fbpx
Browsing Category

Ego

Advaita Vedanta, Ego

Satsang is niet doen

Hoe zou jij jezelf ervaren in de wetenschap dat alles vanzelf gaat en jij niets hoeft te doen om tot het ultieme geluk van Zelfrealisatie te komen?

Stel je voor dat er geen doener of denker is. Dat alles gedaan en gedacht wordt. Wat beweegt jou dan voort? Hoe ontstaan gedachtes, gevoelens en ervaringen? Stel je voor jij je niet met jouw leven hoeft te bemoeien.

In satsang kun je simpelweg gaan zitten zonder plan, strategie of intentie. Ontspannen en aanwezig zijn. Er komen vanzelf gedachtes, twijfels, impulsen, gevoelens en vragen op. Deze kun je uitspreken en publiekelijk maken. Dat heeft op de een of andere manier een zuiverende werking.

Je bent al wat je bent. Je hoeft alleen maar te ontspannen. De verwarring is het denken wat een logisch verhaal probeert te maken en rondjes draait. Het is een gesloten systeem. Door de aandacht vrij te laten bewegen en geen doel na te streven gebeurt Zelfrealisatie vanzelf. Het eerste wat er gebeurt is dat alle verhalen wegvallen. In die conceptloze aanwezigheid is er helder niets. Meestal is er een supergewaarzijn van het lichaam en de omgeving. Dit gewaarzijn dijt uit en verdiept zichzelf in stilte zonder einde.

In deze verdieping vindt een omslag van je identiteit plaats van persoon zijn naar ik ben Bewustzijn of het Absolute. Dit is voorbij dualiteit en non dualiteit. Wanneer je als DAT verblijft ontstaat er een subtiele verandering van inzicht. Alle persoonlijke kenmerken komen weer terug, de wereld komt weer terug en ineens blijkt je identiteit weer een omslag te maken naar ik ben alles. In dit alles is er een authentiek persoon zonder grenzen.  Ik noem het de Persoon van Zijn. De wereld is weer zoals die was en nu super echt. Het heeft tegelijk iets illusoirs en alle intenties van mensen worden doorzien. Het voelt als een spel wat zich afspeelt, jij bent er onderdeel van, je bent het spel, je bent de gewaarwording van het spel en DAT wat er aan voorbij gaat.

Voor mensen die hier niet mee bezig zijn, bijvoorbeeld je kinderen en collega’s is er niets aan de hand. Jij bent een persoon zoals ieder ander. Misschien soms wat apart en onvoorspelbaar. Er is een groep mensen die zich tot je aangetrokken voelt door de rust en het overzicht. Een andere groep mensen wordt juist van je afgestoten, omdat er geen ambitie en richting is. Zo is het voor mij.

Schrijf je in voor een maandelijkse dosis Straat-taal Verlichting en ontvang gratis mijn boek Zelfrealisatie.

Ego

Er is geen persoon

Wanneer ik subtiel naar mijn ervaring in het moment kijk merk ik dat er niet zo iets als een persoon of ego is. Er is een continue stroom van ervaring waarin ik mezelf ervaar als oneindig ongedefinieerd bewustzijn en alle waarnemingen die daarin verschijnen. Het woord “ik” verwijst voor mij naar wat ik werkelijk ben. Dat is iets anders dan de gedachtes over de persoon of een ego.

Ik vind het humoristisch dat ik hetwoord ‘ik’ in mijn dagelijkse leven gebruik, terwijl anderen niet precies weten wat mijn uitgebreide ervaring van mezelf is. En dat dat dus ook niet nodig is. Dat is weer zo’n geniaal iets van leven. Dat de essentie van verlichting zo eenvoudig en tegelijk zo complex is.

Over het algemeen wordt aangenomen dat het woord “ik” hetzelfde is als het ervaren van een centrum. De woorden “persoon en ego” verwijzen over het algemeen naar het gevoelsidee van een solide centrum.

Ik ervaar mezelf als persoonlijk zonder centrum. Verwarring is altijd conceptueel en meestal door een koppeling van gedachtes die niet perse bij elkaar hoeven te horen. Wanneer je het idee centrum loskoppelt van de idee persoon ontstaat er inneens een ander perspectief.

In spirituele kringen is het woord “ik” meestal een verwarrend woord, want zolang je een “ik” hebt ben je niet verlicht. Teglijkertijd komt niemand van deze ik beleving af en hebben de meeste zoekers daardoor het idee niet verlicht te zijn. Dat vind ik komisch. Voor mij ligt dat dus anders. “Ik” staat voor oneindig ongedefinieerd bewustzijn of het Absolute en dat wat we het persoonlijke noemen. Het persoonlijke is lichaam, denken en voelen. Voor mij is er geen splitsing of afscheiding tussen het oneindige en het lichaam.

Vandaar dat de simpele vraag: wie ben ik? een oneindige diepte heeft.

Ik verbeeld deze eenheid ook wel in; ik ben IK. Dit betekent dat ik mezelf ervaar als een afgescheiden persoon en als ongrijpbare eenheid (God).

Hieronder geef ik mijn gedachtes over ego en persoon weer. Als het goed uitwerkt wordt de soliditeit van deze begrippen transparant en ontstaat er een opening naar een meer geintegreerde ervaring van het woord “ik”.

Wat is ego?
Ego zie ik als is een zelf organiserend proces wat de energie en informatie stroom in het lichaam reguleert (zelfregulatie). Ego komt voort uit het hele lichaam en de relatie met de omgeving. De mens is een sociaal en interactief wezen. De zelfregulatie gebeurt door een voortdurend proces van waarnemen en beïnvloeden. Het is een activiteit die voortdurend meet hoe het in het lichaam en buiten het lichaam is. Dit gebeurt vanzelf. De kerntaak van het ego is het lichaam helpen te overleven. Dit schijnt voor meer dan vijfennegentig procent onbewust te werken.

Ego is een proces en geen waarneembare solide entiteit. Ego is daarom in zekere zin een illusie.

Een onderdeel van de beweging van ego is een gevoelsidee van afgescheidenheid. Dat begint als baby in contact met moeder. Eerst is er een oersoep van non duale ervaring zonder afgescheidenheid en langzaam ontstaat het besef dat er een verschil is tussen ik en moeder. Uit dit besef van afscheiding en de relatie met moeder ontstaat het begin van het gevoelsidee van afgescheidenheid en daarmee de beleving van een afgescheiden persoon. Het ego gaat grofweg over hoe je als persoon (lichaam, denken en voelen) omgaat met de buitenwereld.

Het begin van het ego bestaat uit een negatieve ervaring met de moeder. De baby die een behoefte heeft en de moeder die niet is afgestemd. De basis van het ego is daarom ook angst en ontevredenheid. Deze afhankelijkheid, angst en ontevredenheid wordt later op anderen en de wereld geprojecteerd.

Een ander belangrijk onderdeel van het ego of de persoon is dat het bestaat uit een subject (ik) en een object (wereld) beleving. Door meditatie of conceptuele helderheid kun je jezelf en de wereld als object zien, omdat je jezelf ook kan ervaren als bewustzijn.

Ego is opgebouwd uit verinnerlijkte object-relaties met ouders, opvoeders of andere rolmodellen. Deze verinnerlijking van relatiestructuren hebben een belangrijke invloed op de informatieverwerking van het systeem en creeeren een gevoelsidee van iemand zijn.

In een non duale ervaring is er geen afgescheidenheid (subject-object ervaring) en verdwijnen alle behoeftes aan steun, lijden en verlangen. Er is alleen maar eenheid. In deze eenheid kunnen ook de ervaringen van afgescheidenheid, lichaam, voelen en denken plaatsvinden.

Een perceptie die hieruit voortkomt is dat ik me niet hoef te bemoeien met hoe het lichaam, denken en voelen zich in de wereld beweegt. Dit gebeurt allemaal vanzelf volgens natuurlijke wetten. Hier komt die vakantiestemming of pensioen houding vandaan. Ook de technieken waarmee ik werk zijn gebaseerd op niets veranderen, alleen bewustwording. Er is geen hechten aan een voorkeur, waardoor alles kan gaan zoals het gaat. Hier kan ik waarschijnlijk ook een heel boek over schrijven, maar ik vind het leuker om het samen te onderzoeken in mijn groepen.

Schrijf je in voor een maandelijkse dosis Straat-taal Verlichting en ontvang gratis mijn boek Zelfrealisatie.

Ego

Wanneer ervaar je zin, betekenis of waarde in je leven?

Vanuit mijn observatie is zingeving en betekenis belangrijk in een mensenleven. Het is een biologisch instrument om te overleven als geheel. Zingeving en betekenis ontstaan in actie waarbij er een intentie is om er als geheel beter uit te komen. Wanneer mensen geen zingeving of betekenis ervaren is er lijden. Lijden is een signaal van het lichaam dat het anders kan.

Vandaag liep ik een rondje Sloterplas en ik ervaarde lijden. Het was een verkramping in het midden van mijn lichaam. Ik zei er innerlijk hallo tegen en bleef het met een vriendelijke houding ervaren. Er ontstond een beeld bij van een wild  e n vrijgalopperend paard met iemand er op. Het paard glanzend en levendig. Ik liet het beeld ontvouwen en was tegelijk verbaasd. Hoezo een beeld van vrijheid wat paste bij dat gevoel van lijden. Ik bleef bij de pijn en het beeld. Toen kwam de realisatie dat het paard helemaal niet vrij was. Het deed wat de mens wilde. In dat inzicht ontspande de verkramping in mijn lichaam en er ontstond een onderzoek naar waar ik mezelf beperk. Dit bleek later mijn verlangen naar eenvoud te zijn.

Hoe kom je als mens tot een betekenisvolle actie?

Een vraag die kan werken is; Is er iets in je ervaring wat je stoort? Dit kan een vieze kamer of je kapotte fiets zijn, maar ook de opwarimg van de aarde of een ander inmens dilemma. Begin bij wat je kan veranderen. Doe in ieder geval iets.

Jij bent de interactie met je omgeving

Niet in actie komen kan verschillende oorzaken hebben. Over het algemeen komt het voort uit een gebrek aan integratie van verschillende niveaus.

Er is ook directe zingeving, betekenis en waarde in ontwaking (het jezelf realiseren als het Absolute). Mijn boodschap is dat je beide aspecten van het leven kunt realiseren en uitdiepen. Het verlichte leven en het fysieke leven van pijn, genot en zingeving.

Splitsing 1 Denken en voelen.
Je kunt een helder uitgewerkt plan hebben en niet in actie komen. Er kan een splitsing zijn in het denken en het voelen over het denken. Dit dient op een lijn te komen. Mensen die hier in zitten voelen zich vaak verward en stuurloos. Over het algemeen komt iemand tot een integratie door de huidige situatie door te nemen met iemand die luistert en samenvat. Dat klinkt eenvoudig, maar dat is het niet. Waarheid is simpelweg wat er NU voor jou is.

Het ervaren en dragen van jouw waarheid leidt tot integratie

Splising 2 Lichaam en actie.
Wanneer het denken en voelen geintegreerd zijn ontstaat er een volgend probleem. Hoe komt het lichaam in actie? Er kan nog steeds een dissociatie zijn tussen het genitegreerde gevoelsidee en de lichamelijke actie in de wereld. Mensen die hierin zitten staan steeds op het punt om in actie te komen en er gebeurt niets. Ze voelen zich vaak niet gehoord, gezien en boos.

Boosheid is schadelijk voor het lichaam, omdat een deel wil vechten en een ander deel wil vluchten. Het alsof je op de rem en het gas tegelijk trapt.

Waar ontstaat die impuls tot actie? Dit is een complexe vraag waar ik geen volledig antwoord op heb. Een onderdeel van in actie komen is het hebben van een concreet doel. Wanneer er een doel is wordt de ervaring rondom het doel gevormd.

Een voorbeeld is het expiriment met de aap op het basketbalveld. Je ziet een filmpje van een basketbalwedstrijd en je krijgt de opdracht te tellen hoe vaak de bal wordt overgegooid. Terwijl je dat doet loopt er een man in een apenpak door het beeld. De meeste mensen zien dat niet gebeuren, omdat ze gefocust zijn op het overgooien van de bal.

Toch zijn er genoeg mensen met concrete doelen die niet in actie komen. Komt dit door een gebrek aan zelfvertrouwen? Gebrek aan kennis en vaardigheden? Niet uitgenodigd worden?

Is er iets wat je kan doen om in actie te komen?

Splising 3 Actie en wereld.
Het kan zijn dat er een actie is ontstaan en vervolgens niet overeenkomt met de behoefte in de wereld. Het draagt  niet bij tot een verbetering van jezelf, de ander, de cultuur of de natuur. De vraag is nu; kijk ik wel de goede kant op?

Luisteren transformeert.
Wanneer er een integratie is op alle drie de niveuas ervaart iemand zijn of haar leven als zinvol, waardevol, betekenisvol, etc Het luisteren naar elkaars ervaring zoals die NU is met een intentie van er wederzijds  beter uitkomen, is transformerend.  Dit is gelijk een definitie van een relatie. Wanneer er geen intentie is om er samen beter uit te komen kun je niet spreken van een relatie. Het beste wat je voor elkaar kan doen is luisteren en eventueel samenvatten wat de ander heeft gezegd.

Waarheid is wat er NU is en dat volledig onder ogen zien is transformerend.

Dat is wat we doen in de Authenticiteitcirkel en het Focussen naar Essentie. We zijn met elkaar en luisteren open naar elkaars ervaring in het moment zonder iets te willen fixen of veranderen.

Schrijf je in voor een maandelijkse dosis Straat-taal Verlichting en ontvang gratis mijn boek Zelfrealisatie.

Ego, Groei

Er is verlichting en verduistering

Wat vorm heeft, werpt een schaduw

Welkom bij schaduwbewustzijn…

De kern van Jungs werk is dat het Zelf bewust en onbewust de groei van een mens leidt. Het Zelf is een mystieke kracht. Groei leidt naar moraal en goddelijke wijsheid. Het leren omgaan met de onderdrukte krachten (schaduwzijde) is hierbij belangrijk, omdat dit leidt naar een volledige groei. Wanneer de schaduwzijde niet geintegreerd wordt kan het de mens overnemen. Dit gebeurde bijvoorbeeld bij Hitler. Het archetypische beeld van  de hemel en de hel heeft hij letterlijk neergezet door mensen te martelen, te vergassen en te verbranden. En dit soort praktijken gebeuren nog steeds vandaag de dag in de wereld! Zo verkeerd kan de schaduwzijde uitpakken.

In een gezond groeiproces komt er steeds iets  uit de schaduw in het bewustzijn wat aandacht vraagt en waar je iets mee moet. Het wonderbaarlijke is dat het leven iedereen specifieke aanwijzingen geeft. Dat kan in dromen of in het dagelijkse leven zijn (synchroniciteit). Deze boodschappen dien je te leren ontvangen en ermee om te gaan. De basisstructuur van de ziel bestaat volgens Jung uit opgeslagen archetypische drama’s. Deze drama’s komen voort uit menselijk gedrag van miljoenen jaren ervaring wat werkt in de zin van overleven als mensheid. Daar zit licht en donker in.

Kijk naar archetypische verhalen van goden die hun zoon offeren. Symbolisch zou je offering van een kind kunnen zien als iets oppofferen wat je het meest liefhebt om een betere toekomst te hebben voor het gezin. We weten niet hoeveel kinderen er vroeger van de honger of koude stierven. Misschien offerde mensen hun zwakste kind op voor het geheel in sommige situaties. In deze tijd klopt een dergelijke daad natuurlijk niet en moet de symbolische waarde worden in gezien.

We zijn als mensheid gekomen waar we zijn en al dat gedrag is vastgelegd in een soort geestelijke genen die je ook memes of archetypes kunt noemen. In onze huidige civilisatie wordt de afwezigheid van agressie en anders denken vaak gewaardeerd, maar als dit doorslaat in combinatie met een totalistische leider ontstaat er een vernietigende cultuur met onderdrukking en slechtheid. Een dergelijk regiem gaat uiteindelijk altijd weer ten onder, omdat het leven aanpassing vereist. Dat is de reden waarom democratie werkt. Het is nog steeds een simpele besturingsvorm, maar iets beters is er nog niet ontstaan om landen te regeren.

Schaduwwerk is een manier om tot volledige verlichting te komen. Door de extremen van alle dierlijke instincten en pure goddelijkheid toe te laten ontstaat er heelheid. Dat is het proces van ontwaking en groei. Beiden leiden wat mij betreft naar een steeds complexere vormen van langdurige zorgzame relaties.

Het ego van de ouder gebruikt de onderdrukking van de ziel van het kind om de eigen machtspositie in het gezin te handhaven en het beeld van de gezinspersona op te vijzelen. In een vreemde kronkel identificeert het kind zich met de machtige ouder. Dit zie ik ook in bedrijven en spirituele gemeenschappen gebeuren. Het medicijn is alles leren voelen (dus ook gevoelens van afkeer en de agressie die daaraan ten grondslag ligt) en in contact brengen. Dat is wat we doen in de authenticiteitcirkel.

Naast de verlichting van het jezelf realiseren als licht, bewustzijn en/of liefde is er de ontmanteling van ideaalbeelden en de duisternis die gepaard gaat met verlies, drama, afbraak en dood. De dualiteit. De dood is voor veel mensen dreigend, omdat er een gevoel is van einde. De dood wordt weggestopt net als al het ongeleefde zielsmateriaal uit de jeugd. De verbannen ziel van de jeugd die opgesloten zit komt vroeg of laat naar buiten om gezien te worden. Daar zitten ook onderdrukte talenten in. Deze schaduwdynamiek is een proces wat vaak pas op middelbare leeftijd (40-55) op gang komt. Het masker van aanpassen begint rond deze leeftijd in het zicht van de dood af te brokkelen. Wanneer je durft af te dalen in de wereld van deze nog niet geleefde impuslen, geheime verlangens en verborgen behoeftes komt er een vernieuwde levens kracht vrij.  Dit is de wederopstanding van jezus aan het kruis.

Waar offer jij jouw authenticiteit op in een poging je veilig te voelen, geld te verdienen en/of liefde te krijgen?

Wil je deze schaduwzijde echt aangaan? Het voelen en doordringen van ouder worden, haat, woede, jaloezie, hebzucht, lust, schaamte, verslaving, luiheid, agressie, afhankelijkheid, faalangst, etc. Schaduwwerk is een langdurig proces van telkens weer vergeten, herkennen, doorzien en doorleven van al die aspecten die onderdrukt en afgesplitst zijn door het aanpassen aan opvoeders en collectieve normen en waarden van de maatschappij.

Hoe wordt afbraak een doorbraak? Hoe ontdek je winst het verlies?

De roep om schaduwwerk kan zich fysiek kenbaar maken door slapeloosheid, allergie, hoofdpijn, haaruitval, rugpijn, zweetaanvallen, wisselende stemmingen, impotentie, geheugenverlies, gehoorverlies, borstkanker, prostaatkanker, hartaanvallen, etc. Het kan zich ook uiten in een depressie, midlife crisis, een drang om te stelen of het verlangen om niet meer deel te nemen aan de maatschappij. De een vloeit door deze archetypische beweging heen en voor een ander is het een onwerkelijke beproeving. Voor beiden is de vraag wil je de opkomende schaduw aangaan?

De laatste maanden voel ik regelmatig impulsen die wijzen op uit de maatschappij of de innerlijke gevangenis daarvan willen stappen. Het vertaald zich in naar Parijs willen rijden en identificaties in films met zwervende mensen. Ik heb dan steeds het idee dat ik iets moet veranderen aan mijn leven. Mijn huis verkopen en gaan zwerven. Door het schaduwwerk herken ik deze impulsen als een archetypisch figuur. Ik noem hem de zwerver. Deze is in conflict met de Kostwinner, die in de structuren van de maatschappij wil meegaan en zorgt voor een inkomen en basisbehoeften. Ik geniet van de impulsen van de zwerver die een zekere eenvoud en vrijheid nastreven. Ik laat beiden archetypische impulsen in mijn bewustzijn doordringen en zie wel waar het heen beweegt.

Ben je bereid (nogmaals) al je zingevingsvragen te stellen op deze middelbare leeftijd? Misschien is er zelfs al verlichting en/of een succesvol leven. Dan komt daar ineens die onzichtbare hand uit de diepte die je uitnodigt om mee te gaan. Het gaat niet om de antwoorden. Het gaat om het zijn met de vragen zonder onverschillig te worden. Het is een langzame en soms zware weg.

Het onderzoeken van de psyche is in onze samenleving een onderdeel van de collectieve schaduw. Meestal wordt je als zweverig bestempeld. Ik gebruik het label spiritueelleraar, omdat ik zelf de waarde heb ervaren van mijn leraren. De paradox van het feit dat zelfonderzoek in de schaduw zit is gelijk de oorzaak van het vele psychologische lijden in onze maatschappij. Een andere moeilijkheid is dat wanneer je dan toch aan zelfonderzoek en verlichting doet dat de psyche een ongrijpbaar dynamisch en vloeibaar iets is. Vanuit mijn ervaring is het grondig bestuderen van de psyche een levens en dagtaak en ik weet met al mijn studie misschien een paar procent van alle kennis op dit gebied. Wat ik wel zie is dat het werk praktisch te doen is door steeds in het moment aan te pakken wat er komt. De twee vormen die ik heb ontwikkeld werken en daarmee hoef je niet eens de theorie van psychologie en spiritualiteit te kennen. Dat zijn theorieen die zijn ontstaan door de werkelijkheid in het moment te onderzoeken. Door het Focussen naar Essentie en de Authenticiteitcirkel te beheersen heb je altijd je eigen leraar en therapeut bij de hand.

De kern van de persoon is een onmetelijke kracht en een paradoxale veelheid van leven. Wanneer deze zogenaamde negatieve emoties niet erkent worden en onderdrukt blijven nemen ze vroeg of laat de controle over. Zo werkt de schaduw, het is de ander in jou.

Ken jij de leeuw die je heeft opgegeten? De schaduw is onzichtbaar en dat maakt het zo moeilijk om er mee te werken.

De persoon verlangt ernaar om gezien en aanvaard te worden zoals die is. De persoon hunkert naar verbinding en genezing van het verraad tussen ouder en kind. De persoon verlangt naar de zorgzame geliefde die voedt en onderhoudt. De persoon hoopt op een zielenvriend die een eind maakt aan de eenzaamheid. De persoon wil bezield werk. De persoon zoekt een gevoel van zin en betekenis die hem of haar verbindt met het grotere patroon. De behoefte aan authenticiteit neemt toe. Authenticiteit ontstaat in het volledig omarmen, doorvoelen en in contact brengen van gevoelens, impulsen en gedachtes in het moment. De schaduw wil zichzelf blootgeven. Dit is een functie van de Authenticiteitcirkel.

Een autonomie zonder afhankelijkheid, machteloosheid en speelsheid is onecht

Het spirtuele schild van onaantastbaar en onstervelijk zijn is net zo’n illusie als het schild van maatschappelijk succes met macht, lust, geld en ander genot. Het aangaan en verblijven in al die verborgen verlangens en krachten brengt mij bij de heilige waarde van een aards leven met langdurige zorgzame relaties, persoonlijke grenzen, lijden, non duale essentie en dagelijkse problemen. De schaduwkant die steeds minder als een vreemde aanvoelt en me niet meer overneemt. Alles is welkom vanuit een authentieke ontspannen nieuwsgierige aanwezigheid, Dit is de weg naar werkelijke heelheid.

In onderstaande video wordt schaduwwerk helder toegelicht en halverwegen komen er goede manieren om te werken met je eigen schaduw. Connie Zweiger is een ervaren psychotherapeut met veel meditatie ervaring (10 jaar in een klooster geleefd).

Schrijf je in voor een maandelijkse dosis Straat-taal Verlichting en ontvang gratis mijn boek Zelfrealisatie.

Ego, Leraar-leerling verhouding, Relaties en sexualiteit

Spiritueel misbruik

De persoon is nooit vrij, bewustzijn wel, en ik ben beide

Hoe ontstaat spiritueel misbruik?
Zelfrealisatie is iets wat elke seconde gebeurt. Er zijn in mijn ervaring periodes waarin dit vergeten word. Ik zou dus kunnen stellen dat Zelfrealisatie af en aan gaat.

Ik ervaar mijzelf als twee elkaar afwisselende staten/percepties;
1.De staat van non duale essentie waarin er geen enkel verlangen of beeld is. Misbruik komt hier niet voor.
2.De identificatie met het lichaam, denken en voelen. Hier zijn er allerlei verlangens van overleven en intimiteit. Van hieruit kan misbruik ontstaan.

Beiden staten horen bij Zelfrealisatie. De neiging is om de eerste staat te idealiseren en dat aan een spiritueel leraar toe te schrijven. Een projectie van een ideaalbeeld. Een ideaalbeeld komt als eerste voort uit de aanname dat er zo iets bestaan als een ideaal (verlicht) persoon. Dit sprookje komt voort uit religieuze verhalen en dringt door in de spiritualiteit en onze opvoeding. Op vroege leeftijd willen we perfect zijn voor onze ouders en later de omgeving. De werkelijkheid is dat een perfect persoon niet bestaat. Elke gerealiseerde persoon is net als ieder mens gebonden aan verlangens en behoeftes en is daarom nooit volledig vrij.

Wanneer kun je jezelf als gerealiseerd zien?

Wat je bent is puur en vrij. Dit besef dringt ook door in de geidentificeerde toestand. Wanneer mensen begrijpen dat deze twee lagen tegelijkertijd plaatsvinden komen die schandalen in een ander daglicht te staan. De les is steeds weer dat je niet perfect hoeft te zijn om jezelf te realiseren als puur en zuiver bewustzijn. Tegelijk is het belangrijk om het ideale te blijven nastreven, omdat het een richting geeft en herinnering aan vrijheid. Helaas wordt het ideaalbeeld door de meeste leraren en de leerlingen te serieus voortgezet. Ik zie dat als een spel. Aan de ene kant hebben zoekers dit beeld nodig en speelt de leraar deze rol. De andere kant is dat het altijd een illusie zal blijken en een reden dat verlichting en zelfrealisatie zo ver van mensen af blijft staan.

De persoon kan nooit verlicht zijn, DAT wat ik ben gaat daaraan voorbij

Ik wil misbruik niet goed praten. Sterker nog, ik denk dat een verlichte leraar die misbruik pleegt gevaarlijk is, omdat hij of zij volkomen toerekeningsvatbaar is. Er is een bewust nastreven van genot, een weten van het misbruik en een volledig verantwoordelijkheid nemen voor de consequenties.

Met een schandaal wordt een leraar vaak afgedaan als niet (meer) verlicht, maar het is complexer dan dat. De persoon kan zichzelf nooit realiseren als zuiver bewustzijn. Wanneer de realisatie als bewustzijn er is, dan is de persoon er niet. Bewustzijn van de identificatie met de persoon (lichaam, denken en voelen) is paradoxaal genoeg steeds weer de herinnering aan de essentiele vrije staat. Het bewustworden van de identificatie is de weg terug naar Zelfrealisatie. Wanneer deze herinnering niet dagelijks plaatsvindt ontstaat er verwarring en misbruik. De tijd dat je jezelf als puur bewustzijn ervaart heeft invloed op de persoon. Er ontstaat steeds meer ontspanning en compleetheid in de persoon.

Zelfrealisatie is elke seconde en niet een staat van zijn.

Het mooi zou het zijn als een leraar open is over de verschillende lagen in en als bewustzijn. Ik denk dat de nieuwe leraar volkomen authentiek en eerlijk is over zijn of haar persoonlijke belevingswereld en geen ideaalbeeld probeert neer te zetten.

De paradox is dat de persoon onlosmakelijk verbonden is met Zelfrealisatie (jezelf realiseren als bewustzijn)

Ik gebruik Focussen naar Essentie om via de persoon naar de ervaring van God te komen. Het Goddelijke is er de hele tijd, het is wat je bent en de persoon ook. Het is belangrijk om de structuren van beide staten te kennen en te blijven onderzoeken. Mijn waarneming is dat de persoon verlangt naar een langdurige zorgzame relatie. Misbruik komt voort uit een vervorming van dit verlangen.  Mix dit met de autoriteit van een leraar en je hebt spiritueel misbruik.

Naar mijn mening heeft spiritueel misbruik verschillende mogelijke oorzaken;

  • identificatie met lichaam, denken voelen en daarmee genot nastreven voorop stellen
  • verveelt raken door gelijkmoedigheid en leegte
  • ontlading nodig van het lichaam door spanningsopbouw
  • niet volgen van de wederzijdse behoefte aan een langdurige zorgzame relatie
  • onbewust van een onderdeel van een innerlijke patroon
  • op een voetstuk staan

Uiteindelijk is de kern van misbruik het verlies van de menselijke maat (compassie en zorgzaamheid) en het verstrikt raken in verwarde delen van de persoon. En die verwarde persoon is misschien wel nooit volledig opgelost. Het is belangrijk om na Zelfrealisatie alert te blijven op patronen van de persoon. Vandaar dat ik de Focussen naar Essentie en Authenticiteitcirkel belangrijk blijf vinden als beoefening. Het staat garant voor de menselijkheid in de spiritualiteit en een oneindig proces.

https://youtu.be/BMwNUqBYn3M

Ego, Inquiry

Heb je last van je hoogsensitiviteit, ben je burnout of ben je geinteresseerd in spiritualiteit?

Geluk en vertrouwen komen voort uit een ontspannen voelen in je lichaam

Moeheid, angst, twijfels, uitzichtloosheid, lichamelijke ongemakken en overprikkeling. Iedereen heeft wel een periode in zijn of haar leven waarin dit zich afspeelt.

De meeste problemen ontstaan door een gesloten denkkader. Het denken draait rondjes en er komen geen nieuwe inzichten of doorbraken. Door het lichaam erbij te betrekken ontstaat er altijd een doorbraak. Focussen naar Essentie heeft het lichaam als uitgangspunt. In de training Focussen naar Essentie leer je om subtiele ervaringen van lijden te transformeren in ervaringen van geluk en innerlijke harmonie.

Het lichaam heeft een enorme intelligentie.

Een andere beoefening die ik Authenticiteitcirkel noem neemt contact als middel naar innerlijke harmonie. Heb je behoefte aan wezenlijk contact met anderen dan is dit een vorm die waarschijnlijk bij je past. In deze bijeenkomsten leer je met behulp van vijf pijlers hoe je op een zachte en open manier contact maakt. Iedereen heeft behoefte aan langdurige zorgzame relaties in het moment. Herken je dat wanneer je in pijn bent het helpt als iemand naar je luistert? Dat zijn eenvoudige dingen die heel belangrijk zijn.

Zachtheid en een open houding zijn de basis van groei en inzicht

Hieronder een video (9 minuten) waarin ik het Focussen naar Essentie uitleg. Je leert deze vaardigheid in zes dagdelen in een groep met maximaal tien gelijkgestemden. Je oefent met elkaar waardoor er diepgaande contacten kunnen ontstaan.

De 10 stappen heb ik voor je uitgeschreven.

Ego, Inquiry

Waarom kom je steeds in je drama?

Identificatie is onbewust, dis-identificatie is bewust

Wat ik waarneem is dat cursisten op een gegeven moment weten hoe ze in Essentie kunnen komen en zichzelf realiseren als Bewustzijn of het Absolute. Toch is er keer op keer die terugval naar het drama door de identificatie met het lichaam, denken en voelen. Dit lijkt dan de waarheid. Dat gebeurt in een fractie van een seconde en altijd onbewust. Wanneer er bewustzijn ontstaat van de emotionele commotie is dat het teken om weer actief via het lichaam, Essentie tot Zelfrealisatie te komen. Dat is een superactief doen van de Focusstappen. Op een gegeven moment is het een stabiele ervaring die zichzelf in stand houdt.

De serene ruimtelijke non duale ervaring is echt en geen vlucht of dissociatie. Het duurt even voor mensen dit op waarde schatten

Ego, Focussen

Innerlijke verscheurdheid

Verblijven in wat er is brengt me altijd naar wat ik ben

Vanochtend ervaar ik een innerlijke verscheurdheid. Het is een kwetsbaar, labiel gevoel in het midden van mijn lichaam. Hartverscheurend. Wanneer ik er met zachte aandacht bij blijf ontstaan er beelden en woorden die bij die sensaties horen. Ik zie tegengestelde verlangens en een afkeuring van die tegengesteldheid. In het zien van die afkeuring ontstaat een besluit om ermee te focussen.

Ik ga er eens lekker voor zitten. Zet mijn thee weg, want dat leidt af.

Ik zeg innerlijk “ja” tegen de pijnlijke verscheurdheid en volg de energie. De tegengestelde verlangens scheuren mijn gevoelsbeeld van zelf langzaam uit elkaar. De beweging ontvouwt zich verder. De pijnlijke verscheurdheid verruimt en krijgt de kwaliteit van een non duale ruimte. Het is er warm, ruim, helder en fijn.

Nou dat ging snel. Hoe kan ik vanuit deze situatie verder kijken? Ik neem de verscheurdheid weer in mijn aandacht. Het is nu anders.

Vanuit hier kan ik zien dat al de tegengestelde verlangens mij niet gelukkig maken. In de verscheurdheid lijkt het alsof ik een keuze moet maken en dat daar mijn geluk vanaf hangt. Ik kan nu al die verlangens ervaren en niets doen. Ik zie ook dat ik er een paar kan volgen of allemaal, het maakt niet uit. Ik zie dat welk verlangen ik ook volg het geen blijvend geluk brengt. Zeker niet het geluk van de non duale ruimte die er nu ook is.

Wanneer ik verder de innerlijke verscheurdheid in zak is er een niet weten, geen richting en verwardheid over het dagelijkse leven. Dat is het dan. Er is geen oplossing en er is vanuit de ervaring van ruimte geen oplossing nodig. Het piekeren over een oplossing verdwijnt. Nu zit ik in een situatie waar er verscheurdheid is, verlangens, ruimte en een niets hoeven.

Het in communicatie brengen van de non duale essentie en het lichaam, denken en voelen geeft ruimte om te verblijven in wat er is. In mijn geval verwarring en een gevoel van verscheurdheid op dit moment. De verscheurdheid hoeft niet weg. Ik kan me voorstellen dat wanneer die ruimte er niet is in de ervaring van (langdurig) lijden dat mensen besluiten om zelfmoord te plegen, er uit stappen of het roer omgooien.

Vanuit mijn ervaring op dit moment is dat allemaal geen uitweg. Het verblijven in de pijn is voor mij de enige mogelijkheid. Ik besef me dat ik dat door het focussen heb geleerd. Verblijven in wat er is brengt me altijd naar wat ik ben.

Ik zie dat alle vijf peilers van de Authenticiteitcirkel onderdeel zijn van het Focussen. De peilers worden dan toegepast op de relatie met het gevoel in het lichaam.

Ego, Essentie

Basale innerlijke goedheid

Iedereen is in de basis goed. De vraag is misschien hoe kan ik dat direct ervaren? De aandacht is meestal gericht op wat beter kan en daarmee op gevoelens van te kort en gemis. Het lijkt dan alsof de basis bestaat uit minderwaardigheid of te kort. Dat is niet de waarheid. Het ervaren van de basale innerlijke goedheid is simpel. Door een kleine verschuiving van de aandacht verandert het mechanisme wat gericht is op te kort naar een perceptie van volledig geluk om niets. Dat is de basale innerlijke goedheid.

Met de vaardigheid Focussen zit je in tien minuten bij jouw basale innerlijke goedheid. Wanneer je dat voor het eerst ervaart gebeurt er nog niet zo veel. Het lijkt dan iets van toeval of een incident. Wanneer dit echter vaker gebeurt begint de verandering. Na de verwondering over de simpelheid van de weg naar deze innerlijke goedheid word je er verliefd op. En omdat het steeds weer gebeurt ontstaat er vertrouwen en inzicht. Het is ons nooit verteld dat het zo eenvoudig is om in die basale innerlijke goedheid te verblijven.

Eerst wordt de communicatie tussen het hoofd en het lichaam in gang gezet, daarna de communicatie tussen het lichaam en basale innerlijke goedheid of essentie.

De weg is steeds hetzelfde. Het is jezelf lichamelijk en geestelijk openstellen voor alles wat er op dit moment in jouw te ervaren is. Dat is een innerlijke houding waarin je alles begroet met een simpele ja. Wanneer je thuis bent in deze houding kom je steeds dieper in de ervaring van basale goedheid die je bent.

De simpele vraag; Kun je er ja tegen zeggen? doet wonderen. Dat wat je ervaart hoeft niet weg, te veranderen of milder gemaakt te worden.

Door steeds weer vanuit deze basis te ervaren, waar te nemen en te leven verandert de kwaliteit van je identiteit. Het wordt krachtiger, liefdevoller, zachter en helderder zonder reden. Basale innerlijke goedheid wordt de kern en achtergrond van je ervaring. Je bent het! Wanneer die innerlijke kern zich verstevigt heeft dat uitwerking op het lichaam, denken, voelen en gedrag. Het lichaam wordt gezonder, het denken eenvoudiger, het voelen evenwichtig en het gedrag wordt zorgzamer. Er is minder terughoudendheid en angst in contact. Alles wordt steeds simpeler, omdat er niets meer nodig is van buiten om je goed te voelen.

Stel je eens voor hoe je dan zou leven. Wanneer je steeds terug kan naar een gevoel van compleetheid en innerlijke perfectie verlopen keuzes en actie anders. Het wordt vloeiender en organisch. Er is een andere logica. Een logica van vertrouwen, overgave en een niet hechten aan resultaten, omdat er een innerlijk gevoel van geluk is.

Ik geef alleen aan dat het mogelijk is en ik laat het zien in mijn cursussen. Ik ben daar niet bescheiden over, omdat ik het keer op keer mee mag maken. Samen onderzoeken we hoe het nog simpeler (en stiekum nog sneller) kan. Uiteindelijk vervallen de vormen Focussen en Authenticiteitcirkel grotendeels, omdat het een staat van zijn wordt die elke seconde gebeurt. Het zij echter sterke vormen waarmee het voor iedereen toegankelijk wordt om het te ervaren en het over te dragen.

Ego

Radicale eerlijkheid

Radicale eerlijkheid is delen wat je waarneemt

Er zijn drie dingen die je kunt waarnemen;

1.wat er buiten het lichaam gebeurt
2.wat er in het lichaam gebeurt
3.wat er in de gedachtenwereld gebeurt

We hebben met name geleerd dingen niet uit te spreken en te pleasen. Wat gebeurt er wanneer we alles of op zijn minst meer gaan uitspreken van wat we waarnemen. Dit is niet makkelijk, omdat het de angst voor afwijzing omhoog brengt. Het heeft oefening nodig.

We hebben de ander nodig om helder te worden, omdat we zelf niet goed kunnen zien in wat voor een verhalen we leven. Door ze te delen en er reactie op te krijgen ontstaat er eerlijkheid, helderheid en als we erbij blijven intimiteit.

Ego

De criticus stopt het proces van ontwaken

De criticus floreert bij weerstand, wanneer de criticus omarmd wordt smelt hij als sneeuw voor de zon

Tijdens sessies en cursussen komt de criticus regelmatig bovendrijven. De structuur van de criticus gaat er vanuit dat hulp of steun vragen gevaarlijk is. Behoeftes, verlangens en onzekerheden worden gezien als zwakte en worden onderdrukt. Dit is de dood van vreugde,  levensenergie en de mogelijkheid om echt contact te maken met anderen.

Door eenvoudigweg de werking van de criticus steeds weer te herkennen raakt het vrij en verliest het zijn functie. Een resultaat is dat alle gevoelens er mogen zijn. Er ontstaat een bereidheid om afgewezen te worden, verlaten te worden, te sterven, jezelf minderwaardig of agressief te voelen, etc.  Alles wat er niet mocht zijn krijgt ruimte inclusief de criticus zelf. Dat is een verademing en leidt naar puur Zijn.

De criticus is in oorsprong een lichamelijke sensatie van angst en verkramping. Een gevoel van wanhoop, het komt niet meer goed, machteloosheid, etc. Vanuit deze woordenloze sensatie ontstaat een (meestal) strenge innerlijke stem. Het kan ook zijn dat de stem ontbreekt en dat de sensatie zelf elk voelen afkapt. Door het voelen af te kappen worden allerlei levensprocessen gesaboteerd.

Door de sensatie van de criticus te localiseren en te herkennen ontstaat er ruimte om alles te ervaren. Wanneer alles er mag zijn is er geen probleem of zoektocht meer. Het werkelijk Zijn met alles wat er is voelt als rijk, compleet en kwetsbaar. Er zit iets van overgave in. Dit is de vruchtbare bodem voor Zelfrealisatie. Zijn is een voorstadium voor Zelfrealisatie. In andere woorden; Zelfrealisatie is een subtilisering van Zijn.

In het Zijn, wat voornamelijk een fysieke ervaring is, ontstaan ervaringen van essenties zoals aanwezigheid, stilte, helderheid, kracht, leegte, etc. Deze zachte en kwetsbare essenties zijn altijd dichtbij. De criticus snakt naar deze kwetsbare onverwoestbare essenties. Het heeft alleen nooit geleerd om te vertrouwen en lichamelijk te ontspannen in Zijn

Ego

Ik ben een gewone goede man

De grootste angst van de persoon is om niet te bestaan

De persoon of het ego zie ik als een lichamelijk geestelijke structuur die voornamelijk bezig is om het lichaam te laten overleven. Dit gebeurt via genot nastreven, pijn vermijden en het daarbij horende fight, flight, freeze en collapse stress mechanisme. Ik heb deze structuren uitgewerkt in mijn gratis boek. Wanneer je deze lichamelijke structuren doorziet en er kunt laten zijn wordt alles eenvoudig. Er ontstaat een niet doen.

De grootste angst die deze structuur kent is om niet te bestaan. Deze angst is relationeel en heeft twee pijlers;

  • de angst om geen contact te hebben
  • de angst dat anderen over je grenzen gaan

Ik beschrijf het in een paar regels, maar dit is een ervaringsgebied waar je eindeloos in kunt beleven en experimenteren. Wanneer je dit gebied een beetje kent en je er steeds minder mee bemoeit ontstaat er rust. Niet doen is een vergaande instructie. Wanneer je het een beetje beheerst is de volgende instructie: doe nog minder. Het lijkt op de instructie: vestig je stevig in de waarnemer. Dit is de instructie die in mijn leven belangrijk was. Beiden komen uit in totale openheid.

In niet doen krijgt de natuurlijke ontvouwing van de persoon en het leven vrij baan. Niet doen is geen niets doen. In niet doen verdwijnt laagje voor laagje de afweer en aanpassing. Er komt steeds meer een bewegen en handelen vanuit essentie (leegte, kracht, aanwezigheid, etc.).

Met de techniek focussen leer je op een efficiënte manier om niet te doen. Dat maakt de techniek zo sterk. Het verlangen van het ego is een langdurige zorgzame relatie die begrijpt en aanvoelt wat er is. In een zachte en open aanwezigheid ontstaat de mogelijkheid het ego zichzelf te laten ontwikkelen. Dit ontwikkelen gebeurt in de leegte van wat je werkelijk bent. Dit zien is Zelfrealisatie en leidt naar iets gewoons, iets simpels.

Ik ben een gewone goede man. Het beeld wat ik erbij heb is een man die met zijn handen in zijn zakken staat, tevreden de wereld in kijkt en doet wat hij doet. Hij weet niet hoe het hoort, hoe het moet of wat zijn ambitie precies is. Hij is aanwezig en ziet. Vanuit helderheid is hij actief, zacht, invoelend en duidelijk. Hij ervaart zichzelf als bewustzijn en als persoon. Een situatie kan harmonieus aanvoelen of in strijd met zichzelf. Vanuit dit aanvoelen ontstaat een impuls. Deze impuls is zoals het is, steeds een laagje dieper zonder afweer en aanpassing, in contact met een geheel, puur, zuiver, zoals het zich aandient. Een simpel leven.

Het niet doen eindigt in niets (het Zelf). Om te verblijven in niets of als het Zelf, dien je er eerst verliefd op te worden. Op een gegeven moment leidt dit naar een achtergrond gevoel van sublieme rust. In dit niets is er geen persoon en daarom geen relatie en geen angst om niet te bestaan. Ervaring beweegt zich voortdurend door al die lagen heen. De aandacht voor de persoon in een leven verandert naar aandacht als niets. En wat de buitenwereld ziet is een gewone goede man.

Niet doen maakt alles helder. Niet doen is als een straal helder water die in een emmer met vuil stroomt. Al het vuil verdwijnt op den duur over de rand van de emmer en wat overblijft is puur en helder water.

Ego, Psychoanalyse

Angst en terughoudendheid

Angst zet aan tot actie en de oplossing is een niet doen

Het verlangen van iets in de persoon is naar een zacht en open contact met anderen. In dit contact is er zorg, warmte, samen zijn, ontvangen en ontvangen worden. Wanneer dit er niet is kunnen er sensaties van angst en terughoudendheid in het lichaam ontstaan. Deze sensaties kun je meestal ervaren als een lichte verkramping en zenuwachtigheid rondom het buik gebied ergens in het lichaam. Het zijn vaak subtiele vage sensaties. Vanuit deze angstige en terughoudende sensaties ontstaan meerdere neigingen zoals: uit contact gaan, alles alleen willen doen en een bepaalde rusteloosheid. De paradox is dat er bij een innerlijke sensatie van angst of terughoudendheid er een voortdurende neiging is om iets te doen, terwijl de oplossing ligt in het ontspannen en niet doen. Dit is een eindeloze cirkel.

Het is alsof alles wat je doet voor tachtig procent vervullend is. Het is genoeg om door te gaan en te weinig om volledig vervuld te raken. Dit vertaalt zich in blijven zoeken en studeren. Niet doen is een ontspannen houding en is niet (perse) meer gaan mediteren. Niet doen heeft iets ontspannends en aandachtigs. De alertheid naar buiten richt zich in eerste instantie op de innerlijke wereld. Er zit een innerlijk “hallo” zeggen in tegen alles wat zich in de ervaring aandient. Vanuit deze ontspanning ontstaat essentie, zijn en zelfrealisatie.

Een angstaanval komt meestal voort uit het doordraaien van dit mechanisme. Het lichaam maakt te veel tegengestelde impulsen aan en kan het niet verwerken. Ook bij een angstaanval is de beste remedie Zijn. Alles uit laten razen in het lichaam en bij de sensaties blijven. Het ergste wat er kan gebeuren is dat je dood gaat. De ervaring leert echter dat dit niet gebeurt. Op zijn hoogst een flauw vallen en weer bijkomen.

Wat gebeurt er wanneer je een paar seconden alle gedachtes, verhalen, opinies, ideaalbeelden en verwachtingen er laat zijn en er geen actie aan verbindt? Dan is er conceptloze aanwezigheid: er zijn. 

Vanuit Zijn is er geen angst en terughoudendheid. Er is een vertrouwen, omdat het lichaam volledige gevoeld wordt en de persoon er helemaal mag zijn. Handelingen komen voort uit de interactie met de omgeving zonder specifieke richting, doel of tijdsbeleving. Is het mogelijk om vandaaruit te leven? Kan ik dan nog wel werken? Een gezin hebben?

Probeer het eens. Je kunt altijd terug.

Ego

Psychoanalyse en Zelfrealisatie

Psychoanalyse en Zelfrealisatie vullen elkaar aan

Het ego is het zelfregulerend vermogen waarmee het lichaam en geest mechanisme zichzelf staande houdt in de wereld. De kern van het ego is het nastreven van liefdesobjecten om te kunnen overleven. De primaire programmering wordt gemaakt in de eerste levensjaren in contact met mamma en pappa of andere opvoeders. Dat is de reden waarom in zelfonderzoek en succesprogramma’s tijd besteedt wordt aan dit thema.

Mijn ervaring is dat er zonder gezond ego geen stabiele Zelfrealisatie is. Een gezond ego bestaat voornamelijk uit levensenergie (libido) wat een emotioneel oprecht intiem en zorgzaam contact kan aangaan met anderen. Bij een zwak ego worden behoeftige gevoelens en angst vermeden door niet meer te voelen. Wanneer de persoon niet meer voelt kan hij of zij zich niet staande houden in de wereld. Dit resulteert meestal in problemen en stress rondom dagelijkse dingen zoals lichamelijke gezondheid, werk (geld) en relaties (gezin).

Een belangrijk onderdeel van het ego is het verlangen naar oprecht menselijk contact met iemand die de capaciteit heeft om jou in het moment op waarde, met zorg en begrip te behandelen. In een dergelijk contact ontstaat de mogelijkheid om jezelf als een authentiek persoon te ervaren. Rondom deze innerlijke ervaring wordt een gezond ego gebouwd.

In het ontwikkelen van een gezond ego kan een stukje psychoanalyse om de hoek komen kijken. Psychoanalyse is de bestudering van het ego met als praktisch doel het werkbaar maken in het dagelijkse leven. Je zou dit doel ook als basis kunnen zien van satsang en geloofssystemen. Iedereen komt uit een meer of mindere dysfunctionele familie en heeft daardoor een vorm van egozwakte ontwikkeld. Iedereen heeft wel een deel van zichzelf wat hij of zij verborgen houdt voor de ander uit angst om afgewezen te worden. Dit uit zich in niet gehoord, niet begrepen, niet gezien worden en daarmee allerlei gevoelsvormen van ik ben niet goed genoeg.

Hoewel je het ego niet kunt lokaliseren, bestaat het wel degelijk als patronen in het bewustzijn. Het ego is een vorm van bewustzijn. Dat is de reden dat je jezelf uiteindelijk kunt realiseren als bewustzijn.

Het probleem is dat het ego een innerlijke afweer maakt tegen de ervaring egozwakte (anti libido). Ego zwakte zijn de opgeslagen kinderlijke herinneringen (verinnerlijkte object-relaties) van te kort. Deze zijn ontstaan door het niet afgestemd zijn van de opvoeder met de behoeftes van het kind. Vandaar dat in therapie en satsang vaak kinderlijke of kwetsbare patronen opkomen.

Tijdens focussessies komt duidelijk naar voren dat kwetsbare sensaties worden aangevallen door een agressief denken wat het voelen stopt. Ik kan het de criticus of het super ego noemen. Dit is een energie die meer bevat dan het normen en waarden stelsel van ouders of andere autoriteiten. Het heeft een gevoel van dierlijke woede in zich. De essentie van deze woede is kracht, pure levenskracht. Door het onbewust onderdrukken van deze kracht blijft de criticus bestaan. Door de kwetsbaarheid, woede en de criticus er te laten zijn ontstaat er stilte en overgave.

De afweer is voornamelijk tegen deze kinderlijke behoeften van gezien worden die in het volwassen leven er nog steeds zijn. Op deze behoeftige gevoelens heerst een taboe. Er is een idee dat men sterk moet zijn. Kwetsbaarheid is zwak. Er zijn vele vormen van afweer tegen deze zogenaamde zwakte en kwetsbaarheid. Denk bijvoorbeeld aan de strenge innerlijke criticus, een rijke fantasie/droomwereld, vreemdgaan, intellectualiseren, hard werken, verslaving en karakterstructuren van Reich. Door behoeftes niet te voelen en niet in contact te gaan is er ook geen hulp van buitenaf nodig (denk aan bv een psychotherapeut of spiritueel leraar). Deze afweer dient het zwakke ego om niet emotioneel afhankelijk te worden van iemand die er niet volledig voor jou is. Liever alleen en niet volledig leven. Het lastige is dat er in deze afweer tegelijkertijd een verlangen is naar diep contact en volledig leven. Wat je meestal ziet is dat mensen in en uit commitment en situaties/relaties gaan. Dit wordt ook wel het schizoïde compromis genoemd. Het bedekken van zwakte (verlangens en behoeftes) en het niet uitstrekken naar de ander wordt een gesloten systeem. Er is angst voor eenzaamheid, contact en uitputting. Het hele systeem staat voortdurend onder druk.

Ik voel me als een muisje die even uit zijn holletje komt en hard piept in de buitenwereld en snel weer zijn holletje in kruipt. Dan komt dat stemmetje waarom kun je niet stoppen een muis te zijn? Dat is het moment van besef van egozwakte. En voordat ik er iets mee kan doen komt het andere stemmetje, waarom laat je me niet met rust? En de wens van zelfonderzoek verdwijnt.

De egozwakte is pijnlijk om te ervaren, omdat het een ervaring van angst en afhankelijkheid brengt. Toch kun jij als Kennendheid alles ervaren. Je gaat niet dood wanneer er een ervaring van angst, uitputting, eenzaamheid of een andere vorm van zwakte is. Dat is een reden waarom Zelfrealisatie en een stukje psychoanalyse kan helpen om steviger in de wereld te komen staan en te groeien als mens. Mijn waarneming is dat non duale essentie en egozwakte elkaar afwisselen en aanvullen. Uiteindelijk is uitputting de meest voorkomende reden van het begin van kracht en zelfrealisatie. Satsang en (psycho) analyse zijn een belangrijke voorbereiding op de onmiddellijke realisatie. Langzaam ontstaat er kracht en helderheid. Wanneer je alle hechting aan voorkeuren opgeeft ben je tijdens je zoektocht totaal vrij en geduldig met wat zich in de ervaring aandient.

Een volledig geanalyseerd persoon bestaat niet, dat is een mythe. Hoe meer analyse, hoe meer er te analyseren is. Er is een grens in de analyse. Bij (psycho) analyse en satsang gaat het er om dat er genoeg zelfkennis is om in de wereld te functioneren en jezelf te realiseren als Kennendheid.

Voor het omgaan met en het transformeren van egozwakte naar  Zelfrealisatie gebruik ik de vaardigheid Focussen. Deze vaardigheid komt voort uit het bestuderen van psychoanalyse. Focussen bestaat uit gestructureerde stappen waarbij de relatie en groei van de ander zuiver wordt gewaarborgd. Focussen brengt beweging in vastgelopen energie en concepten. Focussen spreekt het hele lichaam aan.

Je kunt met deze vaardigheid op je eigen tempo en onmiddellijk tot volledige bloei komen. Het fijne is dat er in de beoefening veel steun ervaren wordt, omdat je het met anderen doet en je gehoord, gezien en begrepen wordt. Dat zijn meestal de dingen die in de jeugd tot ego zwakte hebben geleid en in dit moment leiden naar kracht en helderheid. Alle informatie over een gezond ego, een gezond lichaam en zelfrealisatie liggen al in het lichaam besloten. In de conceptloze lichamelijke aanwezigheid, NU. Focussen is een manier om deze informatie en ervaring te ontsluiten. Alles is al hier.

Ego

Ego is onderdeel van Zelfrealisatie

De ervaring van lichaamloze onpersoonlijke eenheid gebeurt steeds door de persoonlijke lichamelijke staat heen

De kern van het ego is het gevoelsidee van afgescheidenheid. Dat begint als baby in contact met de moeder. Er is eerst een oersoep van non duale ervaring zonder afgescheidenheid en langzaam ontstaat het besef dat er een verschil is tussen jou en mama. Uit dit besef van afscheiding en de relatie met moeder ontstaat het begin van het ego en daarmee de beleving van de persoon. Het ego gaat grofweg over hoe je als persoon (lichaam, denken en voelen) omgaat met de buitenwereld. Om een ego te hebben is er dus een subject (ik) en object (wereld) beleving nodig. Later kun je jezelf ook weer als object zien, omdat je jezelf kan ervaren als bewustzijn. Dit idee heb ik in mijn gratis boek uitgewerkt en daar ga ik nu niet verder op in.

Het begin van het ego bestaat waarschijnlijk uit een negatieve ervaring met de moeder. De baby die een behoefte heeft en de moeder die niet is afgestemd. De basis van het ego is daarom ook angst en ontevredenheid. Dit wordt op anderen en de wereld geprojecteerd. Een ervaring waarin er geen verschil is tussen de behoefte en de steun van moeder triggert geen gevoel van afgescheidenheid, eerder eenheid.

Waar het me nu omgaat is dat het jezelf beleven als bewustzijn in de volwassen gerealiseerde staat een stabiel ego bevat. De beleving van afgescheidenheid en dus een lichaam wat zich wel of niet kan redden in een buitenwereld is implicit opgenomen in de beleving van jezelf ervaren als bewustzijn of kennendheid.

Wanneer dit niet goed begrepen wordt ontstaat er allerlei verwarring. In de neo advaita wordt het ego vaak ontkent en in psychotherapie wordt de ervaring van verlichting meestal afgedaan als onzin. Het is beiden belangrijk.  Waar het in mijn beleving over gaat is dat de geest totaal flexibel is. Je kunt jezelf als onverdeeld bewustzijn ervaren en als uniek persoon die contact kan maken en werken, etc.

Een stabiele ego opbouw gaat samen met zelfrealisatie. Zelfrealisatie gebeurt elke seconde door het lichaam, denken en voelen heen. Dit kun je allemaal bij jezelf nagaan. Wanneer je jezelf als bewustzijn ervaart blijft dat ene lichaam, wat je als jouw lichaam kan zien, stevig in het bewustzijn. Tijdens het focussen zie ik dat we allemaal door al deze ervaringen heen gaan en wordt het steeds gewoner om met angst en eenheid om te gaan. Ego opbouw en afbraak gaat oneindig door. Wanneer je de hechting aan de voorkeur voor specifieke ervaringen opgeeft is er vrijheid. Extase en angst zijn dan beiden welkom en er hoeft niets vastgehouden of losgelaten te worden.