezelf afwijs en daarmee niets in de ander afwijs.

Er is steeds een afweging of dans van alles laten zijn en te voorschijn komen. Pas wanneer de innerlijke impuls sterk genoeg is kom ik in actie. Dat gaat vanzelf. Ik herken ook periodes van voorbereiding, verwerking en afsluiten.

Mijn totale ervaring is niet goed te beschrijven, omdat het zo uiteenlopend en wisselend is. Ik laat mezelf sturen door wat er opkomt. Ik weet niet waar het vandaan komt en waar het heen gaat. Het is een voortdurend verdwaald zijn vanuit een heldere positie. Een steeds weer duidelijk worden van richting en situatie.

De laatste weken ben ik bijvoorbeeld verliefd. Er zijn gevoelens van dankbaarheid voor deze situatie, verlangen om steeds bij haar te zijn, genieten van sex en intimiteit, angst om afgewezen of verlaten te worden, opbouwen van vertrouwen, onzekerheid over mijn lichaam, etc. Ik merk een deels bewuste en deels onbewuste beweging op van afstemmen, aanpassen en mezelf zijn. Spelen met grenzen en patronen.

Wat het vrij en speels maakt is dat ik weet wat ik ben en daar de hele tijd op terugval; stilte, alleen zijn, de aanwezigheid zonder reden en bedoeling. Vanuit deze basis van niet weten, niet doen, geen verwachting is elk moment een bouwsteen van een zich ontvouwende situatie. Mijn persoonlijke plek als Ferry in dit geheel is steeds weer een co-creatie aangaan door expressie te geven aan lichaam, denk en voel impulsen; een woord, een gebaar een beweging. Zo kom ik steeds weer tot leven.

Eenvoudig. Enkelvoudig.