fbpx

Ferry Maidman

FerrySidebarWanneer je je gevoel voor humor kwijtraakt is dat niet grappig

Een schets van mijn persoonlijke leven.
Ik stam waarschijnlijk af van de apen en ben geboren in 1966 in Ede. Na mijn vierde jaar kwam ik bij mijn oma te wonen en zag ik mijn ouders nauwelijks. Mijn oma ving jongeren op via de gemeente die dakloos waren. Er waren vaak vreemden in huis. Mijn jeugd bracht ik voornamelijk door in de bossen en met sporten. Ik ontwikkelde mij als een introverte jongen.

Mijn jeugd bestond uit zorgeloosheid en spelen. Dit is nog steeds de voornaamste innerlijke gevoelsstemming. Zonder duidelijke ambitie of hang naar succes ontstaat er vanzelf steeds weer richting en activiteit in mijn leven.

Tijdens mijn tienerjaren raakte ik geïnteresseerd in psychologie. Deze interesse had zijn oorsprong in een sterk gevoel dat er iets miste in de kern van mijn leven. In mijn twintigerjaren heb ik de hogere landbouwschool in Deventer en vervangende dienst bij de Wereldwinkels gedaan. Mijn vader is in die periode overleden en ik ben gaan reizen.  Het gevoel van gemis sluimert op de achtergrond voort en houdt een zoeken naar iets in stand. Wat dat iets zou zijn, daar had ik nog steeds geen idee bij. In mijn dertiger jaren kwam ik in contact met Focussen van Eugene Gendlin en allerlei ander zelfonderzoekswerk (van ayuhuasca, meditatie tot zweethutten). Ik kreeg mijn eerste dochter (Maksiem Maidman) en ontmoette twee spiritueel leraren die mij de de oorsprong van mijn gevoel van gemis konden verklaren en daarmee ook de oplossing; Zelfrealisatie. Dit is vanaf die tijd de rode draad in mijn leven geworden.

Een belangrijk element in mijn zoektocht was het opzoeken en ondergaan van fysieke en geestelijke uitdagingen; zweethut, ijswater, naturequest, aum en dynamic meditatie, medicinale planten en het twee dagen verdwaald zijn in de bergen van Noord India zonder water en voedsel. Door de lichamelijke stress te leren dragen werd de stress in het dagelijkse leven eenvoudig. Ik kwam er achter dat alle antwoorden in het lichaam waren te vinden. Hoe meer ik het lichaam kon voelen hoe meer vertrouwen er ontstond.  

Ik  ben rond mijn vijfendertigste omgeschoold tot psychiatrisch verpleegkundige en ben gaan werken met psychiatrisch gehandycapte gedetineerden en later met dak en thuisloze mensen. Twijfeloze Zelfrealisatie gebeurde rond mijn veertigste levensjaar. Het diepe gemis en daarmee het zoeken stopte. Mijn dagelijkse leven was precies hetzelfde. Het grote verschil was dat de dramatische lading eruit verdween. Er is geen identificatie meer met alles wat ik ervaar. Ik ben groepen gaan geven met Focussen als kern en kreeg mijn tweede dochter (Luna Jade Maidman). Ik ontdekte mediamieke en helende eigenschappen bij mezelf.

Inmiddels ben ik in de vijftig, heb ik een abortus meegemaakt en ben ik aan het expirimenteren met een werkvorm die ik AthenticiteitCirkel noem. Het is een integratie van alles wat ik heb ervaren (lichaamswerk, therapie, groepen, non duale teachings, etc.). Met beide werkvormen probeer ik mijn inzichten door te geven.

Ik leef vanuit het idee dat ieder persoon het verlangen heeft naar langdurige zorgzame relaties in het moment. Of het nu werk of privé is. Contact en authenticiteit zijn hierbij essentieel.

Ik heb mijn kennis en ervaring op gebied van bewustwording vertaald naar een product voor de hulpverlening; herstelgericht luisteren.

Ik wens iedereen een gelukkig leven.

Ik zie een community voor me die sterk gevestigd is in het lichaam en ieder neemt zijn of haar verantwoordelijkheid om meer waarheid, goedheid en schoonheid in het dagelijkse leven te ontwikkelen en integreren. Alles ontstaat in het moment. Mensen komen op hun eigen tempo en tijd samen om de zin van het leven en alles wat zich nog niet heeft uitgedrukt te onderzoeken. Er is steun, humor, kleur en een nieuwsgierige sfeer. Er is ruimte voor pijn en lijden.

Het leven is echt!

Uw naam

Uw email

Onderwerp

Uw bericht

Voer de volgende code in: captcha